Category Archives: Ντοκιμαντέρ

This is not a Coup και η Νέα Αριστερά

Το ντοκιμαντέρ This is not a Coup προβλήθηκε ψες το βράδυ στο πανεπιστήμιο SOAS στο Λονδίνο. Ο σκηνοθέτης κ. Άρης Χατζηστεφάνου ήταν παρόν και βρέθηκε να προλογίζει όσο και να απαντάει ερωτήσεις μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ. Το ντοκιμαντέρ έδειξε πραγματικά αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία για την πολιτική και οικονομική φύση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η σκηνοθετική ματιά του ντοκιμαντέρ ήταν ικανοποιητική στο βαθμό που ο λόγος μαζί με την εικόνα προέκυψε να έχουν μια καλή σχέση.


Όσον αφορά το πολιτικό περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ, ο Χατζηστεφάνου αφενός εισάγει και θίγει κάποια ερώτηματα τόσο για την συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και κάποια καίρια ζητήματα για την λειτουργία της γύρω από τον άξονα που λέγεται Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Πέραν όμως της καλής προσπαθείας και της καλής πρόθεσης, το ντοκιμαντέρ δημιουργεί κάποιες σχετικά ευδιάκριτες συγχύσεις μέχρι και βασικές παρατυπίες. Για παράδειγμα το αίτημα “έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση”, που εκφράζει εμμέσως πλην σαφώς το ντοκιμαντέρ καθόλη την διάρκειά του, δημιουργεί προβληματικά συμπεράσματα. Το συγκεκριμένο αίτημα φετιχοποιείται από τον δημιουργό χωρίς να συνδέεται ούτε με την λαϊκή κυριαρχία, ούτε με την αλλαγή των μέσων παραγωγής ούτε με καμία κομμουνιστική προοπτική. Με άλλα λόγια τίθεται το αίτημα χωρίς να μας απαντάει στο τι κάνουμε μετά. Το στοίχημα που δεν κέρδισε το ντοκιμαντέρ έγκειται στο να παραμένει στην φετιχοποίηση θέσεων χωρίς ν’ αναλύει και να παρουσιάζει την επόμενη μέρα.

Ένα δεύτερο προβληματικό στοιχείο του ντοκιμαντέρ που γίνεται διακριτό και από τον πιο πολιτικά αφελή είναι η δημοκρατικο-λαγνεία του. Στο ντοκιμαντέρ ο όρος “δημοκρατία” και “δημοκρατικός έλεγχος” γίνονται οι άξονες πάνω στους οποίους γίνεται κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ο όρος”δημοκρατία” ακόμη μια φορά γίνεται το μεταφυσικό και εννοιολογικό πλαίσιο μιας υποκειμενικής πολιτικής ηθικολογίας μέσα από την οποία φιλτράρεται χωρίς κανένα προσδιοριστικό και συγκεκριμένο πολιτικό πρόταγμα.

Το ντοκιμαντέρ τελειώνει κάπως παράδοξα με μια διλημματική θέση η οποία γίνεται ο φάρος της Νέας Αριστεράς: “ή με τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό ή με την Ευρωπαϊκή Ένωση”. Τι ακριβώς όμως υπαινίσσεται ο δημιουργός και τι σκοπεύει να μας προπαγανδίσει; Αλήθεια, δεν ξέρει ο δημιουργός τι σημαίνει Ευρωπαϊκός Πολιτισμός και πως έχει εδραιώσει την κυριαρχία του μέσα στην ιστορία;

Μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ ο Χατζηστεφάνου έδωσε στον λόγο στο κοινό να θέσουν κάποιες ερωτήσεις. Με τις ερωτήσεις του κοινού έγινε διακριτός ένας τρόμος ο οποίος πλανιέται πάνω από τα κεφάλια όχι βεβαίως μόνο των παρευρισκομένων. Ο φόβος και ο τρόμος ακόμα και σ’ ένα υποθετικό σενάριο εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση συμπεριλάμβανε το πνεύμα σχεδόν όλων των ερωτήσων. Η ανησυχία της επόμενης μέρας είναι δικαιολογημένη ειδικά όταν παρουσιάζεται η συγκεκριμένη θέση εξόδου χωρίς κανένα υποστηρικτικό πολιτικό επιχείρημα και πολιτικό σχεδιασμό.

Προσπαθώντας ο δημιουργός να απαντήσει στα ερωτήματα των παρευρισκομένων δυστυχώς έπεφτε σε πολιτικά σφάλματα μέχρι και σε εννοιολογικά ανόητα. Ο δημιουργός υπερασπίστηκε την προσωπική του θεώρηση της θεωρίας των σταδίων λέγοντας ότι η επόμενη μέρα δεν θα έχει χαρακτηριστικά σοσιαλισμού αλλά κάποιου είδους απροσδιόριστα στάδια.

Επίσης, αυτό που ξάφνιασε σχεδόν έως πολύ με αντιφατικό άρωμα ήταν όταν ειπώθηκε από τον δημιουργό η θέση να “ξαναεφεύρουμε την πραγματική αριστερά”. Με την Νέα Αριστερά και μόνο τότε θα γίνει και ο πολυπόθητος για τον δημιουργό αναρχίζων ταξικός πόλεμος ο οποίος όμως δεν πρέπει να έχει κανένα ιδεολογικό περιεχόμενο και φυσικά χωρίς την συμβολή κανενός πολιτικού κόμματος.

Advertisements

Star Spangled to Death: Ιμπεριαλιστικός πολιτισμός

Το ντοκιμαντέρ Star Spangled to Death του αμερικανού σκηνοθέτη Ken Jacobs φτάνει στα 400 λεπτά (6 ώρες και 40 κάτι λεπτά). Ο Ken Jacobs περισσότερο από 40 χρόνια μαγνητοσκοπούσε, σχολίαζε και διάλεγε τα πιο ουσιαστικά ντοκουμέντα για να δημιουργήσει τελικά το μοναδικό στο είδος του Star Spangled to Death. Είναι μια ταινία που παρουσιάζει την ιδέα της αμερικανικής πολιτικής φιλοδοξίας και της αμερικάνικης κουλτούρας με μια πειραματική κινηματογραφική ματιά. Μέσα σ’ αυτά τα 400 λεπτά εκφράζεται ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός που διαχέεται χωρίς εμπόδιο σε όλοκληρο τον κόσμο.

Μερικές σκηνές από το ντοκιμαντέρ:

vlcsnap-2016-02-10-00h19m24s358 vlcsnap-2016-02-10-01h19m55s788 vlcsnap-2016-02-10-01h20m25s246 vlcsnap-2016-02-10-01h21m05s956 vlcsnap-2016-02-10-01h37m28s267 vlcsnap-2016-02-10-01h39m17s983 vlcsnap-2016-02-10-01h40m19s009 vlcsnap-2016-02-10-01h41m23s390 vlcsnap-2016-02-10-00h20m03s623 vlcsnap-2016-02-10-01h30m50s659

Συνεχίζουμε με δύο ταινίες μικρού μήκους του Ken Jacobs με τους τίτλους: Capitalism: Child Labor (2007) και Capitalism: Slavery (2007). Το Capitalism: Child Labor (2007) είναι μια 14λεπτη εμπειρία φλασαρισμένων σκηνών σχεδόν αδύνατη να την παρακολουθήσει κανείς και για τα 14 λεπτά. Πάνω στην ίδια κινηματογραφική πειραματική προσέγγιση είναι ακριβώς και το Capitalism: Slavery (2007) αλλά όχι περισσότερο από 3 λεπτά.

Capitalism: Child Labor (2007)

Capitalism Child Labor_Skoller

Child Labor Jacobs digitally animates a Victorian stereoscopic photograph of a 19th-century factory floor, crowded with machinery and child workers. Jacobs isolates the faces of individuals and details of the image, as if searching out the human and the particular within this mechanized field of mass production. Space appears to fold in on itself as Jacobs activates the stereograph; the agitated image flickers and stutters, but the motion never, in fact, progresses.

 

Capitalism: Slavery (2007)

Capitalism- Slavery (2007)

Ken Jacobs writes: “An antique stereograph image of cotton-pickers, computer-animated to present the scene in an active depth even to single-eyed viewers. Silent, mournful, brief.” In Capitalism: Slavery, Jacobs uses a Victorian stereograph (a double-photograph) of slaves picking cotton under the watchful eye of a white overseer as the source for this wrenching silent work. Through digital manipulation, Jacobs creates a haunting illusion of depth and movement. It is as if he has “entered” the image and reactivated this historical moment; he moves among the figures and isolates individuals, creating a stuttering, pulsing effect that suggests motion even as it animates stasis.

 

 

Νίκος Καρούζος – τρία ντοκιμαντέρ

Τρία ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Καρούζο από το αρχείο της ΕΡΤ:

 

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΑΡΓΟΛΙΔΑ – ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ – ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ – ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

Ἡ χρησιμότητα τῆς ἀπειλῆς

Ἔχουν ἀρχίσει νὰ μὲ κυκλώνουν ἐπικίνδυνα οἱ ὧρες.
Ἀκούω τὰ φυλλώματα σήμερα
γίνηκαν ἀνήσυχα χορικά.
Πρέπει νὰ ζήσω τὶς ἀντίστροφες δυνάμεις.
Ὢ καρδιά μου – τρομαχτικότερη σελήνη!

Νίκος Καρούζος