Category Archives: Νίκος Καρούζος

Α+Α=Α Δική σας η λογική· δεν τη διεκδίκησα.

ΕΞΟΒΕΛΙΖΩ ΝΙΚΟΤΙΝΗ

ροχαλίζοντας.

 

ΟΠΤΙΚΗ

Το πρωινό λυκόφως έμοιαζε

με κέλυφος από ερυθρότητα.

Ο ήλιος επίκειται

καινούργια θραύση.

 

ΠΑΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΟΠΗΣ

ΜΑΗΑ

ΜΕΓΑΣ

ΜΑΟGNUS

ΜΑCΗΤ

 

ΜΕ ΑΠΑΝΤΑ ΦΩΤΟΣ

η δογματίλα…

 

ΞΕΦΡAΓΟ ΕΙΝ’ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ

στο διπλανό μου σκύλο λέω πάντοτε

μαζί δυστυχούμε.

 

ΛΙΟΚΑΥΤΟ ΤΟΥ ΙΟΥΛΗ

Φυλλώματα χαράς και. έρωτα ο κόσμος·

ένα σύγνεφο ξηλώνει τα ουράνια.

 

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΜΕΤΑΠΕΙΣΤΟΣ
Ένα λεφτό! ένα λεφτό!
Φλόγες μεγάλης ερυθρότητας.

 

ΣΕ ΕΡΓΑΣΙΜΗ ΟΡΑΣΗ

κι ανακαινίζω τ ’ ουρανού το γάλα.

 

ΒΑΡΥΑΥΛΟΣ

Ό,τι και να πεις μένει στο στόμα σου,

δεν προέρχεται ούτε πάει αστειεύομαι

πάλι.

 

Η ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΔΙΑΤΥΠΩΣΗ

Ζωή > Ποίηση

Ζωή < Ποίηση

Χάρισε τον εαυτό σου στην απροσπάθεια

 

/46/ ο πρόεδρος Μάο την έσκισε

την Πείνα

αιώνια δόξα

 

ΚΡΑΣΠΕΔΟΝ

Όποιος λέει πως είναι νικητής

διαπράττει ένα ανιαρό λάθος

όποιος λέει πως είναι νικημένος

διαπράττει ένα σπαραχτικό λάθος.

 

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΟΛΩΣΔΙΟΛΟΥ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ

— Δε σε βλέπω απόψε καλά, τι έχεις;

—Έχω ύπαρξη. —

 

Ν. Καρούζος

Advertisements

Διερώτηση για να μην κάθομαι άεργος

Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το ’μαθα

τι είναι τα ποιήματα.

Είναι πληγώματα

είν’ ομοιώματα

φενάκη

φρεναπάτη;

Φρενάρισμα ίσως;

ταραχώδη κύματα;

τι είναι τα ποιήματα;

Είν’ εκδορές απλά γδαρσίματα;

είναι σκαψίματα;

Είναι ιώδιο; είναι φάρμακα;

είναι γάζες επιδέσμοι

παρηγοριά ή διαλείμματα;

Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα.

Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.

Ν. Καρούζος

 

Πάω πάλι να ψοφολογήσω

 

Η ΑΜΝΟΤΗΤΑ

Τραχύ που θα ’τανε εκείνο τ ’ ανεξίκακο σκοτάδι

πάει καιρός και ξέμεινε μονάχα βαρβαρόφωνος αγέρας

θυμάμαι τώρα πώς αλάλαζε φυσώντας ωσάν δράκοντας

ερημοσύνη

/σε θερμότερους τρόμους ερειπώνονταν άλλοτε

μέσ’ στο φως της ημέρας τα λιπώδη φεγγάρια/

ποιος από γέλιο;

ποιος απλήγιαστος;

κάπου ξεχνώ

κάτι ξεχνώ

μα βέβαια! πως ήμουνα

ο μαύρος τράγος

καθώς τινάχτηκα όρθιος /δόρυ που σφύζει ήτανε

εμπρός η πεθυμιά μου τεντωμένη ή κάλλιο να ’λεγα

η πιο αστραφτερή μου σπάθα; τι στοιχίζει/

καθώς πετάχτηκα όρθιος θραύοντας του ύπνου την

υπεροπλία.

Η μάνα μου σε τρυφερό της άπειρο κοιμότανε

στη δική της ύλη

κ’ η ανάπνια της δεν ξεχώριζε απ’ ανάλαφρες

νεροσταγόνες·

τη θώρησα λιγάκι και μετά στον κήπο μας εβγήκα

κι όρμηξα

στα βακχικά μας τριαντάφυλλα με τέτοια ριγηλή φρενήρεια

κι αρπάχνω στο δεξί μου χέρι την ανεχόρταγη

απ’ αναρίθμητα φονικά κλαδευτήρα

κι όπως αυνάνιζα με άγριες χτυπιές την ακοή της νύχτας

με φώτιζε αδρά η αστροφάνεια σε πλησμονή και η άπληστη

λευκοπαθής κι ατάραχη σελήνη.

Πόσο λεπτή που ένιωθα τη βούληση, την ομορφιά

νεκροκολόνια,

καρατομώντας έξαλλος

τα μητρικά λουλούδια… Βρομοθάνατος! έκραζα. Βρομοθάνατος! λαλούσα. Θα είπα

μάλιστα

και κάτι σανσκριτικό

μα βέβαια! πως ήμουνα

ο κατάμαυρος τράγος αστραπηλάτης

εξουσιάζω, είπα, τη δυστυχία – τη ρημάζω – θρυμματίζω

τα δάκρυα.

Είπα κι άλλα. Φταίχτης δεν υπάρχει, είπα –

μονάχα φταίξιμο.

Κι αδράχνοντας το έσχατο ρόδο απ’ τα βελούδινα πέταλα

πες μου πώς τα ταιριάζεις φρύαξα

πώς φιλιώνεις

το γνωστό με το άγνωστο πες μου τώρα

— porca miseria! η γλώσσα η αφρόπαπια με μαύρα της ουράς

καλυπτήρια —

μιλιά μη βγάζεις άχνα κι ανελέητα ευωχούμενος το ’λιωσα

ήμουνα θέλγητρο

κουρέλιασα τη θανή μου /τύχη κι αυτή

στα κόκκινα δάχτυλά μου…/

μιλιά δεν έβγαλε.

Τίνος είμαι απόφλογο; Ποια θράκα τρίζει στην καρδιά μου;

Δεν είχα θρήνο στο μυαλό δεν είχα την αρχαία ερυθρότητα

μα ταρακούνησα γιομάτος θεοβλάβεια

τους πλέον αλάλητους

μίσχους αποκεφαλισμένους

θεοπλήξ επιβάλλοντας αδράνεια στην άκαρπη νοημοσύνη

λαμπρότερος απ’ την εικόνα της λάμψεως

αχραντισμένος

επιτέλους ένα ράκος.

Ο αγέρας γενική της φλογέρας.

Πάω πάλι να ψοφολογήσω.

 

Ν. Καρούζος

Ονομασία

258px-Eggeling_Viking_1924_Symphonie_diagonale_4_frames

            Four frames from Symphonie diagonale, 1924, Fredrik Eggeling

 

Στον εαυτό μου ξαναβρέθηκα απόψε

θρυμματισμένο βροχερό γειτόνεμα οπτασίας.

Πίνοντας αγνάντια στο ανισόρροπο φεγγάρι.

Σωπασμένη μέσα μου η ταυτολογία

κ’ η αντίφαση που εξολοθρεύει την πραγματικότητα.

Ίσως έπρεπε να πουλήσω αύριο

το μουλιασμένο στην πίκρα μαργαριτάρι.

Του νερού ξενιτειά τρεχάμενη

χωρίς αχνάρι.

Πάρε στην τύχη βότανο και φρούρησέ το

σαν ένα τελευταίο αόμματο νόημα

σε σμαράγδινους όρθρους από νερολούλουδα.

Η νύχτα είναι καμωμένη για να λυπόμαστε κατάκαρδα.

Χνούδι δεν έχει ο θάνατος η μόνη μαθηματική αρχή μας

μυστήρια δε σκαμπάζει μηδέ χάμουρα

χρειάστηκε ποτέ στην άδοξη φοράδα του.

Τι να διαλέξω κύριε νομάρχα συνέχεια χρεμετίζοντας;

Νεφέλες που κρεμάστηκαν απ’ τη δόνηση του θείου

δεν άφησαν ενθύμια: τις άδειες νεκροκεφαλές τους

κι αναπλάθουν ένα-ένα τα βαρβαρικά τους μόρια

κοροϊδεύοντας / αναγκαία κι αυτή η μετοχή/ τα θηκάρια

την άφαντη στατιστική δυνατότητα.

 

Νίκος Καρούζος, Τα Ποιήματα, Β’ Τόμος.