Category Archives: Ρωσία

Χαλέπι: η τοπογραφία του υπερ-ιμπεριαλισμού.

Στο Χαλέπι γίνονται πολιτιστικά δρώμενα και ο πολιτισμός του δυτικού κόσμου δείχνει την ελαφρότητα της ζωής. 

Στο Χαλέπι ο δυτικός άνεμος φέρνει το γέλιο του πολέμου. Το γέλιο του πολέμου λέγεται και αρμονικός ιμπεριαλισμός. 

Στο Χαλέπι ένα ζεστό πρωί πρός μεσημέρι ακούστηκε η ιστορία του τόπου να σβήνει με δύναμη και βία. 

Στο Χαλέπι υπάρχει το προπύργιο του ΝΑΤΟ ή διαφορετικά του Ισλαμικού Κράτους. Εκεί στην καρδιά του θανάτου γίνονται φεστιβάλ χάλκινων πνευστών. Υπάρχει θερινό τουριστικό σινεμά. 

Στο Χαλέπι, στην ψυχή που βγαίνει η ψυχή, δεν μπορείς να σκοτωθείς αν είσαι πολιτισμένος. 

Στο Χαλέπι δημιουργείται ο κόσμος που θα υπερέχει κοινωνικά και πολιτισμικά. Τα αξιοθέατα της πόλης είναι η καταστροφή.

Στο Χαλέπι υπάρχει μια επιβλητική βιβλιοθήκη που βρίσκει κανείς μόνο γραπτά του πως μπορεί επιτέλους να τελειώσει ο αρμονικός πόλεμος. Όλα τα βιβλία έχουν τον ίδιο τίτλο: “Η υπερ-αρμονία του ουσιοκρατικού υπερ-ιμπεριαλισμού και η μεταφυσική εποπτεία της επανάστασης”. Η πλήρης αναφορά του βιβλίου για σωστή χρήση της δυτικής ακαδημαϊκής υπερ-διανόησης κερδίζεται στο πολιτικό καζαντί της σοβαρότητας. 

Στο Χαλέπι υπάρχει εν δυνάμει το “μια ζωή”.

Στο Χαλέπι μαθαίνει ο ευρωπαίος πολίτης πως να εκθέτει με καλλιτεχνικό τρόπο τον πολιτισμό του. 

Στο Χαλέπι διαμορφώνεται ένα πολιτιστικό εργαστήρι εκμάθησης της ελευθερίας.

Θέλω να πάω στο Χαλέπι να δω με τα μάτια μου το σωστό της υπερ-ιμπεριαλιστικής ανάλυσης.

Advertisements

Ο μόνος μας σύμμαχος στη Ρωσία είναι η εργατική τάξη και οι εκπρόσωποί της

Ο μόνος μας σύμμαχος στη Ρωσία είναι η εργατική τάξη και οι εκπρόσωποί της”: Συνέντευξη με τον Kemal Okuyan, Γραμματέα της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας (KP), για την ένταση ανάμεσα στην Τουρκία και τη Ρωσία, τις εξελίξεις στη Συρία, και την σύγκρουση ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες.
International Communist Press, 24 Δεκέμβρη 2015

ICP: Έχουν δημοσιευτεί αρκετά άρθρα δικά σας και άλλων ηγετών του κόμματος σχετικά με την κλιμακούμενη ένταση στη Συρία μετά την κατάρριψη του Ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους από την Τουρκία, καθώς και δηλώσεις της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας (KP). Ποια είναι τα κοινά σημεία στα οποία δίνετε έμφαση; Πώς αποφασίζει το KP τη θέση του για τις εξελίξεις στην περιοχή, και ιδιαίτερα στη Συρία;

KO: Η ταξική οπτική δεν αφορά μόνον την εγχώρια πολιτική αλλά και τα θέματα που σχετίζονται με την διεθνή πολιτική. Στην πραγματικότητα, τα θέματα αυτά είναι πιο παροδικά από ό,τι νομίζεται συνήθως. Έτσι, το KP προσεγγίζει τόσο τις διεθνείς όσο και τις τοπικές εξελίξεις, και ιδιαίτερα την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, μέσα από την ταξική οπτική. Δεν μπορεί μια κυβέρνηση που υιοθετεί εντελώς απατηλές και άδικες πολιτικές μέσα στη χώρα να ακολουθήσει σωστό δρόμο διεθνώς. Η κυβέρνηση του AKP είναι φιλοαμερικανική τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό… Αυτό είναι αποτέλεσμα των ταξικών της χαρακτηριστικών. Εν συνόψει, το AKP εκπροσωπεί το μονοπωλιακό κεφάλαιο της Τουρκίας και τις διεθνείς του διασυνδέσεις. Αυτό είναι απαράδεκτο, και τίποτε δεν μπορεί να επιτευχθεί σε αυτή τη βάση.

ICP: Υπάρχουν όμως κι άλλοι δράστες στην εξωτερική πολιτική. Υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσά τους. Εφόσον αυτοί οι δράστες είναι επίσης όλοι καπιταλιστές, δεν πρέπει να θεωρούμε ότι όλοι έχουν άδικο για το θέμα αυτό; Δεν μπορούμε να εξάγουμε κρίση για το “δίκαιο και το άδικο” στη διεθνή πολιτική;

KO: Πρώτα από όλα, να ξεκαθαρίσω κάτι: Τα Κομμουνιστικά Κόμματα δεν είναι διανομείς δικαιοσύνης. Ο λόγος ύπαρξής τους είναι η πάλη για έναν καλύτερο κόσμο, και συγκεκριμένα τον κομμουνιστικό. Πώς μπορεί κάποιος να μιλήσει για δικαιοσύνη, για δίκαιο και άδικο στην σημερινή διεθνή τάξη πραγμάτων; Επαναλαμβάνω, η τάξη των καπιταλιστών δεν έχει δίκαιο πουθενά και ποτέ σε τελική ανάλυση. Ωστόσο, τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρέπει φυσικά να πάρουν θέση σύμφωνα με τις διεθνείς και τις τοπικές εξελίξεις. Το Κόμμα μας έχει ως αρχή να μην συνεργάζεται ποτέ με την άρχουσα τάξη της χώρας μας, και θεωρεί ότι αυτή πρέπει να είναι οικουμενική αρχή που εφαρμόζεται από όλα τα ΚΚ.

ICP: Το AKP έχει πάντα άδικο;

KO: Με την στενή έννοια, η άρχουσα τάξη της Τουρκίας μπορεί να έχει “δίκαιο” σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, όταν ο Ερντογάν καταδίκασε την κυβέρνηση του Ισραήλ λέγοντας “ξέρετε πολύ καλά να σκοτώνετε”, είχε δίκαιο με τη στενή έννοια, είπε την αλήθεια. Ή όταν είπε “είναι άδικο μια χούφτα μεγάλων δυνάμεων να εξουσιάζουν τον κόσμο”, και πάλι είχε δίκαιο. Εμείς όμως προτιμήσαμε να αποκαλύψουμε την υποκρισία της κυβέρνησης του AKP αντί να τη χειροκροτήσουμε. Δεν είμαστε δημόσιοι πιστοποιητές να δίνουμε βαθμούς στον ταξικό μας αντίπαλο. Ας μην ξεχνάμε ότι παλεύουμε για το σοσιαλισμό.

ICP: Σχετικά με τη Συρία, η κυβέρνηση του AKP ισχυρίζεται ότι δικαίως κατέρριψε το πολεμικό αεροσκάφος και ότι δεν θα επιτρέψει καμία παραβίαση του εναέριου χώρου της. Η Ρωσία από την άλλη λέει ότι δεν έλαβε χώρα καμία τέτοια “παραβίαση.”

KO: Δεν λέει μόνο αυτό η Ρωσία. Λέει επίσης ότι είναι “εχθρική πράξη η κατάρριψη του αεροσκάφους ακόμα κι αν υπήρχε παραβίαση εναέριου χώρου.” Ωστόσο, πρέπει να μετατοπίσουμε το ζήτημα από την “παραβίαση.” Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι ολότελα λανθασμένη. Δεν υπάρχει ανάγκη να ανοιχτεί το μαύρο κουτί στο αεροσκάφος, εφόσον υπάρχει τεράστιος αριθμός τεκμηρίων για τα εγκλήματα του Ερντογάν και των φίλων του. Εξόπλισαν και στήριξαν οικονομικά τις δυνάμεις που κινητοποιήθηκαν για να ανατρέψουν την κυβέρνηση Άσαντ στη Συρία. Το έχουν ήδη παραδεχτεί. Αποκαλούμε αυτές τις δυνάμεις “τρομοκράτες”, ενώ αυτοί τις ονομάζουν “μαχητές της ελευθερίας.” Το ρωσικό αεροσκάφος καταρρίθφηκε όχι για να προστατευτεί η Τουρκία αλλά για να προστατευτούν αυτές οι δυνάμεις. Και υπάρχουν και άλλα… Η πράξη αυτή είχε ως στόχο να κρατήσει εν θερμώ την ένταση ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία. Τίποτε δεν μπορεί να το δικαιολογήσει αυτό.

ICP: Επομένως, για το θέμα αυτό ο Πούτιν έχει δίκαιο…

KO: Όπως μόλις είπα, όταν το θεμέλιο είναι άδικο, δεν είναι ζήτημα του ποιος δράστης από όσους στέκονται σ’ αυτό το θεμέλιο έχει δίκαιο ή άδικο. Μας απασχολεί το ίδιο το θεμέλιο. Οι εργαζόμενοι της Συρίας είναι οι μόνοι που έχουν δίκαιο στο ζήτημα της Συρίας.

ICP: Αν ρωτήσουμε ευθύτερα, τι λέτε για τη θέση του Άσαντ και την Ρωσική βοήθεια;

KO: Όταν είπα ότι οι κομμουνιστές ασχολούνται με την αδικία, τη μη νομιμότητα των θεμελίων δεν εννοούσα ότι κλείνουμε τα μάτια μας στις απτές εξελίξεις. Από την αρχή της συριακής κρίσης, το κόμμα μας είναι ενάντιο στον βρώμικο πόλεμο κατά της Συρίας που διεξάγουν οι ΗΠΑ, η Τουρκία, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ και άλλες χώρες. Αυτό δεν το κάνουμε για να στηρίξουμε τον Άσαντ, αλλά για να πάρουμε θέση ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Είναι σαφές ότι ο Άσαντ είχε θετικό ρόλο στην ισχυροποίηση της αντίστασης στη Συρία. Δεν έχουμε την πρόθεση να τους τσουβαλιάζουμε όλους. Αλλά γνωρίζουμε ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Συρία είναι επίσης αποτέλεσμα των πολιτικών της κυβέρνησης Άσαντ. Ήταν ο ίδιος ο Άσαντ που άνοιξε τη χώρα στη φιλελευθεροποίηση και που προσπάθησε να βελτιώσει τις καλές σχέσεις με τους δυτικούς ιμπεριαλιστές πριν ξεκινήσει η εσωτερική σύγκρουση.

ICP: Οπότε, ποια είναι τα κριτήρια, εφόσον δεν τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι;

KO: Από την εποχή του Μαρξ, οι κομμουνιστές υιοθέτησαν μια αρχή για να καθορίσουν τη θέση τους πάνω στα διεθνή ζητήματα: τι καθιστούν αναγκαίο τα συμφέροντα της παγκόσμιας επανάστασης; Σήμερα, δεν βρίσκεται υπό εξέλιξη παγκόσμια επανάσταση, αλλά τα ιστορικά της συμφέροντα εξακολουθούν να υφίστανται. Τα συμφέροντα αυτά απαιτούν την ήττα της ιμπεριαλιστικής επίθεσης κατά της Συρίας. Ο Άσαντ είναι ήδη δράστης και είναι υπεύθυνος για το λαό του, οπότε αυτό το αφήνω στην άκρη. Αλλά το να αντιτιθέμεθα στη Ρωσία και στο Ιράν για το γεγονός ότι παίρνουν το μέρος της συριακής αντίστασης, ακόμα κι αν το κάνουν για τα δικά τους συμφέροντα, αυτό δεν είναι λογικό για κομμουνιστές. Πρέπει βέβαια να ξέρουμε ότι αυτό που κάνει η Ρωσία και άλλες τοπικές δυνάμεις βοηθά απλώς το λαό της περιοχής να κερδίσει χρόνο. Το εργατικό κίνημα και το επαναστατικό κίνημα είναι αδύναμα στη Μέση Ανατολή. Κι αν δεν δυναμώσουν θα υπάρξουν κι άλλα μαρτύρια. Σήμερα, δεν υπάρχει αρμονία αλλά ανταγωνισμός και σύγκρουση στον καπιταλιστικό κόσμο. Η σύγκρουση συμφερόντων βαθαίνει, ακόμα και ανάμεσα στις φαινομενικά σύμμαχες δυνάμεις. Οι σχέσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία είναι εύθραστες. Είναι παράλογο να θεωρήσουμε τη συμμαχία Ρωσία και Κίνας απόλυτη. Ο κόσμος είναι ανοιχτός σε νέες εξελίξεις. Ο κλιμακούμενος ανταγωνισμός ανάμεσα στα μονοπώλια σημαίνει απλώς νέους πολέμους, κατοχή, και στρατιωτικές επεμβάσεις. Αυτό που πρέπει να κάνουν οι κομμουνιστές κάτω από τέτοιες περιστάσεις είναι να ξεσηκώσουν την πάλη ενάντια στις αστικές κυβερνήσεις των χωρών τους ώστε και να αποτρέψουν τον πόλεμο και να εκπληρώσουν τις ιστορικές τους ευθύνες. Αυτό ισχύει και για την Τουρκία, για τη Ρωσία, για την Ελλάδα, κλπ. Ας μην ξεχνούμε ότι αυτό που βρίσκεται πίσω από την εθνοτική και σεκταριστική βία σήμερα είναι οι τεράστιες συγκρούσεις για τον ενεργειακό τομέα, και η εργατική τάξη δεν έχει καμία θέση σ’ αυτές!

ICP: Δεν υπάρχουν όμως διακρίσεις ανάμεσα στις διεθνείς δυνάμεις; Για παράδειγμα, ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία και οι ΗΠΑ;

KO: Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται στην κορυφή της σημερινής παγκόσμιας τάξης δεν δικαιολογεί άλλα αστικά κράτη. Στο κάτω-κάτω, κάθε κράτος εκπροσωπεί τα συμφέροντα των δικών του κυρίαρχων τάξεων. Εδώ και πολύν καιρό, δεν υπάρχει κοινό έδαφος ανάμεσα σε τέτοια συμφέροντα και στα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Έτσι, οι κομμουνιστές θα πρέπει να παίρνουν στάση ανεξάρτητη από την αστική τάξη υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, και να αποφεύγουν να υπηρετούν οποιαδήποτε αστική τάξη. Από την άλλη πλευρά, αν λάβουμε υπόψη μας τα συμφέροντα της παγκόσμιας επανάστασης, είναι κρίσιμη η αποδυνάμωση των ΗΠΑ, των συμμάχων τους, και του ΝΑΤΟ. Απ’ την οπτική των λαών, φαίνεται κρίσιμο να κινητοποιήσουμε τις δικές μας δυνάμεις και να εντείνουμε την πάλη κατά της κατοχής, των ξένων επεμβάσεων, και των στρατιωτικών βάσεων. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτό συμπίπτει με την ρωσική εξωτερική πολιτική. Δεν υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στον ανταγωνισμό της Ρωσίας με τις ΗΠΑ και τη δική μας αντι-ιμπεριαλιστική θέση. Ο σύμμαχός μας στη Ρωσία είναι η εργατική τάξη και οι εκπρόσωποί της. Δεν κάνει διαφορά για μας ποια διεθνής καπιταλιστική ομάδα έχει την ιδιοκτησία των ενεργειακών πηγών και των αγωγών μεταφοράς της ενέργειας.

ICP: Θεωρεί τη Ρωσία ιμπεριαλιστική δύναμη το KP;

KO: Η ερώτηση αυτή απαιτεί συνολική απάντηση. Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να πω ότι το κόμμα μας θα διεξάγει συνέδριο το 2016 για τον όρο “ιμπεριαλισμός”, εξετάζοντάς τον υπό το φως των τωρινών συνθηκών, και ότι η Ρωσία θα αποτελέσει το θέμα εκτεταμένων συζητήσεων. Το ότι το KP ως τώρα δεν έχει αναφερθεί στη Ρωσία ως ιμπεριαλιστική δύναμη δεν πηγάζει από τη συμπάθειά του προς τα ρωσικά μονοπώλια, αλλά από την αναλυτική μας προσοχή στη Μαρξιστική-Λενινιστική θεωρία. Ο Λένιν δεν επινόησε τον ιμπεριαλισμό ως έννοια και γεγονός. Αυτό το οποίο επισήμανε ο Λένιν ήταν ότι πίσω από τον ιμπεριαλισμό βρίσκονται τα καπιταλιστικά μονοπώλια, κόντρα στην αντίληψη ότι ο ιμπεριαλισμός ήταν απλώς στάση της εξωτερικής πολιτικής. Με αυτή την έννοια, ο ιμπεριαλισμός είναι νέο στάδιο του καπιταλισμού και όχι απλώς ζήτημα πολιτικής. Ο όρος προϋποθέτει οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές διαστάσεις και πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή. Απ’την αρχή, το κόμμα μας υιοθέτησε ασυμβίβαστη στάση ενάντια σε όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και θεσμούς, σε αντίθεση με απόψεις ότι ιμπεριαλιστικές είναι μόνο οι ΗΠΑ και ότι η ΕΕ είναι προτιμητέα, για παράδειγμα. Σε αυτή τη βάση, οι πόρτες του κόμματός μας είναι κλειστές σε οποιαδήποτε συνεργασία ή συμμαχία με τμήματα των καπιταλιστικών τάξεων. Όμως θεωρούμε ότι ο όρος “ιμπεριαλισμός” δεν μπορεί να χρησιμοποιείται πρόχειρα. Ο ιμπεριαλισμός συμπίπτει με το μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού αλλά δεν είναι συνώνυμος με αυτό. Σήμερα, υπάρχουν λίγες μόνο χώρες όπου ο καπιταλισμός δεν έχει μονοπωλιακό χαρακτήρα, και αν χρησιμοποιούμε τον όρο ευρέως σε αυτή τη βάση, τότε είναι βέβαια ότι θα χάσει την αναλυτική του αξία. Θα τα συζητήσουμε όλα αυτά στο συνέδριο. Και σχετικά με τη Ρωσία… Είναι μια πολύ δυναμική καπιταλιστική χώρα, που προσπαθεί, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 να ανοίξει διόδους στο διεθνή χώρο βασισμένη στους τεράστιους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους. Πρέπει να προσεγγίσει κανείς μια τέτοια χώρα σε συνάρτηση με τάσεις και διαδικασίες. Είναι σαφές ότι η Ρωσική Ομοσπονδία βρίσκεται στο δρόμο για να γίνει ιμπεριαλιστική χώρα. Οπότε, η χρήση του όρου όταν αναφερόμαστε στη Ρωσία δεν είναι απλά επιστημονικό ζήτημα, είναι επίσης πολιτική επιλογή. Το κόμμα μας έχει την άποψη ότι όλες οι καπιταλιστικές χώρες έχουν τάση να εξελιχθούν σε ιμπεριαλιστικές αλλά ότι μόνο κάποιες έχουν την απαραίτητη ποιότητα.

ICP: Είναι σαφές ότι ο Πούτιν έγινε δημοφιλής και κέρδισε στήριξη στην δυτική κοινή γνώμη κι ακόμα και στην Τουρκία. Τι θα λέγατε για αυτό;

KO: Η δημοφιλία του αυξάνεται γιατί έχει το πλεονέκτημα. Απ’ την άλλη πλευρά, υπάρχουν φθαρμένοι πολιτικοί όπως ο Ομπάμα, η Μέρκελ και ο Ερντογάν. Θεωρείται εξυπνότερος, πιο πνευματώδης, και πιο κατευναστικός. Αλλά ως Μαρξιστές, πρέπει να εξετάζουμε ποιανών συμφέροντα υπερασπίζονται οι πολιτικοί. Ο Πούτιν εκπροσωπεί το ρωσικό καπιταλισμό. Οι καπιταλιστές δεν έχουν πουθενά δίκαιο, δεν δημιουργούν ποτέ το καλό. Σε όσους θεωρούν τον Πούτιν ηγέτη με αρχές, θα πρέπει να θυμήσω το εγκώμιό του στον Ερντογάν το 2014. Τότε, είχαμε πει ότι δεν αποφασίζει ο Πούτιν τι είδους άνθρωπος είναι ο Ερντογάν. Τώρα, άρχισε να εγκωμιάζει τον Ντόναλντ Τραμπ, τον πιο αμφιλεγόμενο των υποψηφίων στις ΗΠΑ. Η βάση του είναι τα ρωσικά συμφέροντα, και όχι τα συμφέροντα της ρωσικής εργατικής τάξης! Η εποχή όπου τα συμφέροντα των καπιταλιστών και αυτά των εργατών μπορούσαν να συναντηθούν έχει προ πολλού παρέλθει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όπως όμως είπα πριν, η προτεραιότητά μας είναι η πάλη ενάντια στους δικούς μας καπιταλιστές. Και αυτοί που πρώτοι πρέπει να αξιολογήσουν τον Πούτιν είναι οι ρώσοι κομμουνιστές.

Πηγή: Αγκάρρα

Are We Really Charlie? We are not Charlie!

Το δυτικό γέλιο βρίσκει τον σατιρικό του οργασμό στην νεκροφιλική του λαγνεία.

Ζούμε την εποχή που το γέλιο είναι ο αποδεσμευτικός κανόνας από την πραγματικότητα. Το μόνο που σώζει αυτή την στιγμή τον δυτικό πολιτισμό για να μην πέσει μια για πάντα στα βρώμικα και σκοτεινά πηγάδια του απροκάλυπτου φασισμού του είναι γιατί γελάει το κεφάλαιο. Το κεφάλαιο δεν ξέρει να γελάει γι’ αυτό χρειάζεται αίμα ν’ ανατινάσσεται. Η κυριαρχία του δυτικού γέλιου είναι μια κενή έκφραση της κραυγής που πλέον δεν βγαίνει.

Όσοι ακόμα γελάνε καλύτερα να σοβαρέψουν το γέλιο τους.

Για το ζήτημα της Ρωσικής ανάμιξης στον πόλεμο στη Συρία

Ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΚΕΚΡ)

Ορίστε λοιπόν, που για πάνω από πέντε χρόνια μαίνεται ο πόλεμος στη Συρία. Ως αιτίες και πηγές αυτού του πολέμου ονομάζονται πολλές: σοβαρά λάθη της κυβέρνησης στην οικονομική σφαίρα, διαθρησκευτικές συγκρούσεις και στοιχεία εθνοτικών συγκρούσεων.

Αλλά η βασική και καθοριστική αιτία είναι αναμφίβολα η εξωτερική επίδραση των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων των ισχυρότερων παγκόσμια δυνάμεων· πρώτα και κύρια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην Μέση Ανατολή: του Ισραήλ και μιας σειράς αραβικών μοναρχιών.

Στο επίκεντρο, όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, βρίσκονται οικονομικά συμφέροντα. Η Συρία δεν είναι μόνο μια σημαντική πηγή πετρελαίου με δυνητικά αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Μεσόγειο. Η Συρία είναι μια χώρα που χαίρει σεβασμού ως κυρίαρχη στον αραβικό κόσμο, κάτι που θεωρείται ιδιαιτερότητα ελαχίστων χωρών, που επέτρεψαν στον εαυτό τους να διενεργούν ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ κυβερνητική πολιτική. Στην πλήρη διαχείριση των ζητημάτων της περιοχής, μια τέτοια εθνική πολιτική όπως αυτή του καθεστώτος Μπάαθ του οποίου ηγείται ο Άσαντ, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από τον ιμπεριαλισμό. Οι ΗΠΑ εμφάνισαν τον Άσαντ σαν μεταμορφωμένο διάβολο και αιμοσταγή διχτάτορα και ζήτησαν την απομάκρυνση του και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας στη χώρα. Για τον σκοπό αυτό έλαβαν πρωτοβουλίες και στήριξαν την ένοπλη πάλη της εσωτερικής αντιπολίτευσης, η οποία πολύ γρήγορα άρχισε να τροφοδοτείται από δυνάμεις εξωτερικές. Οι Αμερικανοί έχουν πλούσια πείρα σε τέτοιες βρώμικες δουλειές. Αρκεί να θυμηθούμε πως παρόμοιο ενδιαφέρον, συνδεδεμένο με την ακόρεστη δίψα για πετρέλαιο, οδήγησε στους αιματηρούς πολέμους στο Ιράκ και στη Λιβύη. Τότε επίσης είχε αποδειχθεί πως οι ηγεσίες αυτών των χωρών, όπως και της Συρίας, δεν ήταν αρκετά πιστές στο θέλημα των μεγάλων ιμπεριαλιστών και των δορυφόρων τους.

Στη ρωσική κοινή γνώμη, υπό την ισχυρή επίδραση των μέσων μαζικής χειραγώγησης, όλο αυτό το διάστημα ανταγωνίζονται δύο αντίθετες μεταξύ τους προσεγγίσεις: η συριακή κυβέρνηση και προσωπικά ο Άσαντ φταίνε για όλα και είναι διάβολοι ή η κυβέρνηση της Συρίας και προσωπικά ο Άσαντ δεν φταίνε σε τίποτα και είναι αθώα θύματα. Παρόλα αυτά, και οι δύο απλουστευμένες αυτές προσεγγίσεις είναι λανθασμένες και δεν μπορούν να αποτελέσουν βάση για τη λήψη αποφάσεων. Η ζωή είναι απείρως πολυπλοκότερη. Και εμείς και οι κομμουνιστές αδελφοί μας στην Συρία είμαστε πεπεισμένοι πως για τις εσωτερικές συγκρούσεις πρώτα από όλα πρέπει να αποφασίσει ο συριακός λαός. Πάντως αντικειμενικοί παρατηρητές έπαψαν εδώ και καιρό να έχουν αμφιβολίες πως οι λεγόμενες ένοπλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης, και πάνω από όλα ο λεγόμενος “Ελεύθερος Στρατός της Συρίας”, χρηματοδοτούνται γενναιόδωρα από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και τα πλούσια καθεστώτα των Αράβων μεγιστάνων του πετρελαίου. Στην πραγματικότητα, ούτε οι ίδιοι δεν κρύβουν τον αποφασιστικό τους ρόλο στην έναρξη και την όξυνση των συγκρούσεων.

Νέο χρώμα στη σύγκρουση έδωσε η εμφάνιση του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (στη συνέχεια ΙΚ) το οποίο παρενέβηκε άμεσα στην σύγκρουση. Η ιστορία της πρόσφατης εμφάνισης του ΙΚ έχει επίσης ρίζες στην αμερικανική επιθετικότητα στο Ιράκ, όταν σημαντικές δυνάμεις του βομβαρδισμένου και ταπεινωμένου Ιρακινού στρατού αποδείχτηκαν “άνευ σημασίας”.

Οι δυνάμεις του ΙΚ ήταν σε θέση να επικεντρωθούν και να αναλάβουν δράση κατά των κυβερνητικών δυνάμεων του Ιράκ, όντας πολύ καλά εκπαιδευμένες και πολύ καλά οπλισμένες με αμερικανικά όπλα. Ο παλιός στρατός του Σαντάμ ήταν απλά καλά εκπαιδευμένος και είχε μεγάλη εμπειρία στη μάχη. Ως εκ τούτου, εύκολα έτρεψαν σε φυγή τα κυβερνητικά στρατεύματα και κατέλαβαν τα βουνά με όπλα – Αμερικανικά όπλα. Οι Αμερικανοί, εκμεταλλευόμενοι την αποκλειστική κυριαρχία τους στον αέρα, κατάφεραν με εναέριες επιδρομές να σταματήσουν την ανάπτυξη του ΙΚ στο Ιράκ ώστε να επανακατευθύνει την επίθεσή του στη Συρία, η οποία δεν ήθελε να υπακούσει, κάτι που αποδείχτηκε πολύ δυσκολότερο να καμφθεί από ό,τι με άλλους “υπάκουους”. Γι αυτό στο ΙΚ δραστηριοποιούνται διαφορετικές δυνάμεις, από σουνίτες φονταμενταλιστές και θρησκευτικά φανατικούς μέχρι κοινούς εγκληματίες. Αλλά και πάλι, την αποφασιστική επιρροή στη διαχείριση της διαδικασίας την έχουν τα χρήματα. Και άμεση επίδραση στα οικονομικά και στον εξοπλισμό έχει η διάθεση του πετρελαίου, το οποίο αποτελεί στοιχείο ευρείας διαπραγμάτευσης των ληστών του ΙΚ με “πολιτισμένα” καπιταλιστικά καθεστώτα που δεν το περιφρονούν για να αγοράσουν φθηνά. Κι εκείνοι οι οποίοι διαθέτουν τα οικονομικά μέσα είναι πάντα σε θέση να χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους τον θρησκευτικό φανατισμό, το εθνοτικό μίσος και πολύ περισσότερο τα εγωϊστικά κίνητρα.

Το ΙΚ, σε αντίθεση με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, παρουσιάζεται σαν σοβαρότερη δύναμη και σοβαρότερο κίνδυνο για τον άμαχο πληθυσμό της Συρίας και άλλων χωρών. Οι μαχητές του δεν σταματούν μπροστά στις πιο βάναυσες μεθόδους, στις σφαγές αμάχων των κατεχόμενων περιοχών, καταστρέφουν ιστορικά μνημεία του κόσμου. Η γρήγορη επιτυχία αυτής της νέας δύναμης εντυπωσιάζει και προκαλεί φόβο στην κοινή γνώμη ακόμη και στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Στις κυβερνήσεις των δυνάμεων αυτών η δράση του ΙΚ προκαλεί αμφιθυμία: ικανοποίηση, αφού υπολογίζουν πως το ΙΚ είναι επιτέλους μια πραγματική δύναμη ενάντια στην κυβέρνηση και τον λαό της Συρίας, και φόβο μήπως το ΙΚ ξεφύγει από τον έλεγχο και παίξει τα δικά του παιχνίδια. Να σημειώσουμε και την εξής λεπτομέρεια: η Δύση στα λόγια αγανακτεί για τους βανδαλισμούς του ΙΚ, αλλά στην πράξη και στα μουλωχτά μέσω “ιδιωτικών προσώπων” εξαγοράζει τη λεηλατημένη αρχαιολογική περιουσία.

Και να που παρουσιάζεται στο θέατρο των πολεμικών επιχειρήσεων ένας νέος παίχτης – η Ρωσική Ομοσπονδία! Πολλοί το χαρακτήρισαν έκπληξη. Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος συνεχίζεται για έκτη χρονιά. Για την Ρωσική Ομοσπονδία από την αρχή του πολέμου, υπήρχε ενεργή συμφωνία για την παροχή αμυντικού οπλισμού στη Συρία, κυρίως σύγχρονων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο η ρωσική κυβέρνηση, λόγω εξωτερικών πιέσεων και με διάφορες προφάσεις, αρνήθηκε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της στην παροχή του εξοπλισμού, καταδικάζοντας έτσι τον συριακό λαό στον θάνατο από τους βομβαρδισμούς των Αμερικανικών και Ισραηλινών πολεμικών αεροσκαφών. Οι διπλωματικές κινήσεις της Ρωσίας ήταν ασυνεπείς και άτολμες. Και ξαφνικά, τόσο γρήγορες και αποφασιστικές στρατιωτικές κινήσεις…σαν του BBC! Έτσι, ξαφνικά! Κι όμως, η Ρωσία δεν επέδειξε μια τέτοια αποφασιστικότητα για να βοηθήσει το αγωνιζόμενο Ντονμπάς και να υπερασπιστεί τον λαό του, παρόλο που υπήρχε ψήφισμα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου για τη χρήση βίας και παρόλο που οι πολεμικές ανακοινώσεις της άρχιζαν με το “Οι Ρώσοι τους δικούς τους δεν τους πετάνε..”, “Ας τολμήσουν…” και άλλα τέτοια παρόμοια. Αλλά επίσημα απεσταλμένα ρωσικά αεροσκάφη στον ουρανό του Ντονμπάς και του Λουγκάνσκ δεν είδαμε ούτε μια φορά. Οι ρωσικές αρχές γνωρίζουν πολύ καλά την αδυναμία τους απέναντι στους καρχαρίες του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, καταλαβαίνουν τον κίνδυνο της εμπλοκής τους στις εστίες πολέμου.

Τί έγινε, λοιπόν; Η Ρωσία έγινε ξαφνικά κατά πολύ ισχυρότερη; Σίγουρα, όχι. Αντίθετα, η κρίση και οι κυρώσεις έχουν εξασθενίσει περαιτέρω την οικονομία της και κατά συνέπεια το στρατιωτικό δυναμικό της.

Δεν έχουμε τις παραμικρές αυταπάτες για τα “ευγενή” κίνητρα της Ρωσικής κυβέρνησης. Αυτές οι κινήσεις είναι καιροσκοπικές. Που σημαίνει πως, ανά πάσα στιγμή, αυτή η κυβέρνηση μπορεί να τα “γυρίσει”, να γυρίσει την πλάτη στον συριακό λαό. Ωστόσο αναγνωρίζουμε πως εφόσον οι δράσεις της ρωσικής κυβέρνησης έχουν αναληφθεί σε συμφωνία με τις νόμιμες αρχές της Συρίας, αντικειμενικά κινούνται προς όφελος του πολύπαθου συριακού λαού, βοηθούν στον αγώνα του για ζωή και ελευθερία. Και το αποτέλεσμα αυτό κάθε τίμιος άνθρωπος μπορεί μόνο να το χαιρετίσει.

Ταυτόχρονα γνωρίζουμε πως για την ίδια την αστική ρωσική ηγεσία, τα συμφέροντα του συριακού λαού, το πρόβλημα των προσφύγων, το δικαίωμα του λαού για ειρηνική ζωή και ελευθερία, δεν βρίσκονται σε πρώτη προτεραιότητα. Με λίγα λόγια, συμβαίνει όπως και με τα συμφέροντα του δικού της λαού. Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ποιά ακριβώς κίνητρα ώθησαν την Ρωσική Ομοσπονδία να πάει στη Συρία, γιατί από αυτό εξαρτώνται πιθανές μελλοντικές κινήσεις της Ρ.Ο και των εταίρων της στον αναδυόμενο συνασπισμό. Με ακρίβεια και λεπτομέρειες δεν το γνωρίζουμε, αλλά μπορούμε να υποθέσουμε πως αυτό είναι ένα στοιχείο διαπραγμάτευσης. Σημειώστε πως αυτές οι δράσεις έχουν αναληφθεί αμέσως μετά την συνάντηση Πούτιν – Ομπάμα στην Νέα Υόρκη.

Ίσως αυτό (οι κινήσεις της Ρ.Ο) να είναι ήδη το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης. Τέτοια σοβαρά βήματα η Ρ.Ο, υπό συνθήκες ισχυρών ανταγωνισμών, σίγουρα δεν θα έκανε χωρίς την έγκριση, αν όχι, την συγκατάθεση των ισχυρότερων αρπαχτικών. Και έτσι απλά, για τα όμορφα μάτια, τέτοια συγκατάθεση δεν δίνεται. Είναι πάντα το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων. Οι ρωσικές αρχές έχουν τώρα μεγάλη ανάγκη από ένα μικρό νικηφόρο πόλεμο. Το θέμα είναι πως ο ενθουσιασμός της ρωσικής κοινωνίας για την επανένωση με την Κριμαία και η τεχνητά παραγόμενη πατριωτική ρητορική άρχισε να ξεφουσκώνει. Η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι κοντά στην καταστροφή, οι άνθρωποι φτωχαίνουν, ο πληθωρισμός καλπάζει. Είναι αλήθεια πως οι “παχιές γάτες” γίνονται όλο και παχύτερες. Όμως, αυτό ερεθίζει περαιτέρω τον λαό. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να υπομείνουν περαιτέρω κακουχίες για χάρη φανταστικών στόχων, που αποδείχτηκαν κατάφωρη εξαπάτηση. Η συνταγή ενός μικρού νικηφόρου πολέμου έχει γραφτεί ακριβώς για τέτοιες περιπτώσεις στις αρχές του περασμένου αιώνα (όχι μόνο στη Ρωσία) και δούλευε πάντοτε τέλεια. Δουλεύει και τώρα. Βλέπουμε ήδη την υπερπατριωτική ευφορία να σαρώνει στα ρωσικά ΜΜΕ.

Το τί θα πληρώσει ακριβώς η Ρωσία για την συγκατάθεση των καρχαριών του ιμπεριαλισμού για τις κινήσεις της, δεν το γνωρίζουμε. Ίσως κάποιες παραχωρήσεις για το Ντονμπάς (συνέπεσαν περίεργα η Ρωσική παρέμβαση και η συνάντηση στο Παρίσι για το Ντονμπάς και η απόφαση για μετάθεση των εκλογών του Φεβρουαρίου – Μαρτίου ). Ή μπορεί και κάτι άλλο. Είναι πιθανόν αυτό να αποτελεί ανεξάρτητο επιχείρημα για τις διαπραγματεύσεις. Σε κάτι τέτοιο παραπέμπει, ειδικά μετά την ρίψη των πυραύλων από την Κασπία θάλασσα και από απόσταση πάνω από χίλια μέτρα. Σε αυτή την διαπραγμάτευση οι ρωσικές αρχές λειτουργούν με την κληρονομιά των σοβιετικών πολεμικών δυνάμεων και θέλουν να κερδίσουν πιο ευνοϊκή μεταχείριση της Δύσης για το ζήτημα της Κριμαίας και την ελάφρυνση των κυρώσεων. Πρέπει να ληφθεί υπόψιν πως τα χρηματοοικονομικά της Ρ.Ο στις ΗΠΑ μπορούν να αναπτυχθούν και άρα οι διαπραγματεύσεις αφορούν τα πάντα. Ας θυμόμαστε επίσης πως ο πόλεμος και οι πολεμικές επιχειρήσεις αποφέρουν τεράστια κέρδη στους καπιταλιστές των αντιμαχόμενων πλευρών. Στο τέλος της μέρας, όπως πάντα, θα υποφέρει ο εργαζόμενος λαός. Στη Συρία, στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στο Ντονμπάς, ακόμα και στις ΗΠΑ.

Στη συγκεκριμένη δε σημερινή ιστορική κατάσταση, δεν πρέπει να συγχέουμε το γεγονός πως, για την βοήθεια του λαού της Συρίας χρησιμοποιούνται ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Σε αυτή την περίπτωση, αυτό δεν γίνεται μάταια: για τον λαό της Συρίας ήδη τα πράγματα έγιναν ευκολότερα. Μεταξύ άλλων για τους εργαζόμενους, την εργατική τάξη αυτής της χώρας. Αυτή την βοήθεια χαιρετίζει το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και καταδικάζουν τα αντιδραστικά καθεστώτα. Ξεκινάμε από την αδελφική προλεταριακή αλληλεγγύη στους εργαζόμενους και κομμουνιστές της Συρίας και για τα συμφέροντά τους σαν διεθνιστές είμαστε πραγματικά έτοιμοι να στηρίξουμε τις προσπάθειες της Ρωσίας να στηρίξει την συριακή κυβέρνηση στον αγώνα της κατά των τρομοκρατών. Ταυτόχρονα, ούτε για μια στιγμή δεν σταματάμε να επαγρυπνούμε, έχοντας κατά νου, ότι ανά πάσα στιγμή τα αποτελέσματα των συναλλαγών μπορεί να είναι άλλα και η αστική εξουσία να προδώσει και τη Συρία και το Ντονμπάς. Με λίγα λόγια, μπορεί να υπάρξει και μια τέτοια έκπληξη.

Ως εκ τούτου, ούτε για μια στιγμή δεν σταματάμε την ταξική μας πάλη ενάντια στην αστική κυβέρνηση της Ρωσίας – όπως ακριβώς και οι κομμουνιστές της Συρίας και κάθε χώρας – για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από την αστική δικτατορία.

Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!

Γραμματέας Κ.Ε ΚΕΚΡ – ΚΚΣΣ

Β. Τούλκιν

Ι.Φερμπέρωφ

Πηγή: Αγκάρρα

Ο “νέος ιμπεριαλισμός” ως μετα-καπιταλισμός και βάλτου ρίγανη

Ο “νέος ιμπεριαλισμός” γίνεται η καθολική έννοια μιας πανταχούσα παρουσίας που χαρακτηρίζει την πραγματικότητα ως ιμπεριαλιστική καθ’ αυτήν. Μια τέτοια πραγματικότητα είναι προσβάσιμη στην ανάλυση και στην κριτική αφού οι αρχές δεν θα προσφέρουν καμιά θεωρητική ή πρακτική ανατροπή του κεφαλαίου αλλά αντιθέτως την διατήρησή του και την ενδυνάμωση της κυριαρχίας του. Ο ιμπεριαλισμός γίνεται η πολιτική πραγματικότητα που για να γίνει μπορετή η αποδεύσμευσή του από αυτήν πρέπει να εγκαθιδρυθεί ο καθαρός καπιταλισμός του ελεύθερου εμπορίου και της ατομικής ιδιοκτησίας. Με άλλα λόγια ο ιμπεριαλισμός είναι η κακή προέκταση του καλού καπιταλισμού ή καλύτερα το κακό πρόσωπο του ανθρώπινου καπιταλισμού.

Υπάρχει δηλαδή ένας νέου τύπου μετα-ιμπεριαλισμός ενός κακού μετα-καπιταλισμού. Το τέλος της ιστορίας της δυτικής διανόησης έχει αποδεσμεύσει από την ίδια την όποια διαλεκτική σκέψη. Αυτό που παραμένει και συνεχίζει να αναλύει την πραγματικότητα είναι μια μεταφυσική μετα-μεταφυσικού τύπου παρανόηση της εγελιανής άρνησης, δηλαδή ο συλλογισμός από το παλιό να βγεί το νέο και από το νέο το καλο νέο αλλά μπορεί και το κακό νέο με προσδιορσμούς καθαρότητας και μη σύγκρουσης.

Το δίδυμο Μηλιός και Σωτηρόπουλος έχει πολλά να πεί για την ανάγκη του “νέου” μια που το τέλος της ιστορίας έχει ήδη ιδεολογικά χωνευτεί από τον περασμένο αιώνα.

 

” (…) ο καπιταλισμός έχει υποστεί ριζικούς και δομικούς μετασχηματισμούς, με αποτέλεσμα η ανάλυση του Μαρξ να μην επαρκεί πλέον για την πλήρη περιγραφή του“. (σελ. 2)

“Ο Weber ολοκλήρωσε το επιχείρημά του με την παρατήρηση ότι ο φιλελεύθερος καπιταλισμός μπορεί να τιθασεύσει την επεκτατική τάση του κράτους και σε σημαντικό βαθμό να περιορίσει το φαινόμενο του ιμπεριαλισμού. Στο πλαίσιο αυτό εισήγαγε μία θεμελιώδη διάκριση η οποία – όπως θα δούμε στη συνέχεια – έμελε να έχει πολλούς μεταγενέστερους οπαδούς. Η ιμπεριαλιστική «αρπακτική» μορφή του καπιταλισμού, κατά βάση συνδεδεμένη με μονοπωλιακά οικονομικά συμφέροντα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία απόκλιση από τον καπιταλισμό του ελεύθερου εμπορίου και της ατομικής ιδιοκτησίας. Αναπτύσσοντας με διαφορετικό τρόπο το επιχείρημά του, ο Weber συμμερίζεται σε κάποιο βαθμό τα συμπεράσματα των κλασικών μαρξιστικών θεωριών του ιμπεριαλισμού: παραδέχεται, δηλαδή, τη μερική σύνδεση ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τη μονοπωλιακή οργάνωση της οικονομίας, υποστηρίζοντας όμως παράλληλα ότι η δυνατότητα μετάβασης σε ένας ειρηνικό φιλελεύθερο καπιταλισμό δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να αποκλειστεί”. (σελ. 6)

” (…) ο καθαρός φιλελεύθερος καπιταλισμός δεν έχει ανάγκη την ιμπεριαλιστική επέκταση για την αναπαραγωγή του. (…) ο φιλελεύθερος καπιταλισμός ήταν «από τη φύση του αντι-ιμπεριαλιστικός», έτσι «δεν μπορούμε να εξάγουμε άμεσα από αυτόν ιμπεριαλιστικές τάσεις όπως αυτές που υφίστανται, αλλά πρέπει προφανώς να δούμε τις τελευταίες μόνο σαν ξένα στοιχεία, μεταφερόμενα στον κόσμο του καπιταλισμού από εξωτερικούς χώρους και υποστηριζόμενα από μη-καπιταλιστικούς παράγοντες στη σύγχρονη ζωή» (όπ. παρ.: 96). Ο ιμπεριαλισμός δεν θα έπρεπε λοιπόν να ερμηνευτεί σαν μία αναγκαία φάση του καπιταλισμού, αλλά σαν ένα μεταβατικό φαινόμενο μέχρι τον τελικό θρίαμβο του καπιταλισμού”. (σελ. 7)

“Ενδεικτική είναι η αξιομνημόνευτη παρέμβαση της Arendt (1951). Δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη σύνδεση ανάμεσα στη φασιστική και ιμπεριαλιστική ιδεολογία, υποστήριξε ότι οι ρατσιστικές ιδεολογίες του ιμπεριαλισμού και οι μη-φιλελεύθερες δομές της ιμπεριαλιστικής πολιτικής συμβάλλουν αργά ή γρήγορα στο φασισμό. Κατέληξε, μάλιστα, στο ίδιο συμπέρασμα με τον Schumpeter, επισημαίνοντας ότι σε τελευταία ανάλυση ο ιμπεριαλισμός είναι αποτέλεσμα κατάλοιπων από προ-δημοκρατικές κοινωνικές δομές οι οποίες επιβιώνουν στις μοντέρνες βιομηχανικές κοινωνίες. Κατά συνέπεια, ο καθαρός φιλελεύθερος καπιταλισμός δεν έχει ανάγκη τον ιμπεριαλισμό για την αναπαραγωγή του”. (σελ. 9)

“Όπως εύκολα μπορούμε να παρατηρήσουμε, μεγάλη ήταν η σύγκλιση στην άποψη ότι ο ιμπεριαλισμός αντιστοιχεί σε μορφές καπιταλισμού που αποκλίνουν από την αντίστοιχη φιλελεύθερη του μορφή“. (σελ. 10)

(και εδώ μια ματιά παρακαλώ!)

Από τον στρατιωτικοφεουδαρχικό ιμπεριαλισμό της τσαρικής Ρωσίας στον γραφειοκρατικό ιμπεριαλισμό της ΕΣΣΔ μέχρι και τον καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό της σημερινης Ρωσίας.

Ένα ωραίο πλούσιο γεύμα από τον αρχιμάγειρα Zbigniew Marcin Kowalewski και μια εικόνα η οποία αναμφίβολα θα τον γοήτευε:

putin-stalin1

“Ο ≪ιμπεριαλιστικός οικονομισμός≫ [ΣτΜ], η άρνηση του δικαιώματος των λαών στην αυτοδιάθεση, ο οποίος (υπό τις επικρίσεις του Λένιν) εξαπλώθηκε μεταξύ των Ρώσων Μπολσεβίκων, ήταν μια ακραία της εκδήλωση. Στην πραγματικότητα, ισχύει το ακριβώς αντίθετο: η κρατική απόσχιση ενός καταπιεσμένου λαού είναι η προϋπόθεση για την καταστροφή των αποικιακών σχέσεων, μολονότι δεν το εγγυάται. Ο Βασίλ Σακράι (Vasyl Shakhrai), ο μπολσεβίκικος αγωνιστής της ουκρανικής επανάστασης, το είχε ήδηκαταλάβει αυτό από το 1918 και άσκησε δημοσίως πολεμική στον Λένιν για το ζήτημα αυτό10. Πολλοί άλλοι μη-ρώσοι κομμουνιστές το κατάλαβαντότε, ειδικά ο ηγέτης της τατάρικης επανάστασης, Μιρσαΐντ Σουλτάν Γκαλίεφ. Ήταν ο πρώτος κομμουνιστής που αποσύρθηκε από τη δημόσιαπολιτική ζωή κατ’ απαίτηση του Στάλιν, το 1923.”

“Με την εγκαθίδρυση του σταλινικού καθεστώτος, αποκαταστάθηκε η ιμπεριαλιστική κυριαρχία της Ρωσίας επί όλων εκείνων των λαών, που είχαν προηγουμένως κατακτηθεί και αποικιοποιηθεί, όσοι παρέμειναν εντός των συνόρων της Σοβιετικής Ένωσης απαρτίζοντας πλέον το μισό του πληθυσμού της, καθώς επίσης και επί των νέων προτεκτοράτων: Μογγολία και Τούβα.”

“Η κρίση του σοβιετικού γραφειοκρατικού καθεστώτος και του ρωσικού ιμπεριαλισμού ήταν τόσο μεγάλη που, προς έκπληξη όλων, η ΕΣΣΔκατέρρευσε το 1991, όχι μόνο χωρίς έναν παγκόσμιο πόλεμο, αλλά ακόμα και χωρίς εμφύλιο πόλεμο.”

” (…) Ετσι, μπορούμε να πούμε πως στο σύγχρονο ιμπεριαλιστικό σύστημα, όπου περίπου 200 κράτη έχουν “πολιτική ανεξαρτησία”, έχει διαμορφωθεί ένα καθεστώς ανισότιμης αλληλεξάρτησης μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών, που μοιάζει με μια ιμπεριαλιστική “πυραμίδα”, όπου κάθε καπιταλιστικό κράτος καταλαμβάνει τη δική του θέση, στη βάση της ισχύος του (οικονομικής, πολιτικής, στρατιωτικής). Βεβαίως, η θέση των κρατών μεταβάλλεται, λόγω της επίδρασης του νόμου της ανισόμετρης ανάπτυξης.

1. “… που μοιάζει με μια ιμπεριαλιστική “πυραμίδα”, όπου κάθε καπιταλιστικό κράτος καταλαμβάνει τη δική του θέση“: ΄τοτε γιατί να μην υποθέσουμε ότι όλες οι χώρες, οι περίπου 200” δηλαδή δεν μπορεί να θεωρηθούν ιμπεριαλιστικές; Γιατί όμως το ιμπεριαλιστικό σύστημα θεωρείται και παρουσιάζεται ως οικονομική “πυραμίδα”; Ποιά χώρα αλήθεια δεν είναι καπιταλιστική όταν περίπου 200 είναι καπιταλιστικές; Δηλαδή θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος ότι η παρούσα πολιτική πραγματικότητα είναι ένα ιμπεριαλιστικό αποκλεισμένο στεγανό;

(…) Στην πραγματικότητα, οι πολιτικές δυνάμεις διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων αναγνωρίζουν τις νέες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και τη διαφαινόμενη ανακατάταξη στο παγκόσμιο σύστημα και χαρακτηρίζουν “εκδημοκρατισμό” των διεθνών σχέσεων, “πολυπολικό κόσμο” την τάση ν’ αλλάξει ο συσχετισμός, όπως διαμορφώθηκε μετά τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες, αλλά και τη διεύρυνση κι εντατικοποίηση της δράσης του ΝΑΤΟ, της ΕΕ τα τελευταία 20 χρόνια. Ο νέος συσχετισμός περιλαμβάνει την ενίσχυση των Γερμανίας, Ρωσίας, Κίνας, Βραζιλίας και άλλων κρατών.

2.Ο νέος συσχετισμός περιλαμβάνει την ενίσχυση των Γερμανίας, Ρωσίας, Κίνας, Βραζιλίας και άλλων κρατών.“: Δεν θα μπορούσε εδώ να εξηγηθεί υλιστικά από που προκύπτει αυτός ο νέος συσχετισμός και γιατί περιλαμβάνει την ενίσχυση π.χ της Ρωσίας, για να το συγκεκριμενοποιήσουμε;

(…) Οι διάφορες προτάσεις τους, όπως π.χ. η διεύρυνση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ με άλλες χώρες ή η αύξηση του παγκόσμιου ρόλου της ΕΕ ή ακόμη της Ρωσίας και της Κίνας στις διεθνείς υποθέσεις, δεν είναι ικανές να βάλουν σε άλλες “ράγες” τις εξελίξεις. Και αυτό γιατί δεν μπορούν να σταματήσουν τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, οι οποίες εκδηλώνονται για τις πρώτες ύλες, την Ενέργεια και τους δρόμους μεταφοράς της, τη μάχη για τα μερίδια των αγορών. Ο μονοπωλιακός ανταγωνισμός είναι που οδηγεί σε τοπικές ή και γενικευμένες στρατιωτικές επεμβάσεις και πολέμους.

3.η αύξηση του παγκόσμιου ρόλου της ΕΕ ή ακόμη της Ρωσίας και της Κίνας στις διεθνείς υποθέσεις, δεν είναι ικανές να βάλουν σε άλλες “ράγες” τις εξελίξεις. Και αυτό γιατί δεν μπορούν να σταματήσουν τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις“: Από την μια δηλαδή θεωρείται ιμπεριαλιστική δύναμη η ΕΕ αλλά και η Ρωσία όπως και η Κίνα αλλά από την άλλη ποιός και με ποιά πραγματολογικά κριτήρια διαφαίνεται μια προσπάθεια “να σταματήσουν τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις”; Αν κάποιος προσπαθεί αλήθεια να σταματήσει τις όποιες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις χαρακτηρίζεται ταυτόχρονα και ιμπεριαλιστική δύναμη;

(…) Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα συμφέρον να πιστέψουν πως είναι δυνατόν να “εκδημοκρατιστούν” ο καπιταλισμός και οι διεθνείς σχέσεις και να επιλέξουν ιμπεριαλιστή που δήθεν θα υλοποιήσει κάτι τέτοιο.

4.να επιλέξουν ιμπεριαλιστή που δήθεν θα υλοποιήσει κάτι τέτοιο“: ένας τέτοιος συλλογισμός όμως δεν είναι το συμπέρασμα του ότι η πραγματικότητα διαχέεται από ένα υπεριμπεριαλιστικό πνεύμα με την βοήθεια του οποίου αποκαθηλώνεται η πολιτική και οικονομική διαλεκτική σχέση του τι είναι ιμπεραιλισμός;