Category Archives: Προλεταριάτο

H ταξική πάλη στην Γαλλία

Το Γαλλικό «παράδοξο»

Παρακολουθούμε τους δύο τελευταίους μήνες στην Γαλλία μια σειρά από οξύτατους ταξικούς αγώνες, και μάλιστα με αναβαθμισμένες μορφές πάλης και εντός ενός κράτους που εξακολουθεί να βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης μετά τις επιθέσεις του Νοέμβρη του ’15 στο Παρίσι και αλλού.

Αιτία για όλα αυτά, είναι ο νέος εργασιακός νόμος της υπουργού Μιριάμ Ελ Κομρί που δεν αφήνει πραγματικά λίθο επί λίθου στα εργασιακά-συνδικαλιστικά δικαιώματα του γαλλικού λαού.

Παρά το γεγονός πως ανάλογες νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις» γίνονται λίγο έως πολύ σε όλο το μήκος και πλάτος της ΕΕ (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Ελλάδα των «μνημονίων», που βέβαια δεν εφαρμόζει κάτι άλλο, παρά ότι κάνουν και όλες οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, με ή χωρίς «μνημόνια»), στην Γαλλία είναι η πρώτη φορά που η επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη βρίσκει μια τόσο πεισματώδη και αποφασιστική αντίσταση.

-Ποιό είναι το «παράδοξο»;

Πως η αντίσταση αυτή λαμβάνει χώρα σε ένα μέρος του κόσμου, που το ΚΚ του είναι από δεκαετίες τώρα καρικατούρα του παλιού ένδοξου εαυτού του.

Το ακόμη πιο παράδοξο της ιστορίας αυτής είναι πως, της αντίστασης της Γαλλικής εργατικής τάξης ηγείται ακριβώς η συνδικαλιστική συνομοσπονδία CGT (ουσιαστικά το συνδικαλιστικό σκέλος του ΓΚΚ, παρότι δεν έχει οργανική σχέση μαζί του ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90), μπροστάρηδες του αγώνα είναι πρώην ή και νυν μέλη του ΓΚΚ, ενώ η μόνη εφημερίδα που έχει πάρει ανοιχτά το μέρος των αγωνιζόμενων απεργών είναι το πρώην όργανο του ΓΚΚ, η «Ουμανιτέ».

Παρότι λοιπόν το Γαλλικό ΚΚ έκανε εδώ και δεκαετίες ότι μπορούσε προκειμένου να αυτοδιαλυθεί και σίγουρα είναι ανίκανο να καθοδηγήσει την ταξική πάλη, όχι μόνο είναι τελικά η όξυνση της ταξικής πάλης που (αντιστρόφως) παρασύρει το ΓΚΚ, αλλά ακόμη πιο παράδοξα βλέπουμε τους Γάλλους κομμουνιστές (όχι την ηγεσία τους βέβαια) να είναι παντού σε αυτό τον αγώνα, και μάλιστα στην πρώτη γραμμή του.

Και μάλιστα σε βαθμό που, κάποιος που θα κατέβαινε από άλλον πλανήτη και δεν ήξερε τι εστί ΓΚΚ, θα μπορούσε κάλιστα –με μια επιφανειακή ματιά- να πιστέψει πως πρόκειται για «κομμουνιστική εξέγερση» οργανωμένη από τα «κόκκινα συνδικάτα» της CGT, και υποστηριζόμενη από το «κόκκινο» έντυπο «Ουμανιτέ».

-Πως εξηγούνται οι παραπάνω αντιφάσεις;

Εδώ θα κάνουμε μια στάση να θυμηθούμε λίγο τον Ένγκελς:

«Η Γαλλία είναι η χώρα όπου περισσότερο από οπουδήποτε αλλού οι ταξικοί αγώνες έφταναν κάθε φορά ως την αποφασιστική μάχη και όπου, συνεπώς, διαγράφονταν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο οι μεταβαλλόμενες πολιτικές μορφές που μέσα τους κινούνται οι ταξικοί αγώνες και όπου συνοψίζονται τ’ αποτελέσματά τους. Κέντρο της φεουδαρχίας στο μεσαίωνα, πρότυπο χώρας της ενιαίας φεουδαρχικής μοναρχίας ύστερα από την αναγέννηση, η Γαλλία τσάκισε στη μεγάλη επανάσταση το φεουδαρχισμό και εγκαθίδρυσε την καθαρή κυριαρχία της αστικής τάξης με τέτοια κλασική μορφή που δεν την έφτασε καμιά άλλη χώρα στην Ευρώπη. Κι ο αγώνας του προλεταριάτου που ανεβαίνει, ενάντια στην κυρίαρχη αστική τάξη εκδηλώνεται εδώ, στη Γαλλία, με τέτοια έντονη μορφή που είναι άγνωστη αλλού….»[1]

Στην Γαλλία λοιπόν υπάρχει μια εργατική τάξη με παραδοσιακά υψηλή ταξική συνείδηση, καθώς και με παραδοσιακά μαζική οργάνωση.

Αυτό δεν άλλαξε (ούτε και θα μπορούσε να αλλάξει) από την μετάλλαξη του Γαλλικού ΚΚ, καθώς είναι η ταξική συνείδηση που είναι προαπαιτούμενο της πολιτικής και όχι το αντίστροφο, μια και η πολιτική συνείδηση είναι ανώτερη μορφή της ταξικής.

Κανένα «παράδοξο» λοιπόν δεν υπάρχει στην Γαλλία, παρά μόνο εάν προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε το τι γίνεται εκεί, παίρνοντας σαν νόρμα το ελληνικό (άνευ εισαγωγικών) παράδοξο, του να υπάρχει πιο ανεπτυγμένη πολιτική παρά ταξική συνείδηση, για μια σειρά από ιστορικούς λόγους που αφορούν την χώρα μας (εμφύλιος, μετεμφυλιακό κράτος, χούντα, κλπ).

Κλείνοντας.

Μέχρι στιγμής η Γαλλική οργανωμένη εργατική τάξη έχει δείξει αξιοθάυμαστα δείγματα αγωνιστικότητας, έχοντας δύο μήνες στους δρόμους υπό καθεστώς σκληρής καταστολής, πολιτικής ωριμότητας καταφέρνοντας να εκτοπίσει τις γαλλικές «πλατείες» από το επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης σχεδόν με το καλημέρα (ας συγκρίνουμε λίγο με τα δικά μας), καθώς και οργανωτικής συγκρότησης με γερά περιφρουρημένες απεργίες και κινητοποιήσεις, παρά τις προβοκάτσιες που διαδέχονται η μια την άλλη και εντός «κατάστασης έκτακτης ανάγκης».

Τι μέλλει γενέσθαι;

Παρά το γεγονός πως οι συνδικαλιστές της CGT έχουν ήδη ξεπεράσει τον εαυτό τους με όλα τα παραπάνω, η πολιτική αλλαγή –και με τον όρο εννούμε εδώ την αλλαγή της κυρίαρχης τάξης- δεν είναι ούτε μέσα στις δυνατότητες, ούτε στις αρμοδιότητες και του πιο αγωνιστικού και οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτό είναι πάντα δουλειά ενός επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος.

Έτσι λοιπόν, στην Γαλλία και αλλού θα παιχτεί ξανά το αποφασιστικό παιχνίδι. Το παιχνίδι ενός αντικειμενικού κινήματος που χρειάζεται την συμβολή του υποκειμενικού παράγοντα, του ταξικού κόμματος.[2]

Καλό σκάψιμο γέρο τυφλοπόντικα![3]
________________
[1]Από τον πρόλογο του Φ.Ένγκελς στην 3η γερμανική έκδοση της 18ης Μπρυμπαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, του κ.Μαρξ
[2]Μάριο Μάφι, Underground,εκδ.Οδυσσέας 1982
[3] Αλλά η επανάσταση είναι συστηματική. Ακόμα ταξιδεύει μέσα στο καθαρτήριο. Κάνει τη δουλειά της μεθοδικά…Και όταν έχει ολοκληρώσει το δεύτερο μισό της προκαταρκτικής της εργασίας, η Ευρώπη θα αναπηδήσει απ’ το κάθισμά της και θα φωνάξει: έσκαψες καλά, γερο- τυφλοπόντικα!
Κ. Μαρξ, η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη

Πηγή: fadomduck2
Advertisements

Ο υλισμός που αυτομόλησε

Ο δημοκρατικός υλισμός είναι η ιδεολογική αντιδιαλεκτική φαντασιακή πραγματικότητα η οποία παράγεται αποσπασματικά από την αστική διανόηση με την Εγελιανή Λογική να γίνεται η συνεχής πηγή της δημιουργίας του. Από την μια παραποιεί την Εγελιανή Λογική με σφοδρές επιθέσεις εναντίον της μαρξιστικής θεωρίας και από την άλλη θολώνει την πρακτική με μια χριστιανική θεοδικία. Ως εκ τούτου ο πυρήνας της Εγελιανής Λογικής και Διαλεκτικής γίνεται το χάος που η ελεύθερη οικονομία θέλει να αποκαταστήσει.

Ο δημοκρατικός υλισμός είναι ακριβώς η καπιταλιστική πραγματικότητα η οποία καταφέρνει να κυριαρχεί ως η φυσική τάξη των πραγμάτων. Ο υλισμός του δημοκρατικού αυτού τόξου είναι ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής ο οποίος δημοκρατικοποιεί την παρουσία του με την πολιτική κυριαρχική τάξη των αστών.

Η πανουργία του Εγελιανού Λόγου ως το εξαιρετικό ρήγμα της ιστορίας γίνεται στον δημοκρατικό υλισμό η πανουργία η οποία βαπτίζει την πολλαπλότητα ως την κατηγορία εκείνη που δεν αφήνει τίποτα να εξαιρεθεί εντός του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή η κατηγορία συνιστά την πεμπτουσία της κοσμικής της απειλής ειδικά όταν η απειλή συνοδεύεται από την ταξική πάλη και δη από την κομμουνιστική προοπτική.

Αν και ο πυρήνας του Πνεύματος που αναδεικνύει την πανουργία του Λόγου ερμηνεύεται και ως θεολογικού τύπου θαυματοποιητική διαδικασία μπορεί όμως να ερμηνευτεί και διαφορετικά. Η διαφορετικότητα όμως δεν έγκειται στην μετα-εγελιανή αριστερίστικη ερμηνεία περί του μεταφυσικού-υλιστικού σωτήριου καθολικού Ενός αλλά στην ολοκληρωτική πολιτική καθεστωτική τάξη της αστικής δημοκρατίας ως το απόλυτο λευκό και απόλυτο Όλο.

Ακόμα δηλαδή και η θεολογική καταβολή της πανουργίας του Λόγου χαρακτηρίζεται από την εξαιρετική οντολογική υπαρκτικότητα του ίδιου του Εγελιανού Λόγου. Στον δημοκρατικό υλισμό όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αντί λοιπόν να περιλαμβάνει την εξαίρεση διατείνεται να υπηρετεί μία ψευδοελευθερία φαινομενικού κι αποκλειστικού τύπου.

Η αποκλειστικότητα που υπηρετεί έγκειται στον αποκλεισμό της κομμουνιστικής εξαίρεσης όχι απλά ως μιας επιπλέον πολιτικής προσέγγισης αλλά ως της μοναδικής αλήθειας που μπορεί ν’ ανατρέψει τον μανδύα της ψευδο-χειραφετημένης αστικής ελευθερίας.

Ο προλετάριος δεν παίρνει ανάσα

 

Φωτογραφία: Francesca Woodman

 

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ζεί στο σήμερα. Σήμερα ο Αλκίνοος Ιωαννίδης παίρνει ανάσα όπως σίγουρα μαζί του μια μεγάλη μάζα που πληθυσμού. Οι πιο κάτω αποσπασματικές δηλώσεις του καλλιτέχνη έχουν παραχθεί κατά βάση από το αποτέλεσμα μιας αστικής εκλογικής διαδικασίας. Το παροντικό αστικό πολιτικό πλεόνασμα της ανάσας που δημιουργεί ο καλλιτέχνης με το επαναληπτικό όρο “σήμερα” καταδεικνύει την μεσσιανική του ευχετική στάση του να κρατήσει το σήμερα στο αύριο. Με άλλα λόγια η ανάσα του καλλιτέχνη εκφράζει μια πανηγυρική διάθεση που θέλει να εμμένει σε ένα αιώνιο παρόν. Σ’ ένα παρόν δηλαδή που παίρνει μόνο ανάσες εισπνοών, δεν υπάρχει ποτέ η εκπνοή της. Μια ανάσα που πνίγεται στο σήμερα μια που αύριο θα ‘ναι και πάλι σήμερα. Η λειτουργικότητα και το βασικό στοιχείο του αστικού κράτους γίνεται σαφές με την παροντική αυτή αιώνια ανάσα πνιγμού που παραχωρείται από το ίδιο το αστικό κράτος. Το αστικό κράτος μέσω της εκλογικής διαδικασίας εκπληρώνει απατηλά το πολυπόθητο ατέρμονο του πολιτικού συμβάντος, δηλαδή της ελευθερίας, που εκφράζεται μόνο από την προλεταριακή επανάσταση. Έτσι, η εκλογική διαδικασία φανερώνεται ως μια ανάσα, ελπίδα, χαρά, υπερηφάνεια, χαμόγελο, κραυγές, σωτηρία, αλλαγή κτλ. Η διαφορά είναι ότι ο προλετάριος στο επαναστατικό ιστορικό συμβάν πρωταρχικά δεν νιώθει και έχει ξεχάσει ότι υπάρχει. Αντιθέτως στο αστικό κράτος με το εκάστοτε αστικό πολιτικό εκλογικό αποτέλεσμα το άτομο πρωταρχικά νιώθει και απλά ελπίζει ότι θα υπάρξει.

Το πολιτικό πλεόνασμα που παραχωρείται από το αστικό κράτος είναι ακριβώς αυτό που εκφράζεται από τον καλλιτέχνη, την μια συνεχή ανάσα, την αιώνια εισπνοή. Αντιθέτως, η μαρξιστική επαναστατική ουσία της δικτατορίας του προλεταριάτου δεν έγκειται σε ανάσες αλλά στο πρωταρχικό πολιτικό δικαίωμα να ξεχάσεις ότι αναπνέεις διαφορετικά θα πνιγείς. Ο προλετάριος αυτό που επιβάλλει είναι η “πολιτική αμνησία” ότι υπάρχει για να καταφέρει να ζήσει με τους δικούς του όρους και όχι να βρίσκει κομμένες ανάσες ενός ερωτότροπου κεφαλαιοκρατικού πανικού.

 

 

Σήμερα νιώθω πως κερδίσαμε μια μεγάλη μάχη απέναντι στον φόβο…

Σήμερα ελπίζω πως θα γίνει σύντομα παρελθόν αυτό που κυρίως εκπροσώπησε τα όσα μ’ έδιωχναν απ’ τη χώρα μου…

Σήμερα χαίρομαι που όλα αυτά τα χρόνια απέφυγα κάθε κομματική ανάμιξη…

Σήμερα εγώ, ο εμμονικά ακομμάτιστος, εκθέτω τη συγκίνησή μου ευχαρίστως, κι ας μου βγει και σε κακό.

Σήμερα ελπίζω πως όσα έθρεψαν το ναζιστικό φίδι μπορούν να εξαλειφθούν.

Σήμερα χαίρομαι που ζω στην Ελλάδα.

Σήμερα νιώθω υπερήφανος που ανήκω σε μια χώρα που ξεκινά επιτέλους τον αγώνα της για δικαιοσύνη και ανθρωπιά…

Σήμερα ο τόπος μου από κακό παράδειγμα γίνεται πρόταση.

Σήμερα οι ξένοι φίλοι μου, καλλιτέχνες και μη, προοδευτικοί και μη, μας κοιτάνε αλλιώς.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω…

Σήμερα νιώθω πως χαμογέλασαν, έστω και λειψά, τα νεκρά παιδιά του Βουνού…

Σήμερα εύχομαι να ακούσει κάποιος τα παιδιά μας που αγκομαχούν λυπημένα…

Σήμερα εύχομαι ο ασθενής, ο ορφανός, ο μετανάστης, ο φυλακισμένος, ο άνεργος και ο φτωχός να γίνουν οι πρωταγωνιστές της σκέψης και της έμπρακτης έγνοιας μας.

Σήμερα εύχομαι ο Πολιτισμός να πάψει να θεωρείται πολυτέλεια για αργόσχολους…

Σήμερα εύχομαι το ποδόσφαιρο να γίνει ξανά ένα άθλημα…

Σήμερα εύχομαι η Ευρώπη να γίνει Ευρωπαϊκή, κι εμείς κομμάτι της ουσίας της.

Σήμερα τα παιδιά μου, που πάλευα να φύγουν, να ζήσουν αλλού, μπορώ να τα ονειρεύομαι μεγάλα και δημιουργικά εδώ, στον τόπο τους.

Σήμερα επαναπατρίζω οριστικά τα όνειρα, τα σχέδια και τις προσδοκίες…

Σήμερα δέχομαι ευχαρίστως να πληρώσω όσα αναλογούν στην χρόνια ανοχή μου απέναντι σε διαφθορείς και διεφθαρμένους…

Σήμερα χαίρομαι που δεν ζήτησα και δεν πήρα τίποτα ιδιωτικά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις…

Σήμερα μπορώ να ονειρεύομαι μια συλλογική διακυβέρνηση αντί για εξουσία.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω πως σύντομα η σχέση Εκκλησίας-Κράτους θα τελειώσει.

Σήμερα εύχομαι η Κύπρος να αντιμετωπιστεί επιτέλους με τη σοβαρότητα, τη γνώση, τη συνέπεια και την αγάπη που της αξίζει.

Σήμερα ελπίζω πως μπορεί να ανεβεί επιτέλους το επίπεδο του πολιτικού λόγου.

Σήμερα ελπίζω πως η πολιτική μπορεί κάποτε να πάψει να αποτελεί βρισιά.

Σήμερα μαζεύω τα κομμάτια μου…

Σήμερα, επιτέλους, ελπίζω.

Και εύχομαι το σήμερα να κρατήσει στο αύριο.