Tag Archives: Εργαζόμενοι

Εκλογές Μ.Βρετανία: Τα αποτελέσματα της ευελιξίας στην αγορά εργασίας κρίνονται στην κάλπη

Οι συμβάσεις μηδενικού ωραρίου αποτελούν την πιο ακραία μορφή ευέλικτης εργασίας. Έχουν συμβάλει ωστόσο στην αύξηση των θέσεων εργασίας στη Βρετανία. Η εκπομπή reporter διερευνά ένα μείζον ζήτημα για τους Βρετανούς ψηφοφόρους που αφορά το μέλλον των εργασιακών σχέσεων. Οι Βρετανοί καλούνται να επιλέξουν αν επιθυμούν περισσότερη ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις ή διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων.

Ο ανοιξιάτικος ήλιος δύει στο Λίβερπουλ καθώς ο Γουίλιαμ κουβαλάει τη βαριά σκιά της εργασιακής αβεβαιότητας: θα έχει δουλειά την επόμενη μέρα;

Θα μας μιλήσει για τις θολές εργασιακές συνθήκες των συμβάσεων μηδενικών ωρών. Εργάζεται σε ένα εργοστάσιο μπισκότων στο οποίο μπορεί να το καλέσουν για δουλειά 7 ώρες τη βδομάδα ή 20 ώρες ή… και καθόλου…

Το γραφείο εύρεσης προσωρινής εργασίας τον στέλνει στο ίδιο εργοστάσιο επί χρόνια. Έχει όμως πια παραιτηθεί από την ιδέα μιας σύμβασης αορίστου χρόνου.

Το “Γουίλιαμ” δεν είναι το πραγματικό του όνομα. Φοβάται πως αν τον αναγνωρίσουν, μπορεί να μην έχει πια καθόλου δουλειά. Πρόσφατα απέκτησε μια κόρη αλλά οι ώρες που δουλεύει δεν επαρκούν για να καλύψει τις ανάγκες και των δυο τους. Και φαγητό για το μωρό και τσιγάρα για τον ίδιο, δεν γινόταν. Οπότε έκοψε το κάπνισμα…

Ο Γουίλιαμ περιμένει καθημερινά ένα γραπτό μήνυμα από το γραφείο εργασίας. Τι θα γίνει όμως αν μια μέρα είναι άρρωστος;

«Άδεια ασθενείας; Αν αρρωστήσεις δεν τις πληρώνεσαι τις μέρες ασθενείας. Αν δουλέψεις, πληρώνεσαι. Δεν δεν δουλέψεις, δεν πληρώνεσαι. Είναι τόσο απλό… Όταν γεννήθηκε η κόρη μου ζήτησα γονεϊκή άδεια πατρότητας, όπως είχα δικαίωμα. Πήγα στο γραφείο και τους ρώτησα: έχω κάποιο πρόβλημα να πάρω άδεια πατρότητας; Συμπλήρωσα όλα τα έντυπα. Και πήρα δύο εβδομάδες άδεια. Άλλα όταν κοίταξα τον λογαριασμό μου στην τράπεζα δεν είχα πληρωθεί τίποτα. Πήγα στο γραφείο να ζητήσω εξηγήσεις και μου είπαν πως δεν δικαιούμουν άδεια επειδή δεν είχα συμπληρώσει έξι μήνες στη δουλειά. Εγώ όμως ήμουν εκεί ένα εξάμηνο…» λέει Ο “Γουίλιαμ” εργαζόμενος με σύμβαση μηδενικού ωραρίου στο Λίβερπουλ.

Με τις συμβάσεις μηδενικών ωρών εργασίας υποκαθίσταται το μόνιμο προσωπικό και παραβιάζονται τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων. Σε ορισμένες αλυσίδες καταστημάτων όπως το “Sports Direct” το 90% των θέσεων εργασίας καλύπτονται από προσωπικό που συνάπτει εξαιρετικά ευέλικτες συμβάσεις. Στα δικαστήρια σωρεύονται πολλές αμφιλεγόμενες υποθέσεις: το μόνιμο και το προσωρινό προσωπικό θα έπρεπε να τυγχάνει της ίδιας αντιμετώπισης όμως προφανώς αυτό δεν ισχύσει ούτε στο “Sports Direct” ούτε στο εργοστάσιο μπισκότων όπου εργάζεται ο Γουίλιαμ.

«Δουλεύω δίπλα δίπλα με ανθρώπους που κερδίζουν πολύ περισσότερα από ό,τι εγώ και κάνουμε ακριβώς την ίδια δουλειά. Πολλές φορές οι εργαζόμενοι από γραφείο εργασίας δουλεύουν δυο φορές σκληρότερα για να αποδείξουν την αξία τους αλλά και για να καταφέρουν να αποσπάσουν μια σύμβαση αορίστου χρόνου. Είναι αποκαρδιωτικό. Δεν μπορώ να ξέρω αν θα δουλέψω αρκετές ώρες την εβδομάδα ώστε να πληρώσω το νοίκι, τους λογαριασμούς, το φαγητό… Η ζωή είναι δύσκολη. Δεν επιβιώνεις… απλώς υπάρχεις,» λέει ο “Γουίλιαμ”.

Τα αποτελέσματα της ευελιξίας στην αγορά εργασίας

Οι Συντηρητικοί στόχευαν στη δημιουργία δύο εκατομμυρίων θέσεων εργασίας από το 2010 χάρη σε αυτό που ονόμασαν “ευέλικτη αγορά εργασίας”, την ώρα που οι Εργατικοί υπόσχονται να καταργήσουν τις συμβάσεις μηδενικού ωραρίου.

Ένα γραφείο ευρέσεως εργασίας καταγγέλλει αυτές τις τακτικές. Οι εργαζόμενοι δέχονται πιέσεις να απεμπολήσουν τα δικαιώματά τους για ίσες αμοιβές, να αποδέχονται συμβόλαια με ανούσιες ασφαλιστικές καλύψεις, να αποκηρύττουν τις άδειες μετ’ αποδοχών.

«Χρειάζεται μεταρρύθμιση επειδή η εκμετάλλευση και η διαφθορά στα πρακτορεία προσωρινής εργασίας έχει πάρει πλέον ενδημικό χαρακτήρα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εργάζονται σε καθεστώς προσωρινής εργασίας και βιώνουν καθημερινή απώλεια των δικαιωμάτων τους. Υπάρχει μια καταχρηστική διάταξη που ονομάζεται “σύστημα ταξιδιωτικής διαβίωσης”. Αντί όμως να δίνονται φοροαπαλλαγές στους εργαζόμενους, τα γραφεία καρπώνονται το μεγαλύτερο μέρος ή και όλο των φορολογικών ελαφρύνσεων. Η απώλεια για το Κράτος εξαιτίας του λανθασμένου συστήματος υπολογίζεται στο 1 δισεκατομμύριο λίρες το χρόνο,» εξηγεί ο Έιντριαν Γκρέγκορι, ιδιοκτήτης του γραφείου “Extraman”.

Για εργαζόμενους από χώρες της ανατολικής και της νότιας Ευρώπης ο “τροχός της τύχης” εξακολουθεί να γυρίζει στο Λονδίνο που αποτελεί πόλο έλξης για ανθρώπους όπως ο Νίκολα που εγκατέλειψε την Ιταλία εξαιτίας της μεγάλης ανεργίας των νέων.
Οι ευέλικτες συμβάσεις μηδενικών ωρών εργασίας που ισχύουν στη Βρετανία του έδωσαν την ευκαιρία να βρει γρήγορα μια δουλειά. Εργάζεται ως μπάρμαν σε μια αθλητική λέσχη.

«Αναγνωρίζω πως η κατάσταση στην αγορά εργασίας εδώ στο Λονδίνο είναι τελείως διαφορετική από ό,τι στην Ιταλία. Αν θέλεις να αλλάξεις δουλειά, δεν υπάρχει πρόβλημα: το πολύ σε μια βδομάδα θα έχεις βρει άλλη,» λέει ο Νίκολα Πάγιο Φιορέτι, Ιταλός εργαζόμενος στο Λονδίνο.

Ο Νίκολα εργάζεται στην ίδια λέσχη εδώ και δύο χρόνια. Αν κερδίσουν τις εκλογές οι Εργατικοί θα μπορούσε ίσως θα βρει μια μόνιμη θέση εργασίας καθώς σύμφωνα με τις εξαγγελίες των Εργατικών, έπειτα από τρίμηνη εργασία οι συμβάσεις μηδενικών ωρών θα μπορούν να μετατρέπονται σε συμβάσεις με περισσότερες εξασφαλίσεις.

«Είμαι τυχερός που δουλεύω 40 ώρες την εβδομάδα. Από την άλλη πλευρά, η σύμβασή μου δεν καλύπτει ούτε ασθένεια ούτε διακοπές. Αν θέλω να λείψω για δύο εβδομάδες, αυτό σημαίνει πως θα χάσω δύο εβδομάδες δουλειάς και σε αυτό το διάστημα δεν θα βγάλω καθόλου χρήματα,» εξηγεί την κατάσταση του ο Νίκολα Πάγιο Φιορέτι.

Οι ευέλικτες συμβάσεις συμβάλουν στην οικονομική ανάπτυξη και δεν θα έπρεπε να δαιμονοποιούνται. Αυτή είναι η άποψη του Βρετανικού Συνδέσμου Βιομηχανιών ενώ τα εργατικά συνδικάτα προειδοποιούν πως η Βρετανία δημιουργεί μια νέα υπό-τάξη χαμηλά αμειβομένων που είναι έτοιμοι να τα κάνουν όλα αναβιώνοντας στην πράξη θλιβερές εργασιακές συνθήκες της βικτωριανής εποχής…

«Στη Βρετανία τουλάχιστον 700.000 άνθρωποι εργάζονται με τέτοιες συμβάσεις. Γνωρίζουμε πως έχει υπάρξει μια πολύ απότομη αύξηση αυτών των συμβάσεων τα τελευταία χρόνια. Μας προβληματίζει ότι σε μεγάλο ποσοστό οι νέες θέσεις εργασίας που δημιουργούμε δεν είναι απλώς εξαιρετικά χαμηλά αμειβόμενες αλλά και εξαιρετικά επισφαλείς,» λέει η Νίκολα Σμιθ, επικεφαλής του οικονομικού τομέα του TUC.

Ένας στους τέσσερις στην εκπαίδευση εργάζεται με σύμβαση μηδενικού ωραρίου

Το Μπαρνστάπλ στο Ντέβον είναι μια ήσυχη κωμόπολη. Η Σέσιλι Μπλάιθερ εργάζεται εδώ και επτά χρόνια ως δασκάλα σε τάξεις ενισχυτικής διδασκαλίας βοηθώντας μαθητές με ειδικές ανάγκες. Ένας στους τέσσερις εργαζομένους στην εκπαίδευση εργάζεται με συμβάσεις μηδενικών ωρών, όπως η Σέσιλι. Έχει κάνει όλες τις ενέργειες για να αποκτήσει σύμβαση αορίστου χρόνου. Η απάντηση είναι όχι:

«Από τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο δεν έχω κανένα εισόδημα για να ζήσω. Τα δύο τελευταία χρόνια απέκτησα χρέη και χρειάστηκε να με βοηθήσει η μητέρα μου. Ορισμένοι δάσκαλοι εργάζονται σε σούπερ μάρκετ μέχρι να μπορέσουν να επιστρέψουν στην εργασία τους τον Σεπτέμβριο.»

Στον φορολογικό παράδεισο του Τζέρσεϊ: δύο πολύ διαφορετικές απόψεις

Ο Τζεφ Σάουθερν, από το Μάντσεστερ, ζει στο Τζέρσεϊ, το μεγαλύτερο από τα αγγλονορμανδικά νησιά της Μάγχης: έναν φορολογικό παράδεισο. Αρχικά εργάστηκε ως δάσκαλος και στη συνέχεια ως κοινωνικός λειτουργός σε υπηρεσίες υποστήριξης αστέγων. Στο παρελθόν ίδρυσε το αριστερό κόμμα “Μεταρρύθμιση στο Τζέρσεϊ” και αγωνίζεται για την κατάργηση των συμβάσεων μηδενικών ωρών:

«Το εργατικό δίκαιο προβλέπει πως η σύμβαση που έχεις αποτυπώνει τις συνθήκες εργασίας έπειτα από έναν μήνα. Το πρόβλημα όμως είναι πως δεν υπάρχει έλεγχος… Στην πραγματικότητα χρησιμοποιούμε τα γραφεία εργασίας για να παρακάμψουμε τη νομοθεσία… Γνωρίζω πλήρως καταρτισμένους λογιστές και διαχειριστές μεγάλων fund οι οποίοι εργάζονται μέσω γραφείων και σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν καν συνταξιοδοτικά δικαιώματα ενώ άλλοι εργαζόμενοι που κάθονται στο διπλανό γραφείο έχουν.»

Ο Τζίνο Ριζόλι, ιδιοκτήτης πολλών μικρών καφέ μας δίνει την επιχειρηματική οπτική.
Θα ήθελε να πετάξει την εργατική νομοθεσία στον κάλαθο των αχρήστων. Πρώτη του προτεραιότητα είναι η πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων. Πιστεύει πως μια ανθηρή οικονομία χρειάζεται ελευθερία για τις επιχειρήσεις και αυτό σημαίνει: απόλυτη ευελιξία.

«Τα συμβόλαια μηδενικού ωραρίου σχεδιάστηκαν από εργοδότες προκειμένου να παρακάμψουν για μια μικρή περίοδο τις προβλέψεις της εργατικής νομοθεσίας και για μια περίοδο έξι ή δώδεκα μηνών να μπορούν να απολύουν κάποιον από την εταιρεία εφόσον δεν τους ταιριάζει. Σας παρακαλώ πολύ μη μου ζητάτε αποζημιώσεις, μη μου ζητάτε πληρωμένες άδειες μητρότητας. Επιχείρηση έχω,» λέει απερίφραστα ο Τζίνο Ριζόλι.

Προς πια κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί η Βρετανία ώστε να αποφύγει το περαιτέρω άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλούσιων και φτωχών; Χρειάζονται λιγότερες ρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, σύμφωνα με τη φιλελεύθερη αντίληψη του επιχειρηματία Τζίνο Ριζόλι ή περισσότερες όπως ζητά ο Έιντριαν Γκρέγκορι, ιδιοκτήτης γραφείου ευρέσεως εργασίας;

«Θα πρέπει να εφαρμοστούν αυστηροί όροι για τις απολύσεις, θα πρέπει να εξασφαλίζεται η αποζημίωση μέσω μιας εποπτικής αρχής, να υπάρχει ένας διαμεσολαβητής. Μια τέτοια αρχή θα πρέπει να έχει τη δύναμη όχι απλώς να βάλει τέλος στην εκμετάλλευση αλλά και να αποφέρει με τις ενέργειές της κέρδη για τα κρατικά ταμεία. Αν τη νύχτα πηγαίνω για ύπνο ξέροντας πως η δουλειά μου είναι να εκμεταλλεύομαι χαμηλά αμειβόμενους εργαζόμενους θα επέλεγα να κάνω κάτι άλλο.»

Η αγορά εργασίας στη Βρετανία διέπεται από μεγάλη ελαστικότητα. Χρειάζεται ωστόσο περισσότερη ρύθμιση στις εργασιακές σχέσεις; Σε αυτό το ερώτημα καλούνται να απαντήσουν οι Βρετανοί ψηφοφόροι.

Πηγή: euronews

Το μαρτύριο του εργάτη

14

                                     “After a swim”, Mid 30s, USSR

Το ατελείωτο υπαρξιακό μαρτύριο του μισθωτού εργάτη διαδραματίζεται εντός του καπιταλιστικού συστήματος. Το μαρτύριο του εργάτη είναι αποτέλεσμα του αστικοποιημένου ταξικού πολέμου και του κεφαλαίου που εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη. Ο μισθωτός εργάτης βιώνει στην καθημερινότητά του το ταξικό μίσος και την εκμετάλλευση είτε με το να εργάζεται οκτώ ώρες, είτε περισσότερες, είτε ακόμα και λιγότερες. Η εργασία χωρίς διαλείμματα, η εργασία σε άθλιους και απάνθρωπους χώρους, τα ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα, η αδυναμία πληρωμών, η απουσία ασφάλισης, ο φόβος της απόλυσης και η ανυπαρξία οργάνωσης αλλά και η ανεργία, διαμορφώνουν την προσωπικότητα του εργάτη ως ένα ιδιόμορφο τύπο ιστορικού υποκειμένου. Από τη μια, οι νευρώσεις και οι ψυχολογικές διαταραχές και από την άλλη η αποξένωση και ο φόβος συνοδεύονται από την μιζέρια και την φτώχεια ως συνεπακόλουθα της καπιταλιστικής κοινωνικοπολιτικής διαχείρισης καθορίζοντας την ψυχοσύνθεση και την ιστορικότητα της θέσης της μισθωτής εργατικής τάξης. Το ταξικά κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα της μισθωτής εργατικής τάξης μετατρέπεται και ερμηνεύεται από τον καπιταλισμό ως ένα ζήτημα ψυχολογικού και δη προσωπικού τύπου. Αν δηλαδή το ίδιο το άτομο κατορθώσει με τις δικές του δυνάμεις να εδραιωθεί οικονομικά είναι γιατί έχει ξεπεράσει τα όποια προβλήματα με την επιμονή και την θέληση για μια αποπολιτικοποιημένη ευτυχισμένη και επιτυχημένη ζωή. Με αυτόν τον τρόπο λαμβάνει από την αστική τάξη τα εύσημα της αποδοχής, της επιτυχίας και της ευτυχίας του. Αν πάλι δεν τα καταφέρει, είναι γιατί δυστυχώς κάποιοι χαρακτήρες είναι είτε ευαίσθητοι είτε αδύναμοι για ν’ αντέξουνε την εκ φύσεως καπιταλιστική κοινωνική πίεση της καπιταλιστικής πραγματικότητας.

Ουσιαστικά μια τέτοια μορφή εργατικού βίου δεν συμπεριλαμβάνει την έννοια της εργασίας ως αυτοπραγμάτωσης του ανθρώπου. Απεναντίας, αυτή συνιστά μια κατάσταση συνεχούς μαρασμού και αποξένωσης. Η διατήρηση του μαρασμού και της αποξένωσης απαιτεί την εγκαθίδρυση μιας γενικευμένης εκμετάλλευσης η οποία δομεί τον εργασιακό κόσμο του καπιταλισμού. Η θυματοποίηση του εργάτη εξαφανίζεται, αφού η γενικευμένη κατάσταση εκμετάλλευσης γίνεται αντιληπτή ως μια εύλογη κοινωνική πρόοδος. Ο καπιταλισμός διαμόρφωσε την πεποίθηση ότι η εκμετάλλευση είναι μια αποπολιτικοποιημένη κατάσταση. Η πεποίθηση αυτή με τη σειρά της παρήγαγε την αντίληψη ότι η όποια προσπάθεια εξαφάνισης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο είναι σαν ν’ αποτελεί μια απέλπιδα προσπάθεια του ατόμου να προσπαθεί να παρέμβει στους νόμους της φύσης.

Με την μισθωτή εργασία που επιβάλλεται στον εργαζόμενο δημιουργείται ένα υλικού τύπου αποξενωμένης ύπαρξης με δύο βασικά χαρακτηριστικά. Από την μια, διαμορφώνεται ένα σώμα το οποίο μπορεί, αν είναι τυχερό, να επιβιώνει με απέραντη δυσκολία σε ένα καπιταλιστικό σύστημα. Από την άλλη, δομείται μια μορφή συνείδησης που η διανοητική της λειτουργία βρίσκεται υποταγμένη καθώς αναγκαστικά βιώνει καταπίεση, μιζέρια και φτώχεια. Ένα τέτοιο υλικό ύπαρξης αποτελεί το κατάλληλο εργαλείο μέσω του οποίου κατορθώνει το κεφάλαιο να διαχέεται με ταχύτατο ρυθμό και να μονοπωλεί θριαμβευτικά την ταξική κυριαρχία του. Η εκμεταλλευτική ισχύς του κεφαλαίου είναι συν τοις άλλοις απρόσωπη, ταξικά διαμορφωμένη και εκμεταλλευτική κανονικότητα που προσλαμβάνεται από την κοινωνία ως μια αληθοφανής κοινωνική κατάσταση.

Σε πολιτικο-ιδεολογικό επίπεδο η αστική τάξη προτάσσει ως αναγκαίο τρόπο κοινωνικής ζωής την αποπολιτικοποίηση της καθημερινότητας και της εργασίας με αποτέλεσμα ένα αποξενωμένο βίο. Τα όποια ταξικά, χειραφετητικά και αλληλέγγυα ένστικτα αποκαλούνται και παρουσιάζονται ως μια παρωχημένη ιστορική απαίτηση κάποιων “γερασμένων” κομμουνιστών. Η δε ταξικά οργανωτική πρόθεση είναι μια παράνομη πλέον πολιτική πράξη που αφήνεται στα χέρια της εκτελεστικής εξουσίας.

Όταν τα εργατικά διακαιώματα των εργαζομένων καταπατώνται ασύστολα και απροκάλυπτα, όταν τους επιβάλλεται να πληρώνουν τα όσα ιστορικά κεκτημένα με αγώνες έχουν αποκτήσει, όταν το μόνο παιδαγωγικό τους μέσο είναι μια κοσμοπολίτικη αναθεώρηση της ίδιας της ιστορίας – άρα και η αμφισβήτηση της ίδιας της ιστορικότητάς τους ως θέση στον κόσμο- τότε το μόνο που μπορεί να επιβιώσει είναι μια αστική κυρίαρχη τάξη.   Η δύναμη, λοιπόν, αυτής της τάξης, εδράζεται στο ότι κατορθώνει να συντηρεί την αποπροσανατολισμένη και αποπολιτικοποιημένη μισθωτή εργατική συνείδηση στη μιζέρια και στην φτώχια.

Την ίδια στιγμή όμως που το κεφάλαιο ισοπεδώνει τα πάντα υπάρχει ένας άλλος δρόμος. Υπάρχει ο δρόμος της αντίστασης, της ταξικής πάλης και της άρνησης. Ένας δρόμος που δεν συγχωρεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ένας δρόμος που αλλάζει αυτό που ο καπιταλισμός έθεσε ως πραγματικότητα. Ένας δρόμος που η κατάφαση για ζωή δεν χαρακτηρίζεται από την επιτυχία της επιβίωσης αλλά από την άρνηση της επιβίωσης. Ένας δρόμος που δεν ξεχνά ποτέ κανένα ταξικό αγώνα που έχει δοθεί για την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος, με πρόσχημα ένα πολιτικό πρόγραμμα που μπορεί να διαχειριστεί τον καπιταλισμό προς το συμφέρον του λαού. Η ταξική οργάνωση των εργαζομένων είναι η πρώτη πράξη ενός έργου στο οποίο θα είμαστε συγχρόνως θεατές αλλά και σκηνοθέτες ώστε να ανεβάσουμε το αληθινό έργο που λέγεται κομμουνισμός.

Οι εργαζόμενες γυναίκες

Annenkov_Elena

                                George Annenkov, Portrait of the dancer Elena Annenkov (1917)

“Στην ιστορία της ανθρωπότητας ούτε ένα από τα μεγάλα κινήματα των καταπιεζομένων δεν τα ‘βγαλε πέρα χωρίς τη συμμετοχή των εργαζομένων γυναικών. Οι εργαζόμενες γυναίκες, οι πιο καταπιεζόμενες απ’ όλους τους καταπιεζόμενους, δεν έμειναν ποτέ ούτε μπορούσαν να μείνουν παράμερα από το μεγάλο δρόμο του απελευθερωτικού κινήματος. Το απελευθερωτικό κίνημα των σκλάβων, όπως είναι γνωστό, ανέδειξε εκατοντάδες και χιλιάδες μεγαλομάρτυρες και ηρωίδες. Στις γραμμές των αγωνιστών για την απελευθέρωση των δουλοπάροικων βρίσκονταν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενες γυναίκες. Δεν είναι εκπληχτικό ότι το επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης, το πιο ισχυρό απ’ όλα τα απελευθερωτικά κινήματα των καταπιεζομένων μαζών, τράβηξε κάτω από τη σημαία του εκατομμύρια εργαζόμενες γυναίκες. Η διεθνής ήμερα της γυναίκας είναι ένας δείχτης για το ακατανίκητο και προάγγελος για το μεγάλο μέλλον του απελευθερωτικού κινήματος της εργατικής τόξης. Οι εργαζόμενες γυναίκες, οι εργάτριες και οι αγρότισσες, αποτελούν την πιο μεγάλη εφεδρεία της εργατικής τάξης. Εφεδρεία αυτή αποτελώ το μισό πληθυσμό. Από το αν η εφεδρεία των γυναικών θα είναι υπέρ της εργατικής τάξης η ενάντια της, απ’ αυτό εξαρτιέται η τύχη του προλεταριακού κινήματος, η νίκη είτε η ήττα της προλεταριακής επανάστασης, η νίκη είτε η ήττα της προλεταριακής εξουσίας. Γι’ αυτό, το πρώτο καθήκον του προλεταριάτου και της εμπροσθοφυλακής του, του κομμουνιστικού κόμματος, είναι να διεξάγει αποφασιστικό αγώνα για την απελευθέρωση των γυναικών, των εργατριών και των αγροτισσών από την επιρροή της αστικής τάξης, για την πολιτική διαφώτιση και οργάνωση των εργατριών και των αγροτισσών κάτω από τη σημαία του προλεταριάτου. Η διεθνής ήμερα της γυναίκας είναι ένα μέσο για να καταχτηθεί η εφεδρεία των εργαζομένων γυναικών με το μέρος του προλεταριάτου. Όμως οι εργαζόμενες γυναίκες δεν είναι μόνο εφεδρεία. Μπορούν και πρέπει, με τη σωστή πολιτική της εργατικής τάξης, να γίνουν μια πραγματική στρατιά της εργατικής τάξης που να δρα ενάντια στην αστική τάξη. Να σφυρηλατήσει από την εφεδρεία των εργαζομένων γυναικών μια στρατιά εργατριών και αγροτισσών που να δρα στο πλευρό της μεγάλης στρατιάς του προλεταριάτου, αυτό είναι το δεύτερο και αποφασιστικό καθήκον της εργατικής τάξης. Η διεθνής ήμερα της γυναίκας πρέπει να γίνει το μέσο για να μετατραπούν οι εργάτριες και οι αγρότισσες από εφεδρεία της εργατικής τάξης σε δρώσα στρατιά του απελευθερωτικού κινήματος του προλεταριάτου. Ζήτω η διεθνής ήμερα της γυναίκας!”

Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ, ΑΠΑΝΤΑ, ΤΟΜΟΣ 7 1925, Εκδοτικό της Κεντρικής του ΚΚΕ, 1952 (σελ. 52-53).