Category Archives: Μικροαστός

Φωτογραφία 11

Ζούμε στην εποχή της ορατικής αφής. Αγγίζουμε τον κόσμο με τα ακροδάκτυλά μας. Η αφή, η αίσθηση με άλλα λόγια, διακρίνεται από την αμεσότητα του αβασάνιστου ελέγχου της. Τα γεγονότα μπορούν να εξισωθούν πλήρως με την αβασάνιστη πληρότητα της πληροφορίας. Αυτή είναι η αίσθηση της αφής σήμερα. Ο Χούσσερλ καλά έλεγε ότι το “άλλο” μπορεί να υπάρξει με την αίσθηση της αφής και όχι με την όραση όπως ισχυρίζεται η καρδιά της δυτικής σκέψης. Σήμερα όμως ο Χούσσερλ θα έσκιζε τα δεφτέρια του με τα έξυπνα κινητά. Τα γεγονότα τ’ αγγίζουμε στην δύση, μόνο με ένα κλίκ.

Advertisements

Τα μυστήρια της Χριστιανοσύνης και ο εγκρατής οργασμός του αριστερού

Francesca Woodman Untitled, Boulder, Colorado, 1972-75 Courtesy George and Betty Woodman

Francesca Woodman Untitled, Boulder, Colorado, 1972-75 Courtesy George and Betty Woodman

Η αριστερά έχει αποκομίσει από την μικροαστική κουλτούρα τους ουσιαστικούς τις χυμούς και η τελευταία τυγχάνει να θηλάζεται από την αριστερά με υπέρμετρη πονηράδα. Η συνουσία αυτή δημιουργεί το αριστερό μικροαστικό υποκείμενο που τον χαρακτηρίζει στην ψυχολογία του:

  • ο ψυχαναγκαστικός έρωτας του δήθεν απρόσμενου τέλους του άλλου που πηγάζει απο την τυραννία της εκκρεμότητας
  • η ψυχρότητα στην οδύνη ως η νικηφόρα αντοχή που αποκτήθηκε από την ιστορία της καπιταλιστικής παραγωγής
  • η κενότητα του συναισθήματος στην οποία καθρεφτίζεται η ακαταμάχητη μεταμοντέρνα απάντηση στην βαρβαρότητα με ένα πίνακα χωρίς λεζάντα ενός διάσημου ανώνυμου

ως κοινωνικό υποκείμενο λειτουργεί ως:

  • μια αναμενόμενη αλλά μοναδική ύπαρξη μιας παγκόσμιας ιστορίας που γίνεται θύμα μιας διασκεδαστικής αποδόμησης για να καταφέρει εν τέλει να ζήσει ως ο βασιλειάς στο βασίλειο της απονέκρωσης των συλλογιστικών ενστίκτων
  • η καρικατούρα της κοινωνικής συνείδησης της οποίας το κοινωνικό της στοιχείο έγκειται μόνο στην επικοινωνιακή διάθεση. Τα ΜΜΕ γίνονται ο εκφραστικός χώρος αυτής της επικοινωνιακής διάθεσης εξ ου και η ανάγκη των ζωντανών κοινωνικών εκπομπών που διαδραματίζουν ένα καθαρό υποκειμενικό επικοινωνιακό όργιο αναψυχής
  • μια μοναχική ύπαρξη που ψάχνει κατανόηση στο κοινωνικά μεταμοντέρνο οτιδήποτε βαφτισμένο από μαρξιστικά προσκείμενο μέχρι και φασιστικά διανεμημένο. Η φαγούρα του να βλέπει κανείς με τα μάτια του άλλου κι ας είναι και τυφλά
Francesca Woodman 1

‘HORIZONTALE’ (PROVIDENCE, RHODE ISLAND) by Francesca Woodman

ως πολιτική προσωπικότητα καθορίζεται ως:

  • η προοδευτικότητα της προσωπικής αποδοχής του άλλου ως διαφορετική ύπαρξη σε συνδυασμό με την παραδοχή μιας πολιτικής ισότητας που εμμένει σταθερά στην απόλυτη ήττα μιας μη διαφορετικής πραγματικότητας
  • το πολιτικό ον το οποίο δημιουργείται από την αποσπασματικότητα της ιστορίας σε σχέση με την πολιτική οικονομία ή διαφορετικά πως το κεφάλαιο καταφέρνει να γίνεται το “αόρατο κάτι” ενός πολιτικού κόσμου που λειτουργεί με αυτοματικές φυσικές τυφλές διαδικασίες προς την πρόοδο
  • η θυματοποίηση του πολιτικού υποκειμένου η οποία γίνεται η αφορμή της ατομικής λύτρωσης τύπου προσωπικών επαναστάσεων
Francesca Woodman

Untitled, Rome, 1977-1978 by Francesca Woodman

και τέλος ο μικροαστός αριστερός έχει μια συγκεκριμένη υπαρξιακή πολιτική θέση όσον αφορά την σεξουαλικότητα, εκφραζόμενη ως:

  • μια μυστικιστική θρησκόληπτη τσόντα που ενέχει τον εγκρατή οργασμό
  • μια γυναικεία σεξιστική αντικειμενοποίηση ενός φαλλοκρατικού κρατικού καπιταλισμού
  • την ερωτική πράξη η οποία τοποθετείται στην μεταφυσική πυραμίδα δίπλα από τα μυστήρια της Χριστιανοσύνης

Η διαλεκτική μονταζιέρα και η απραξία

Η διαλεκτική ως ιστορικός υλισμός είναι η επιστημονική μέθοδος η οποία αναλαμβάνει την ιστορική ευθύνη να αποκωδικοποιήσει το πραγματικό στα μέτρα της πραγματικής χειραφετητικής αλήθειας και της πολιτικής και οικονομικής ελευθερίας. Η αποκωδικοποίηση δεν έγκειται στην αποκλειστικότητα της θεωρητικής διαδικασίας αλλά στην διαμεσολαβημένη επαναστατική πράξη.

Στον διαλεκτικό υλισμό θεωρία και πράξη γίνεται το διαμεσολαβητικό στοιχείο για την επαναστατική πράξη. Η μονταζέρια αυτή έχει προβληματικούς χειριστές σήμερα και πέφτει θύμα της σοσιαλδημοκρατίας και των οπορτουνιστών.

Σήμερα η θεωρία γίνεται το αγαπημένο χόμπι των μικροαστών που ξαφνικά τους ήρθε στο μυαλό ότι ο καπιταλισμός έχει και ανθρώπινο πρόσωπο και με αναγκαίους συμβιβασμούς θα αναδιαμορφώσουν το άκαμπτο πολιτικό του πολιτισμού που μεθάει συνειδήσεις και ομορφαίνει την μέρα.

Ο μικροαστισμός γίνεται ο απορριπτικός μηχανισμός οποιουδήποτε πειραματικού διαλεκτικού πολιτικού μοντάζ παραμένοντας έτσι σε μια στείρα απραξία. Η θεωρία έχει πάψει να σκέφτεται και παραμένει απλά ένας βραχνάς που θεωρεί την πράξη μια προδιατεταγμένη αστοχία.

Η διαφανής άρνηση της μόρφωσης με μια ατσαλένια οργανωτική τρέλα θα ήταν μια καλή αρχή.

Το δίκαιο πάνελ ή το πάνελ του δικαίου

Αλήθεια, μας νοιάζει πολύ ο αριθμός των λεπτών ομιλίας του κάθε υποψηφίου στα ΜΜΕ. Αν έχεις μιλήσει περισσότερο από τον άλλο τότε οι πιθανότητες εκλογής σου είναι περισσότερες. Ο ευρωπαΪκός πολιτικός πολιτισμός εξαντλείται στο δίκαιο πάνελ ή στο πάνελ του δικαίου. Τα debate είναι ένα καλό παράδειγμα όταν ο χρόνος κατανέμεται “δίκαια” στους υποψηφίους. Το κάθε φορά τέλος του χρόνου αλλά και η χρονομέτρηση των επιχειρημάτων είναι απόδειξη της ικανότητας να μιλάς γρήγορα, δηλαδή να παράγεις γρήγορα αυτό που θέλει το κεφάλαιο.

Η δημοκρατία για τον μικροαστό πολιτικό κύπριο, στην περίπτωση τώρα που μπήκαν οι κομματικοί μηχανισμοί στο προεκλογικό όργιο, αρχίζει και τελειώνει στο πάνελ.

Το πάνελ έχει γίνει ο χώρος ο οποίος νοηματοδοτεί οτιδήποτε συμβαίνει μέσα σε αυτό με τους όρους του καπιταλισμού που έτσι κι αλλιώς το καθορίζει. Ο κάθε υποψήφιος είναι το κεφάλαιο που πρέπει να δουλευτεί στο συγκεκριμένο χρόνο με τέτοιο τρόπο ώστε να παραγάγει υπεραξία. Το ίδιο συμβαίνει με την τέχνη. Οτιδήποτε βάζεις εντός του πλαισίου μιας γκαλερί γίνεται τέχνη χωρίς να είναι κατ’ ανάγκην τέχνη. Αυτό δηλαδή που καθορίζει το πράγμα ως τέτοιο είναι στο πλαίσιο που συμπεριλαμβάνεται.

Όλα λοιπόν αρχίζουν και αρχίζουν σωστά αν το πάνελ είναι δίκαιο ως προς τον χρόνο που παράγεται η τηλεοπτική υπεραξία. Αν αυτό δεν συμβαίνει, ο μικροαστός κύπριος έχει έτοιμο το θεωρητικό οπλοστάσιο της επιθυμητής κριτικής του περι δικαίου.

 

Αmor Fati: ιμπεριαλισμός και κυπριακό

Η κυπριακή πραγματικότητα στο σύνολό της δεν είναι ένα είδος πραγματικότητας που υπάρχει ως μια ξέχωρη κατάσταση μοιρολατρικού περιεχομένου ενός δηλαδή amor fati σαν να είναι έξω από την ολότητα που μας οριοθετεί.

Αν συμβαίνει αυτό, που συμβαίνει, είναι χαρακτηριστικό της δυτικής κουλτούρας. Οι ερμηνείες περί ττόπουζου κυπραίου είναι μικροαστικού τύπου ερμηνείες που έχουν την υπαρξιακή ανάγκη να οικειοποιούνται την οποιαδήποτε μοναδικότητα έστω και αν είναι αρνητική. Η μιζέρια του μικροαστού τον θέλει να είναι από κάτι μέχρι το οτιδήποτε απλά για να μπορεί να απαντήσει το βράδυ πριν πάει για ύπνο στο ερώτημα “ποιος είμαι;”

Η δυτική κουλτούρα παράγει μια υποκειμενικού τύπου υπαρξιστική ιδιοσυγκρασία η οποία εκφράζεται στην καθημερινότητα, στις κοινωνικές σχέσεις και στις σχέσεις παραγωγής. Από την άλλη αυτό εκφράζεται και σε ένα εθνικό επίσης πλαίσιο με τις πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές τους προεκτάσεις.

Το amor fati της δυτικής μορφής ζωής είναι το αποκορύφωμα της συνειδητής αποβλάκωσης και της θεσμοθετημένης αστικής κυριαρχίας να επιβεβαιώνει καθημερινά την απόλυτη αιώνια επανάληψη της κυριαρχίας της. Ευχαριστούμε λοιπόν τον θεμελιωτή της αιώνιας επανάληψης που η μιζέρια του τότε αστού έπρεπε να εκφραστεί ναι μεν διανοητικά αλλά και με αισθητικές δόσεις διονυσιακής τρέλας. Από την μια δηλαδή έβρισκε τα μέσα για να ενθουσιάσει με μηδενιστικές εφηβικές βιογραφικές σκηνές τύπου Ζαρατούστρα και από την άλλη να προβληματίσει με απολλώνιες ενέσεις μιας δήθεν κριτικής στην διαλεκτική.

Η κάθε πραγματικότητα μοιράζεται κάτι κοινό που την κάνει να μοιάζει μοναδική και αυτοτροφοδοτούμενη μα που στην ουσία δεν είναι τέτοια παρά η σχέση που έχει με την κοινή προσδιοριστική αρχή της.

Με απλά λόγια η δυτική πολιτική και φιλοσοφική σκέψη κορυφώνεται σε πραγματικούς όρους στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επειδή όμως και αυτή δεν υπάρχει ως καθεαυτότητα αλλά ως σχέση με κάτι άλλο αυτό που συμβαίνει είναι ότι διαμεσολαβείται από αυτό που της δίνει νόημα και περιεχόμενο να υφίσταται ως μια σχέση.

Ιμπεριαλισμός λοιπόν. Έτσι λέγεται ο διαμεσολαβητικός σχεσιακός τύπος που κάνει την Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει το ιστορικό δικαίωμα να θριαμβεύει. Η ευρωπαϊκή σκέψη και ο εννοιολογικός της διανοητικός κόσμος δεν είναι κάτι περισσότερο από τον ιμπεριαλιστικό τέρας που δημιούργησαν.

Ο Λεβιάθαν του Thomas Hobbes είναι ήδη ένα τιθασευμένο τερατάκι μπροστά στην ευρωαντλαντική συμμαχία που σπέρνει εγγυήσεις, ασφάλεια και ειρήνη. Ούτε ακόμα να προβάλλαμε τα αφηρημένα υποκείμενα που θα συγκροτούσαν την τέλεια κοινωνία δεν θα καταφέρνανε να αντισταθούν παρά να έτρεφαν εν τέλει τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Από τους υπεράνθρωπους στα αυθεντικά Dasein και από τις αναμφισβήτητα σκεπτόμενες υπάρξεις μέχρι και τα αξιωματικά ηθικά όντα ο ιμπεριαλισμός θα γινόταν το ζεστό σπιτάκι που δεν κατάφεραν να έχουν στην πραγματικότητα. Τώρα, χάρη στην αιώνια επανάληψη έχουν βρει το ζεστό σπιτάκι τους κι όλα τα υποκείμενα της ιστορίας της φιλοσοφίας έχουν ένα και μοναδικό εχθρό: την εργατική τάξη.

Όταν λοιπόν αυνανίζεται η υπαρκτική μας εθνική ιδιοσυγκρασία είτε ως το κέντρο του κόσμου είτε ως η χυδαία μηδαμινότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα ενός πολιτικού και πολιτισμικού βόθρου που δοκιμάζουμε καθημερινά να τον εμπλουτίζουμε με όποια μέσο μας δοθεί.

Το Κυπριακό πρόβλημα λοιπόν δεν αποσυνδέεται από την ιμπεριαλιστική αγκαλιά γιατί δεν μπορεί να αποχωριστεί από την ίδια την πραγματικότητα. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται την ιμπεριαλιστική πραγματικότητα που το κυπριακό πρόβλημα έχει εισέλθει βρίσκεται στο έλεος του καταστροφικού μέλλοντος. Αγαπάμε τόσο πολύ την μοιρά μας λοιπόν που το εθνικό ζήτημα, δημιουργία της αστικής κυριαρχίας, έχει γίνει ζήτημα αστικού τύπου ψυχαναγκαστικής παθολογίας. Η αστική λύση δηλαδή δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί με τίποτα. Οι αντιστάσεις έχουν πιάσει πάτο που το κυπριακό εκφράζεται πλέον ως παθολογικό πρόβλημα. Είναι αποκλειστικά δικό μας πρόβλημα, διαχωρισμένο από τον υπόλοιπο κόσμο και όποιο μέσο μας δοθεί πρέπει να το εκμεταλλευτούμε. Η συγκεκριμένη μέθοδος είναι η μέθοδος της τελικής αποσύνθεσης.

Έχει θεσμοθετηθεί το πρόβλημα ως μια κατάσταση πολιτικού ανεξαίρετου και μιας ενιαίας πηγής αυτοκαθορισμού. Οι ανοιχτές αγκάλες στον ιμπεριαλισμό αυτή τη στιγμή είναι η μόνη λύση για την αστική τάξη της Κύπρου… γι’ αυτό AMOR FATI διαφορετικά AMOR FATI .

 

Ιμπεριαλιστικά εργοστάσια εννοιών

Η δυτική πολιτική κουλτούρα στην κοινωνικά διεκδικητική της αγωνιστική μορφή συνίσταται στον προσωπικό αγώνα που θα επιτευχθεί μόνο από την δράση της ατομικότητας. Η ατομικότητα αυτή δεν συνίσταται όμως στο περιεχόμενο ενός κοινωνικού όντος παρά κάτω από ένα σωτηριολογικό ον τύπου θαυματοποιητή Ιησού.

Για τον δυτικό άνθρωπο η μορφή της χειραφέτησης δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ιδιωτική υπόθεση. Όπως ακριβώς όλες οι υποθέσεις στην δυτική κοινωνία είναι καθαρά ιδιωτικές υποθέσεις έτσι ακριβώς είναι και η χειραφέτηση. Η χειραφέτηση είναι για την δυτικοποιημένη μορφή ζωής ένας διακανονισμός που δεν έχει να κάνει καθόλου με την πολιτική, αφού μπορεί να διευθετηθεί με ένα δικηγόρο και ένα συμβολαιογράφο.

Το άτομο είναι αυτό που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και καμία συλλογική μορφή πάλης πόσο μάλλον να έχει και ταξικό περιεχόμενο. Αυτό είναι το πολιτικό και διανοητικό αποτέλεσμα του τρόπου των μέσων παραγωγής. Ένα πράγμα/προϊόν για τον δυτικό άνθρωπο γίνεται μοναδικό αν και ταυτόχρονα το βλέπει στο ράφι μέσα σε εκατοντάδες αντίτυπα. Η αίσθηση και η αντίληψη που διαμορφώνεται, ότι δηλαδή το προϊον αφορά αποκλειστικά εμένα έγκειται από την μια στο θρίαμβο της διαφημιστικής προπαγάνδας και από την άλλη έγκειται στον τρόπο της παραγωγικής διαδικασίας.

Η φωτογραφία λοιπόν της ανάρτησης από το “The Foundation for a Better Life” είναι ένα διαφωτιστικό παράδειγμα το πως ο χειραφετητικός αγώνας κάποιων προσωπικοτήτων μένει στην καλή ψυχή του ατόμου και όχι στην ώριμη ανάγκη του λαού που αγωνιζόταν για την ελευθερία του και την υπόστασή του ως χειραφετημένου κοινωνικού συνόλου που παράγει τον πλούτο στην χώρα του.

Να λοιπόν ποιός είναι στόχος αυτού του παραγωγικού οργανισμού δημιουργίας ιδέων, αξίων και αντιληπτικών ερμηνευτικών φίλτρων:
The goal of The Foundation for a for a Better Life is to offer inspirational messages to people everywhere as a contribution toward promoting good values, good role models and a better life.

Αυτός ο μικρός και μη κερδοσκοπικός οργανισμός λοιπόν, το values.com το οποίο παράγει, βάζοντας το λιθαράκι του στα θεμέλια της καλής ζωής σε συνδυασμό με τις αξίες που θα έπρεπε να έχει ο κάθε ευσυνείδητος δυτικός μικροαστός. Ο αποκλειστικά διαφημιστικός ρόλος του οργανισμού διαφημίζοντας χωρίς να πουλάει κανένα προϊόν δεν θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς τους καλούς χορηγούς οι οποίοι είναι οι εξής:

BMG Chrysalis

EMI, Peermusic

Sony

Universal and Warner/Chappell

ABC

CBS

FOX

NBC

Univision

Telemundo

CNN International

Discovery Channel

OTI

ION

Oxygen

OWN

HGTV

SPEED

Travel Channel

BET

Food Network

CW

USA

Sleuth

Bloomberg

National Geographic

Bravo

Real TV

DIY Network

Sorpresa

Telefutura

PBS

Armed Forces Network

Regal Cinemas

Cinemark

Edwards Theatres

United Artists Theatres

AMC Theatres

National Cinemedia

Cinema Concepts

Outdoor Advertising Association for America

Clear Channel

Lamar

CBS Outdoor

JC Decaux North America

Van Wagner Communications

Clear Channel UK

Clear Channel

FOX Radio

Premiere Radio Networks

Είναι καταδεικτικό λοιπόν πως η δυτική πολιτική κουλτούρα παράγει μέσα από το κυρίαρχο κεφάλαιο της αστικής τάξης τον αποκλειστικά δικό της πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό αλλά και πολιτισμικό κλειστό κόσμο. Καταφέρνει λοιπόν να εκμεταλλεύεται την εργατική τάξη αλλά ταυτόχρονα να γίνεται -η εκμετάλλευση- αποδεκτό φυσικό συμβάν μια που έννοιες, αξίες, νόηματα και πεποιθήσεις κατασκευάζονται κυριολεκτικά σε καπιταλιστικά εργοστάσια.

Ο δυτικός πολιτισμός είναι ιμπεριαλιστικός πολιτισμός. Καθηλώνει οποιαδήποτε διαλεκτική έννοια και με βία την αναδιανέμει στο κοινό ως ξεπερασμένη και αποσπασματική. Η διαλεκτική σκέψη είναι απειλή για τον ιμπεριαλισμό. Το ηθικό και το νομικό πλαίσιο που δημιουργεί ο ιμπεριαλισμός μπορεί να καταδικάζει οτιδήποτε το απειλεί. Η διαλεκτική σκέψη έχει ήδη καταδικαστεί ισόβια, το μόνο που μένει τώρα είναι η απόδραση.

 

Απολαμβάνω άρα χάθηκες

Το αστραπιαίο της φωνής της λαϊκής απόγνωσης γίνεται το μέσο της μικροαστικής αντίληψης στο ν’ αντέχει τελικά την ίδια την κραυγή της απόγνωσης. 

Η ίδια η κραυγή μεταφράζεται από το μικροαστικό αποπολιτικοποιημένο ερμηνευτικό εργαλείο ως η απολαυστική της ανυπαρξίας. Η πραγματολογική επιβεβαίωση ότι υπάρχει η δυναμική να βιώσουμε ως θεατές της πραγματικότητας την κραυγή της αποξένωσης και της απραξίας στο άλλο, είτε ακόμα και από το ίδιο, εντός της πραγματικότητας, γίνεται το μαρτυρικό φαντασιακό μιας επιβράβευσης ή ακόμα μιας θείας κοινωνίας ενός μεταμοντέρνου: υπάρχω άρα αρκεί που απολαμβάνω. Το ν’ απολαμβάνουμε μια πραγματική κραυγή νομιμοποιεί την πρόσβαση στο δελτίο της καταγραφής μας στην ιστορική συνέχεια αλλά όχι όταν είμαστε οι φορείς της κραυγής.

Αυτό το ιστορικό κενό είναι που ψάχνει η απολαυστική της θεατρικής νομιμότητας μιας πραγματικότητας που δεν αγκαλιάζεται από την χειραφετιτική αλήθεια ενός άλλου είδους ύπαρξης. Καταγράφω δηλαδή το βίωμά μου στον ιστορικό χρόνο μόνο ως μια σκηνική παρουσία ή στη καλύτερη περίπτωση μια δραματολογική οπτασία. 

Αυτή είναι η καπιταλιστική υπαρξιστική κουλτούρα του θαύματος που λέγεται υπάρχω γιατί έχω κέρδος και του έχω κέρδος άρα υπάρχω. Απολαμβάνω με άλλα λόγια την ικανότητά μου να ξεγελώ την ιστορία ώστε να μην με λαμβάνει στα σοβαρά και να καταφέρνω να χάνομαι στους φοβησμένους εφιάλτες της. Κάπως αμήχανα θα προσλάμβανε η πανουργία του Λόγου την συναισθηματική κυριαρχία του υποκειμενικού δυνάστη.

Η απόλαυση του να μην υπάρχω με στην κραυγή του κόσμου αναμετριέται με το πάθος της ίδιας της κραυγής που φωνάζει για την θέση της ως οδηγητή της ιστορίας.

Η ανάλυση, η ερμηνεία, η εξήγηση, η ομιλία και η θεωρία, η κατανόηση ακόμα κυριαρχεί πάνω στην πράξη μια πράξη που συνεχίζει να ασφυκτιά στον θεωρητικό λαβύρινθο του κυρίαρχου που απλά πραγματώνεται με μια λογιστική βοήθεια.