Tag Archives: Κόμμα

ΑΚΕΛ, ΚΚΕ και κομμουνιστικό λεξιλόγιο

008_krantz_jim_002

Είναι ενδιαφέρον να καταδειχθεί μια λεξιλογική ανάλυση των καταστατικών και των προγραμματικών θέσεων των κομμουνιστικών κομμάτων της Κύπρου και της Ελλάδας (ΑΚΕΛ και ΚΚΕ αντίστοιχα). Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται από τα δύο κομμουνιστικά κόμματα διαφέρουν στην συχνότητα των συγκεκριμένων λέξεων που πηγάζουν από την έμπρακτη ταξική σύγκρουση, τους ταξικούς αγώνες και την προλεταρικαή διαπαιδαγώγηση του κάθε κόμματος.

ΚΚΕ (καταστατικό του κόμματος)
▪    την λέξη “κομμουν -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 12 αναφορές
▪    την λέξη “σοσιαλισ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 9 αναφορές
▪    την λέξη “δημοκρατι -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 10 αναφορές
▪    την λέξη  “τάξ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 18 αναφορές
▪    την λέξη “προλεταρ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 4 αναφορές
▪    την λέξη “οπορτουνισ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 1 αναφορές
▪    την λέξη “πάλη” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 9 αναφορές
▪    την λέξη “αλληλεγγύη” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 2 αναφορές
▪    την λέξη “καποταλισ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 5 αναφορές
▪    την λέξη “παραγωγή” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 5 αναφορές
▪    την λέξη “πατρίδα” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές
▪    την λέξη “εθνικ” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές
▪    την λέξη “Ιμπεριαλισ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές

KKE (Το πρόγραμμα του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΕ)
▪    την λέξη “κομμουν -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 52 αναφορές
▪    την λέξη “σοσιαλισ -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 81 αναφορές
▪    την λέξη “δημοκρατι -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 2 αναφορές
▪    την λέξη  “τάξ -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 43 αναφορές
▪    την λέξη “προλεταρια -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 9 αναφορές
▪    την λέξη “οπορτουνισ -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 6 αναφορές
▪    την λέξη “πάλη” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 25 αναφορές
▪    την λέξη “αλληλεγγύη” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 2 αναφορές
▪    την λέξη “καποταλισ -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 52 αναφορές
▪    την λέξη “παραγωγή” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 133 αναφορές
▪    την λέξη “πατρίδα” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές
▪    την λέξη “Ιμπεριαλισ -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 27 αναφορές

ΑΚΕΛ (καταστατικό του κόμματος)
▪    την λέξη “κομμουν -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές
▪    την λέξη “σοσιαλισ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 4 αναφορές
▪    την λέξη “δημοκρατι -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 17 αναφορές
▪    την λέξη “τάξ -” στο καταστατικό του κόμματος αναφέρεται 5 φορές
▪    την λέξη “προλεταρ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές
▪    την λέξη “οπορτουνισ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές
▪    την λέξη “πάλη” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 3 αναφορές
▪    την λέξη “αλληλεγγύη” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 2 αναφορές
▪    την λέξη “καποταλισ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές
▪    την λέξη “παραγωγή” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές
▪    την λέξη “πατρίδα” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 1 αναφορές
▪    την λέξη “Ιμπεριαλισ -” στο καταστατικό του κόμματος βρίσκει κανείς 5 αναφορές
ΑΚΕΛ (Θέσεις της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ προς το Προγραμματικό Συνέδριο του ΑΚΕΛ)
▪    την λέξη “κομμουν -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 7 αναφορές
▪    την λέξη “σοσιαλισ -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 12 αναφορές
▪    την λέξη “δημοκρατι -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 8 αναφορές
▪    την λέξη  “τάξ -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 13 αναφορές
▪    την λέξη “προλεταρια -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές
▪    την λέξη “οπορτουνισ -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 0 αναφορές
▪    την λέξη “πάλη” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 8 αναφορές
▪    την λέξη “αλληλεγγύη” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 2 αναφορές
▪    την λέξη “καποταλισ -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 28 αναφορές
▪    την λέξη “παραγωγή” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 11 αναφορές
▪    την λέξη “πατρίδα” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 7 αναφορές
▪    την λέξη “Ιμπεριαλισ -” στο πρόγραμμα του κόμματος βρίσκει κανείς 6 αναφορές

Το συμπέρασμα δεν μπορεί είναι μια στείρα και αντιδιαλεκτική σύγκριση των δύο κομμάτων αφού δεν μπορούμε ν΄ αφήνουμε στο περιθώριο τις όποιες ιστορικοκοινωνικές και πολιτικοοικονομικές διαμέτρους κάθε χώρας. Ο σκοπός όμως είναι να καταδειχθεί ότι στην περίπτωση της Κύπρου (ΑΚΕΛ) υπάρχει καθαρά μια μετατόπιση της ανάγκης για διαπαιδαγώγηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας αλλά και της ταξικής συνείδησης. Όταν στο προγραμμα και στο καταστατικό του κόμματος απουσιάζουν παντελώς λέξεις φορτισμένες από την ταξική σύγκρουση και επαναστατικότητα τότε αναγκαστικά δημιουργούνται προβλήματα. Από την μια τα νέα στελέχη, μέλη, φίλοι και υποστηριχτές του κόμματος διαπαιδαγωγούνται με την απουσία ουσιαστικών λεξικολογικών αναφορών που εν τέλει δημιουργεί εννοιολογικά, φιλοσοφικά, πολιτικά και οργανωτικά προβλήματα. Από την άλλη η απουσία της αναφοράς μιας ταξικής πολιτικής έκφρασης στον δημόσιο λόγο αφήνει τον λαό στην πολιτική άγνοια, στην μη οργάνωση και την απουσία ταξικών αγώνων. Η υπερταξική ενότητα εντός των καπιταλιστικών σχέσων είναι πιο οικεία στα κοινωνικά στρώματα με εκφράσεις τύπου “ενότητα της ευρώπης”, “η ευρώπη των λαών”, “η εθνική ενότητα”, “ο λαός να ενωθεί για  ένα σκοπό” και άλλες υπερταξικές, εθνικές και φυλετικές ενότητες. Είναι σημαντική η πολιτική γλώσσα που χρησιμοποιείται από ένα κομμουνιστικό κόμμα όχι γιατί χρησιμοποιώντας το συγκεκριμένο λεξιλόγιο στο δημόσιο λόγο σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι υπερσπίζεται έμπρακτα αυτό το οποίο λέει. Αντιθέτως, το κομμουνιστικό κόμμα χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο λεξιλόγιο με την επίγνωση ότι ανα πάσα στιγμή είναι εκτεθειμένο στην κριτική σε σχέση με το τι λέει και τι πράττει. Επίσης για ένα κομμουνιστικό κόμμα το λεξιλογικό κομμάτι είναι βασικό και ουσιαστικό μέρος της ιδεολογικής διαπαιδαγώγησης έτσι ώστε να μπορεί ο κάθε εργαζόμενος να δίνει περιεχόμενο στους αγώνες του και να οργανώνεται ταξικά. Δεν είναι λοιπόν και τόσο περίεργο που το ΑΚΕΛ δεν χρησιμοποιεί καθόλου στον δημόσιο διάλογο λεξιλόγιο φορτισμένο με την ταξική σύγκρουση, την ταξική πάλη και την διαπαιδαγώγηση της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας. Αν υποθέσουμε ότι το ΑΚΕΛ αρχίζει αύριο μια λεξικολογική στροφή κομμουνιστικών όρων στο δημόσιο διαλόγο το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ήταν μια αντίφαση θεωρίας και πράξης η οποία θα πυροδοτούσε την άμεση αποσύνθεση και αποδιάρθρωση των πολιτικών δομών του κόμματος.

(Φωτογραφία: Antonín Kratochvíl)

Ακομματισμός

index

Untitled, Varvara Stepanova (1920)

“Η ακομματική προοδευτικότητα έγινε της μόδας.”

“Η συγκάλυψη των ταξικών αντιθέσεων, η αποσιώπηση της πάλης των τάξεων, η έλλειψη φυσιογνωμίας, η πάλη ενάντια στο πρόγραμμα, η τάση πρός το χάος και το μπέρδεμα των συμφερόντων, αυτός είναι ο ακομματισμός.”

“Τι επιδιώκει ο ακομματισμός; Να συνενώσει αυτά που δε μπορούν να συνενωθούν, να πραγματοποιήσει τα απραγματοποίητα. Να συνενώσει τους κεφαλαιοκράτες με τους προλετάριους, να συνδέσει τους τσιφλικάδες με τους αγρότες, να κινήσει το αμάξι με τη βοήθεια του κύκνου, του κάβουρα και του λούτσου, να τι επιδιώκει ο ακομματισμός. Ο ακομματισμός νιώθει την αδυναμία του να συνενώσει αυτά που δε μπορούν να συνενωθούν και γι’ αυτό λέει αναστενάζοντας: “Αχ, αν δεν υπήρχε αυτό το αν, θα ‘ρχόταν το φαϊ έτοιμο στο στόμα!”. Το φαϊ όμως δεν έρχεται έτοιμο στο στόμα και ο ακομματισμός μένει πάντα στα κρύα του λουτρού και γελιοποιείται. Ό ακομματισμός είναι άνθρωπος χωρίς κεφάλι ή πιό σωστά με μια κολοκύθα ανάμεσα στους ώμους στη θέση του κεφαλιού.”

Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ, ΑΠΑΝΤΑ, ΤΟΜΟΣ 2 1907-1913, Εκδοτικό της Κεντρικής του ΚΚΕ, 1952 (σελ. 259-261).

Τα “κόμματα της εργατικής τάξης”

CRI_207600

Molodaia gvardiia. Leninu, Gustav Klutsis, Aleksandr Rodchenko, Sergei Sen’kin, 1924.

 

“Τα ταξικά συνδικάτα και τα μαρξιστικά κόμματα μετατράπηκαν σταδιακά σε σταθερά εσωτερικά δεδομένα της πολιτικής ζωής, συμπεριλαμβανομένης της οργανωμένης σφαίρας του κοινοβουλευτισμού. Από μια κοινωνική οπτική γωνία, θα μπορούσε κανείς να κάνει λόγο για «κόμματα της εργατικής τάξης», ως ιδιότυπο κράμα αδιατάρακτης θεσμικής ομοιοστασίας και σχετικής ετεροδοξίας, σε θέση αναμονής όσο επίσης και σε θέση ήπιας διαχείρισης, ως μεικτές μορφές του απόμακρου της επαναστατικής Ιδέας και της εγγύτητας προς μια αντιπολιτευτική δραστηριότητα.”

Alain Badiou, Η πολιτική και η λογική του συμβάντος, Εκδόσεις Πατάκης, 2008 (σελ.32).

ΚΚ και Κύπρος;

CRI_151075

                                                 Proun 19D, El Lissitzky, 1920 or 1921

Ποιό είναι το κόμμα εκείνο που διαλεκτικά εφαρμόζει στην πράξη και στην θεωρία ένα επαναστατικό πολιτικό πρόγραμμα συνενωμένο και δεμένο με το εργατικό κίνημα με σκοπό την κατάκτηση της εξουσίας; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη και απλή: ένα κομμουνιστικό κόμμα.
Υπάρχει ένα τέτοιο κόμμα στις σημερινές κοινωνικοοικονομικές σχέσεις στην Κύπρο; Η απάντηση είναι και πάλι ξεκάθαρη και απλή: όχι, κομμουνιστικό κόμμα στην Κύπρο που ανορθώνει την εργατική τάξη ως πολιτική δύναμη δεν υπάρχει.

Το κομμουνιστικό κόμμα απουσιάζει από τα Κυπριακά καπιταλιστικά κοινωνικοοικονομικά δεδομένα ως αποτέλεσμα να μην δίνεται κανένα περιεχόμενο στην ταξική πάλη και στην οργάνωση της εργατικής τάξης.

Σύμφωνα με τον Μάρξ η κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη θα εγκαθιδρυθεί νομοτελειακά μέσω της ανάπτυξης της ταξικής πάλης στον καπιταλισμό. Με βάση την επιστημονική κομμουνιστική θεωρία και τους νόμους της υλιστικής αντίληψης της ιστορίας η εργατική τάξη πρέπει να βρεί την φύση και τους όρους της δράσης της ώστε η ταξική πάλη να λάβει χώραν στο ιστορικό γίγνεσθαι.

Η διαμόρφωση των προϋποθέσεων της δράσης της εργατικής τάξης είναι ζήτημα στρατηγικής και τακτικής από ένα κομμουνιστικό κόμμα. Ποιό κόμμα στην Κύπρο έχει μια επαναστατική γραμμή που έχει ως πολιτικό καθήκον την δικτατορία του προλεταριάτου; Η απάντηση και πάλι είναι απλή και ξεκάθαρη: δεν υπάρχει ένα τέτοιο κόμμα στην Κύπρο.
Ποιό κόμμα στην Κύπρο εντός του δημόσιου διαλόγου έχει βασικό στρατηγικό σκοπό την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας; ποιοί μιλάνε τελικά για κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο και ποιοί για ανατροπή της αστικής κυριαρχίας; Η απάντηση είναι ότι τα καθήκοντα αυτά δεν γίνονται καθήκοντα από καμία πολιτική δύναμη στην Κύπρο.
Θα μπορούσαν όμως να γίνουνε; Αν θα μπορούσαν να γίνονταν πολιτικά καθήκοντα από ένα κόμμα αυτό θα ήταν το ΑΚΕΛ. Όσον αφορά τα άλλα κόμματα της Κύπρου δεν υπάρχει σε αυτά ούτε καν η δυνατότητα για τέτοια κομμουνιστικά καθήκοντα γι΄αυτό και δεν θα αναφερθούν καθόλου. Ωστόσο το ερώτημα είναι αν έχει εν τέλει το ΑΚΕΛ στο δημόσιο λόγο και στις πολιτικές του αποφάσεις την εκπλήρωση αυτών των καθηκόντων. Η απάντηση είναι απλή και ξεκάθαρη: το ΑΚΕΛ δεν έχει τέτοια πολιτικά καθήκοντα και αυτό το κάνει να αποδεσμεύεται από την φύση ενός κομμουνιστικού κόμματος.

Το κομμουνιστικό κόμμα συγκεντρώνει δυνάμεις από τα λαϊκά στρώματα με σκοπό την σοσιαλιστική επανάσταση. Πώς το ΑΚΕΛ συγκεντρώνει τις δυνάμεις της εργατικής τάξης της Κύπρου όταν μετανάστατες, εργάτες, αγρότες, συνταξιούχοι, χαμηλόμισθοι, αυτοαποσχολούμενοι είναι μονάδες σε ένα ανελέητο οργανωμένο καπιταλιστικό σύστημα;

Πώς είναι δυνατόν να συγκεντρώσει τα λαϊκά στρώματα μια πολιτική δύναμη κάτω από μια επαναστατική μαρξιστική/λενινιστική θεωρία όταν ακόμα στον δημόσιο διάλογο και στις πολιτικές του αποφάσεις ακυρώνουν την μαρξιστική/λενινιστική θεωρία και μαζί το πρόταγμα της δικτατορίας του προλεταριάτου;

Η αντίθεση με την οποία το καπιταλιστικό σύστημα διατηρεί την κυριαρχία του είναι η αντίθεση κεφάλαιου-εργασίας. Το καπιταλιστικό σύστημα είναι το κεφάλαιο που εκμεταλλεύεται τις παραγωγικές δυνάμεις για το κέρδος.

Το ΑΚΕΛ ως πολιτικό κόμμα και δη κομμουνιστικό δεν θα έπρεπε να πάρει θέση ποιό από τα δύο τελικά υπερασπίζεται, το κεφάλαιο ή την εργασία; όταν όμως τα οικονομικά προβλήματα της Κύπρου είναι εκτός επιθυμητής πορείας, τώρα που έχουν προτεραιότητα οι διαδικασίες για την λύση του κυπριακού προβλήματος, τώρα που η κοινωνία χρειάζεται άμεσες λύσεις και ελαφρύνσεις για τυχόν περικοπές και φόρους, το πρόταγμα για όξυνση της ταξικής πάλης και της οργάνωσης των εργαζομένων είναι δευτερεύοντα καθήκοντα.

Το ΑΚΕΛ δεν χρειάζεται να πάρει θέση γιατί την έχει ήδη πάρει. Το ΑΚΕΛ δεν είναι κομμουνιστικό κόμμα για να μπορεί να αλλάξει πολιτική γραμμή από την μια μέρα στην άλλη. Οι πολιτικές του αποφάσεις είναι δεκτές και σεβαστές εντός ενός αστικού διαχειριστικού πολιτικού προγράμματος.

Άρα, αυτό που απαιτείται στην Κύπρο είναι ένα κομμουνιστικό κόμμα. Ένα κόμμα που να μπορεί να έχει τα πολιτικά καθήκοντα που αρμόζουν σε ένα κομμουνιστικό κόμμα. Η ρήξη με το αστικό κατεστημένο της Κύπρου είναι η ίδρυση ενός κομμουνιστικού κόμματος και όχι το παιχνίδι κοινοβουλευτικής υπεροχής. Αρχικά πρέπει να επισυμβεί μια ρήξη με το υποτιθέμενο κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου που ονομάζεται ΑΚΕΛ. Εντός του ΑΚΕΛ υπάρχουν ασφαλώς βοηθητικά στοιχεία που θα μπορούσαν να θεμελειώσουν ένα τέτοιο πρόταγμα ίδρυσης κομμουνιστικού κόμματος. Το ότι υπάρχουν εντός του κόμματος κομμουνιστικά στοιχεία είναι αλήθεια και γεγονός αλλά δυστυχώς καταλύονται σε ένα πλέγμα που αποδεσμεύει ότι μαρξιστικό-λενινιστικό υπάρχει σε ένα κομμουνιστικό κόμμα. Η ίδρυση ενός Κυπριακού Κομμουνιστικού Κόμματος δεν σημαίνει διάλυση του ΑΚΕΛ αλλά να διασαφινιστεί ο διαφορετικός πολιτικός δρόμος ενός αστικού τύπου κόμματος και ενός κομμουνιστικού. Η όποια ίδρυση ενός κομμουνιστικού κόμματος αναπόφευκτα θα δημιουργήσει μια είδους σχέση με το ΑΚΕΛ η οποία θα χαρακτηρίζεται μόνο ως η πολιτική εναντίωση στον χαρακτήρα του ως ρεφορμιστικού, σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Η απαίτηση ίδρυσης ενός κομμουνιστικού κόμματος είναι η βάση πάνω στην οποία θα επισυμβούν σοβαρά πλήγματα στην κυριαρχία του αστικού κράτους. Δυστυχώς το ΑΚΕΛ δεν έχει ούτε τις πολιτικές βάσεις αλλά ούτε και την πρόθεση μια τέτοιας είδους επαναστατικής πολιτικής. Το ΑΚΕΛ εμμένει σε μια “ρήξη” εντός του αστικού κράτους, με τα μέσα του ίδιου του αστικού κράτους διατηρώντας έτσι την αποτελεσματικότητά του και την ισχύ του. Αν το ΑΚΕΛ υποστηρίζει την δημοκρατία εντός του φιλελευθερισμού πρέπει να γνωρίζει ότι μια τέτοια δημοκρατία είναι πάντοτε η αστική καταστολή της εργατικής τάξης με “πολιτισμένα” μέσα.

Η αναγκαιότητα της προλεταριακής επανάστασης είναι η νίκη και το τσάκισμα του αστικού κράτους. Στην Κύπρο είναι απαραίτητη μια τέτοια φωνή να ακούεται και να δρά. Μια τέτοια επίσημα πολιτική φωνή αυτή τη στιγμή είναι ανύπαρκτη χωρίς μορφή μα και χωρίς περιεχόμενο.