Category Archives: Λογοτεχνία

Ποίηση: η όμορφη σκατόλαγνη ή το Κομμουνιστικό Κόμμα

“…η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη…”

Καταργείστε την ποίηση που θέλει να ομορφαίνει την πραγματικότητα. Η ποίηση είναι η άχρηστη τέχνη ακριβώς γιατί δεν μπορεί να σε αποδεσμεύσει από την πραγματικότητα. Σε καθορίζει σε μια βιωματική εμμενή απειροποίηση. Η αχρηστία της ποίησης κρατάει αιώνες, ερήμην του γέρο Πλάτωνα, και θα συνεχίσει να κρατάει το άρωμα της ασκήμιας όσο είναι άχρηστη για την ιμπεριαλιστική επιστημονική κοινότητα της δύσης. Η ακαδημία βρωμάει ασκήμια και ιμπεριαλισμό γι’ αυτό και η ποίηση μέσα στα μπουντρούμια των χαλιών και των αθόρυβων παραθύρων θα γίνεται πάντα το παράρτημα προς καταστροφή. 

Από την άλλη μεριά του σκότους η αντισυστημική χρήση της ποίησης γίνεται μια καθαρά μεταφυσικίζουσα υποκειμενικοποιητική μηχανή αποξένωσης φορώντας τις μάσκες του νιτσεο-χαϊντεγγεριανού ψευδο-ρομαντικού Διόνυσου και του Απολλώνιου αρλεκίνου που δεν βλέπει γύρα του παρά ένα σολιψιστικό είναι-προς-θάνατο και την πουτάνα ομορφονιά και σκατόλαγνη θέληση για δύναμη.

σκατα 1

Η σκατόλαγνη θέληση για δύναμη

Η ποίηση είναι η επιστημονικοποιητική διαμεσολαβητική σχέση μεταξύ της πραγματικότητας και του κομμουνισμού. Με πολιτικούς όρους μεταφράζεται ως να είναι ένα Κομμουνιστικό Κόμμα. 

Η μέρα ποίησης λοιπόν ας γιορτάζεται για το κάθε Κομμουνιστικό Κόμμα πάνω στη γη διαφορετικά καταργείστε και την ποίηση.

 

 

 

 

Ρίλκε: Έρωτας δε θα ‘ναι πια σχέση άντρα με γυναίκα, αλλά Ανθρώπου με Άνθρωπο

Αποσπάσματα από το βιβλίο “Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή” του Ρίλκε:

“Κι αληθινά, η καλλιτεχνική δημιουργικότητα βρίσκεται τόσο απίστευτα κοντά με τη σεξουαλική ζωή, με τούς πόνους και τις ηδονές της, που κατά βάθος είναι δυο διαφορετικές μορφές της ίδιας ανάγκης, του ίδιου πόθου, της ίδιας απόλαυσης. Κι αν, αντις “οργασμός”, μπορούσαμε να πούμε “φύλο” – στην ψηλή, την αγνή, την πλατιά της λέξης έννοια, λευτερωμένη απ’ τις υποψίες και τις πλάνες της Εκκλησίας, τότε ή τέχνη του Dehmel θα ‘ταν γιγάντια κι απέραντα βαθυσήμαντη. (…) Κι όταν ή δύναμη αυτή, διαπερνώντας ορμητικά το Είναι του, ανταμώνει το σεξουαλικό στοιχείο, τότε δε βρίσκει τον Dehmel τόσο αγνό όσο θα ‘πρεπε. Ο ερωτικός του κόσμος δεν είναι ολότελα ώριμος κι αγνός, δεν είναι αρκετά ανθρώπινος: δεν είναι παρά το ένστιχτο του αρσενικού, οργασμός, παραζάλη κι ανησυχία, φορτωμένα με τις προλήψεις και την επιτήδευση, πού μ’ αυτές, αιώνες τώρα, παραμορφώνει ο άντρας τον Έρωτα. Γιατί ο Dehmel νιώθει τον έρωτα σαν άντρας μονάχα όχι σαν άνθρωπος, και γι’ αυτό υπάρχει στη σεξουαλική του αίσθηση κάτι στενό, σαν άγριο, γεμάτο μίσος, διαβατικό και πρόσκαιρο, μη αιώνιο, πού μικραίνει την τέχνη του και την κάνει διφορούμενη κι αβέβαιη. Δεν της λείπουν οι λεκέδες: έχει τη σφραγίδα της Εποχής και του Πάθους. Λίγα απ’ αυτήν θα ζήσουν. Μήπως, όμως, δε γίνεται το ίδιο και μ’ όλη σχεδόν την Τέχνη; Κι ωστόσο μπορείς βαθιά να χαρείς ο,τι μεγάλο κλείνει εντός της – μόνο μην αφήσεις να χαθείς μέσα κει, και μην προσηλυτιστείς στον κόσμο αυτόν του Dehmel, πού ‘ναι τόσο γεμάτος από απέραντη αγωνία, από μοιχεία και ταραχή.”

“Ίσως τα πάντα να τα κυβερνάει μια γιγάντια Μητρότητα, ένας κοινός πόθος. Η ομορφιά της παρθενικής κοπέλας – της ύπαρξης αυτής που (όπως πολύ όμορφα το λέτε) δεν έδωσε ακόμα τίποτα – δεν είναι παρά το προαίσθημα κι η προετοιμασία, ο τρόμος κι ο πόθος της μελλούμενης μητρότητας. Κι η ομορφιά της γυναίκας, σαν είναι μητέρα, δεν είναι παρά η “στρατευόμενη» μητρότητα” και σαν φτάσει στα γεράματα, ομορφιά της είναι η μεγάλη θύμηση, που ζει μέσα της. Ακόμα και στον άντρα υπάρχει, νομίζω, η μητρότητα, σωματική και πνευματική: η καρποφορία του είναι ένα είδος γεννοβόλημα: και γεννοβολάει, πραγματικά, ο άντρας, όταν δημιουργεί μέσ’ απ’ το πιο ολοκληρωμένο Είναι του. Μπορεί τα φύλα να συγγενεύουν περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε κι η μεγάλη Ανανέωση του κόσμου μπορεί να’ ναι τούτη δω: ο άντρας κι η γυναίκα, λυτρωμένοι απ’ όλες τις πλάνες κι απ’ όλες τις δυσαρέσκειες, θ’ αποζητάν ο ένας τον άλλον, όχι πια σαν αντίπαλοι, μα σαν αδέρφια, σα συνοδοιπόροι και θα συσμίγουν σαν άνθρωποι για να σηκώσουν μαζί στους ώμους τους, απλά, σοβαρά και καρτερικά, το βαρύ φορτίο της σάρκας, που τους έταξεν η μοίρα.”

“Αυτή η “ανθρωπιά” της γυναίκας, ωριμασμένη μέσα στον πόνο και την καταφρόνια, θα βγει στο φως της μέρας, όταν η γυναίκα λυτρωθεί απ’ τις κοινωνικές συμβατικότητες, όπου την καταδικάζει η αποκλειστικά θηλυκή υπόστασή της. (…) δεν αργεί η μέρα που η Νέα Κοπέλα θα υπάρξει η Γυναίκα θα υπάρξει που οι λέξεις “νέα κοπέλα” και “γυναίκα” δεν θα σημαίνουν πια μονάχα το αντίθετο του αρσενικού, μα κάτι ξεχωριστό, πού θα ‘χει δική του αξία κι υπόσταση, κάτι πού δε θα ναι απλό συμπλήρωμα άλλου, μα ολοκληρωμένη μορφή της ζωής και της ύπαρξης: ή γυναίκα γνήσιος άνθρωπος.
Αυτή η πρόοδος (ενάντια στη θέληση του άντρα, που θα μείνει, στην αρχή, πίσω) θα μεταμορφώσει ριζικά την ερωτική ζωή, πλημμυρισμένη από τόσες πλάνες σήμερα: ο έρωτας δε θα ‘ναι πια σχέση άντρα με γυναίκα, αλλά Ανθρώπου με Άνθρωπο, θα στέκει πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση (γεμάτος άπειρη απαλότητα και σεβασμό, καλός και καθάριος σε όλα κείνα πού σμίγει και χωρίζει), θα ‘ναι ο έρωτας που προετοιμάζουμε μ’ αγωνία και μόχθο: δυο Μοναχικοί Άνθρωποι, πού θα προστατεύουν, θα συμπληρώνουν, θα περιορίζουν και θα σέβονται ο ένας τον άλλον.

“Γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να ‘ναι το δυσκολότερο απ’ όσα μας έταξεν η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο πού όλα τ’ άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι’ αυτό κι οι νέοι —πού είναι «αρχάριοι» στο κάθε τι — δεν ξέρουν ακόμα ν’ αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, πού οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν να αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου “εγκλεισμού”. Έτσι είναι, για πολύν καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά, ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση. Έρωτας δε θα πει ν’ ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον “Άλλον” (τι θα ήταν, άλλωστε, ή ένωση δύο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατέλειωτων, ανοργάνωτων;), είναι μια σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν’ αποκτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου είναι μια υψηλή, άκρατητη αξίωση, πού σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τ απέραντα πλάτη. Μόνο έτσι θα ‘πρεπε να μεταχειρίζονται οι νέοι τον ερωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο «ν’ ακρομάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα». Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σ’ ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα, και για πολύν πολύν καιρό, να μαζεύουν και να θησαυρίζουν ολοένα.) Ή Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλοπάτι ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει.”

“Στο δρόμο του Έρωτα (όπως και στο δρόμο του Θανάτου, πού είναι δύσκολος κι αυτός) δε θα βρεις – άμα τον αντικρύζεις σοβαρά – κανένα φως, καμιάν απόκριση, ούτε σημάδι, ούτε χαραγμένο δρόμο, για να σε βοηθήσουν. Και για τα δυο τούτα καθήκοντα που κρατάμε κρυμμένα μέσα μας και τα παραδίνουμε στους άλλους χωρίς να φωτίσουμε το μυστικό τους, δεν υπάρχουν γενικοί κανόνες. Όσο όμως πιο πολύ αποζητάμε τη μοναξιά στη ζωή μας, τόσο περισσότερο ζυγώνουμε το μεγάλο νόημα του έρωτα και του θανάτου. Οι απαιτήσεις που, τραχύς και δύσκολος, ο έρωτας έχει απ’ τη ζωή μας σ’ όλη της την πορεία, είναι πάρα πολύ βαριές, κι εμείς, στα πρώτα μας βήματα, είμαστε πολύ αδύναμοι μπροστά τους. Αν όμως σταθούμε καρτερικοί και δεχτούμε τον έρωτα αυτόν σαν τραχιά μαθητεία – αντις να χανόμαστε σ’ όλα κείνα τα εύκολα και κούφια παιχνίδια, που επινόησε ο άνθρωπος για να μην αντικρύζει κατάματα τη βαθύτατη σοβαρότητα της ζωής – ίσως τότε, κείνοι που θα ‘ρθουν καιρό έπειτ’ από μας, να νιώσουν μια κάποια πρόοδο κι ένα ξαλάφρωμα και θα ‘ταν σημαντικό τούτο.”

Διανοητικά έπληττα. Ηθικά και πνευματικά αηδίαζα…

Αποσπάσματα από το “Τι σημαίνει για μένα η ζωή, Πώς έγινα σοσιαλιστής” του Jack London

“Είμαι παιδί της εργατικής τάξης. Πολύ νωρίς ανακάλυψα τον ενθουσιασμό, τη φιλοδοξία, τα ιδανικά – και η ανάγκη μου να τα ικανοποιήσω έγινε η κύρια έγνοια της παιδικής μου ηλικίας. Το περιβάλλον μου ήταν ακατέργαστο, τραχύ και ανεκπαίδευτο. Δεν είχα καμιά προοπτική, προσέβλεπα, ωστόσο, προς τα πάνω. Η θέση μου στην κοινωνία βρισκόταν στον πάτο. Εδώ η ζωή δεν πρόσφερε παρά ποταπότητα και εξαθλίωση, τόσο της σάρκας όσο και του πνεύματος γιατί εδώ και η σάρκα και το πνεύμα λιμοκτονούσαν και βασανίζονταν εξίσου.”

“Αλλά δεν είναι ιδιαίτερα εύκολη υπόθεση για έναν άνθρωπο της εργατικής τάξης να αναδυθεί στο φως ιδίως αν επιβαρύνεται με το μειονέκτημα να τον διακατέχουν ιδανικά και ψευδαισθήσεις…”

Jack London in the sheets.

Jack London in the sheets

“Διέθετα μύες κι εκείνοι έβγαζαν χρήματα απ’ αυτούς, ενώ εγώ έβγαζα με δυσκολία το ψωμί μου απ’ τη δουλειά μου. Έκανα τον γαμπιέρη, το λιμενεργάτη, τον ανειδίκευτο εργάτη στις πετρελαιοπηγές’ δούλεψα σε κονσερβοποιεία, σε φάμπρικες, σε πλυντήρια· κούρεψα γρασίδι, καθάρισα χαλιά, έπλυνα παράθυρα. Ποτέ δεν κέρδισα το πλήρες αντίτιμο του μόχθου μου. Έβλεπα, μέσα στην άμαξά της, την κόρη του ιδιοκτήτη του κονσερβοποιείου, και ήξερα ότι, σε κάποιο βαθμό, τα μπράτσα μου ήταν που επέτρεπαν σ’ εκείνη την άμαξα να κινείται πάνω στους λαστιχένιους τροχούς της. Έβλεπα τον γιο του εργοστασιάρχη να πηγαίνει στο πανεπιστήμιο και ήξερα ότι, σε κάποιο βαθμό, ήταν τα μπράτσα μου που του επέτρεπαν να πληρώνει για το κρασί και την καλή συντροφιά που απολάμβανε.”

jack london

London, his wife, Bessie Maddern London (top left), and his first love, Mabel Applegarth, in the College Park neighborhood of San Jose, at the Applegarth home, July 1901. Geoffrey Dunn Collection

“Ήμουν παιδί της εργατικής τάξης και τώρα βρισκόμουν, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, πολύ πιο χαμηλά από το σημείο απ’ όπου είχα ξεκινήσει. Είχα κατρακυλήσει στο κατώγι της κοινωνίας, στα υπόγεια βάθη της μιζέριας για την οποία δεν είναι ούτε ωραίο ούτε σωστό να μιλάει κανείς. Βρισκόμουν στον πάτο, στην άβυσσο, στον ανθρώπινο βόθρο, στα έγκατα, στο οστεοφυλάκιο του πολιτισμού μας. Στο κομμάτι του κοινωνικού οικοδομήματος που η κοινωνία επιλέγει να αγνοεί. Η περιορισμένη έκταση που έχω στη διάθεσή μου με αναγκάζει να το αγνοήσω θα πω μόνο ότι τα πράγματα που είδα εκεί με κατατρόμαξαν.Ο πανικός με έκανε να σκεφτώ. Διέκρινα, εντελώς απογυμνωμένες, τις απλές αλήθειες του πολύπλοκου πολιτισμού στον οποίο ζούσα. Η ζωή ήταν υπόθεση τροφής και καταλύματος. Προκειμένου να αποκτήσουν τροφή και κατάλυμα οι άνθρωποι πουλούσαν πράγματα.”

“Έτσι αποφάσισα να μην πουλάω πια μύες, και να γίνω μικροπωλητής μυαλού…”

“Όλα τα πράγματα ήταν εμπορεύσιμα, όλοι οι άνθρωποι πουλούσαν και αγόραζαν. Το μόνο εμπόρευμα που είχε να πουλήσει η εργασία ήταν οι μύες. Η τιμή της εργασίας δεν είχε τιμή στην αγορά. Η εργασία είχε να πουλήσει μύες και μόνο μύες.”

“Όσο περισσότερο πουλάει τους μυς του, τόσο λιγότεροι του απομένουν. Είναι το μόνο αγαθό του και κάθε μέρα το απόθεμά του ελαττώνεται. Στο τέλος, αν δεν πεθάνει πριν την ώρα του, ξεπουλάει και κατεβάζει τα ρολά. Είναι μυϊκά χρεοκοπημένος και τίποτα πια δεν του απομένει παρά να κατέβει στο κατώγι της κοινωνίας και να ψοφήσει μέσα στην εξαθλίωση.”

“Ανακάλυψα ότι δεν μου άρεσε να ζω στο σαλόνι της κοινωνίας. Διανοητικά έπληττα. Ηθικά και πνευματικά αηδίαζα. Θυμήθηκα τους διανοούμενους και τους ιδεαλιστές μου, τους δίχως ράσο ιεροκήρυκές μου, τους συντετριμμένους καθηγητές μου και τους άντρες της εργατικής τάξης, που είχαν καθαρό μυαλό και ταξική συνείδηση.”

Jack London photographing the hull of the Snark, February 1906.

Jack London photographing the hull of the Snark, February 1906

“Κι έτσι ξαναγύρισα στην εργατική τάξη, στους κόλπους της οποίας είχα γεννηθεί, εκεί όπου ανήκα. Δεν με ενδιέφερε πια να αναρριχηθώ. Το επιβλητικό οικοδόμημα της κοινωνίας πάνω απ’ το κεφάλι μου δεν με συναρπάζει πια. Αυτό που με απασχολεί είναι τα θεμέλια του οικοδομήματος. Αισθάνομαι βαθιά ικανοποίηση όταν μοχθώ εκεί κάτω, με τον λοστό στο χέρι, πλάι σε διανοούμενους, ιδεαλιστές και ταξικά συνειδητοποιημένους εργάτες, ρίχνοντας πότε πότε μια βαριά σφυριά και κάνοντας όλο το οικοδόμημα να κλυδωνίζεται.Κάποια μέρα, όταν θα έχουμε περισσότερα χέρια και πιο πολλούς λοστούς, θα το συντρίψουμε, μαζί με τη σάπια του ζωή και τους άταφους νεκρούς του, μαζί με τον τερατώδη εγωισμό του και τον απέραντο υλισμό του. Τότε, θα καθαρίσουμε το κατώγι και θα χτίσουμε μια νέα κατοικία για το ανθρώπινο γένος, όπου δεν θα υπάρχει σαλόνι, όπου όλα τα δωμάτια θα είναι φωτεινά κι ευάερα, και όπου ο αέρας που θα αναπνέουμε θα είναι καθαρός, ευγενικός και ζωντανός.”

Jack London, Τι σημαίνει για μένα η ζωή, Πώς έγινα σοσιαλιστής, Εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ, 2010.

Strugatsky Brothers – Soviet Russian science fiction στον κινηματογράφο

The brothers Arkady and Boris Strugatsky (alternate spellings: Strugatskiy, Strugatski, Strugatskii) are Soviet Russian science fiction authors who collaborated on their fiction.

The Strugatsky brothers, as they are usually called, are perhaps the best-known Soviet science fiction writers with a well developed fan base. Their early work was influenced by Ivan Yefremov. Their famous novel Piknik na obochine has been translated into English as Roadside Picnic in 1977 and was filmed by Andrei Tarkovsky under the title Stalker.

Several other of their works were translated into German, French, English, and Italian but did not receive the same magnitude of the critical acclaim granted them by their Russian audiences. The Strugatsky brothers, however, were and still are popular in many countries, including Poland, Hungary, Bulgaria, and Germany, where most of their works were available in both East and West Germany.

The brothers were Guests of Honour at the 1987 World Science Fiction Convention, held in Brighton, England.

Several of the books written by the Strugatsky brothers take part in the same universe, known as The World of Noon; another unofficial and perhaps less-known title is the Wanderers Universe. The name is derived from the title of one of their texts, Noon: 22nd Century. The main characteristics of the Noon Universe are: a very high level of social, scientific, and technological development; the creativity of the general population; and the very significant level of societal maturity compared to the modern world. For instance, this world knows no monetary stimulation (indeed, money does not exist), and every person is engaged in a profession that interests him or her. The Earth of the Noon Universe is governed by a global technocratic council composed of the world’s leading scientists and philosophers.

The Universe was described by the authors as the world in which they would like to live and work. It became highly influential for at least a generation of Soviet people, e.g. a person could quote the Strugatsky books and be sure of being understood. At first the authors thought that the Noon Universe would become reality “by itself”, but then they realized that the only way to achieve it is by inventing the High Theory of Upbringing, making the upbringing of each person a unique deed.

One of the important story arcs of those books is how the advanced human civilization covertly steers the development of those considered less advanced. Agents of humans are known as Progressors. At the same time, some humans suspect that a very advanced spacefaring race called Wanderers exists and is ‘progressing’ humanity itself.

Source: surrealmoviez

 

Filmography
1. ‘Hukkunud Alpinisti’ hotell (1979) aka The Dead Mountaineer Hotel
2. Stalker (1979)
3. Charodei (1982) aka The Sorcerer
4. Egymilliárd évvel a világ vége elött (1983)
5. Pisma myortvogo cheloveka (1986) aka Dead Man’s Letters
6. Dni zatmeniya (1988) aka Days of Eclipse
7. Es ist nicht leicht ein Gott zu sein (1989) aka Hard to be a God
8. Iskushenie B. (1990) aka The Temptation of B.
9. Nesmluvená Setkání (1994)
10. Prin to telos tou kosmou (1996)
11. Gadkie lebedi (2006) aka Ugly Swans
12. Obitaemyy ostrov (2008) aka The Inhabited Island
13. Obitaemyy ostrov: Skhvatka (2009) aka The Inhabited Island 2
14. Trudno byt bogom (2013) aka Hard to be a God

Franz Kafka στον κινηματογράφο

Prague, Bohemia (then belonging to Austria), July 3, 1883; d. June 3, 1924.

Movies based on Kafka’s works
01 Una confusión cotidiana (1950)
02 Prosessen (1962) (TV)
03 Das Schloß (1962) (TV)
04 Le procès (1962) aka The Trial
05 De grafbewaker (1965)
06 “Theatre 625” : Amerika (1966) TV episode
07 Un fraticide (1967)
08 Das Schloß (1968) aka The Castle
09 Amerika oder der Verschollene (1969)
10 La colonia penal (1970) aka The Penal Colony
11 The Great Wall of China (1970)
12 Tuomio (1970) (TV)
13 Un informe para una academia (1975)
14 “El teatro”: El castillo (1975) TV episode
15 Die Verwandlung (1975) (TV) aka Metamorphosis
16 Förvandlingen (1976/I) aka Metamorphosis
17 Redogörelse framlagd för en akademi (1976) (TV)
18 Brosta sto nomo (1977)
19 Bratrovrazda (1977) aka A Case of Fratricide
20 The Metamorphosis of Mr. Samsa (1977)
21 Ante la ley (1980)
22 Fraticidio (1981)
23 Ein Brudermord (1981)
24 A Hunger Artist (1982)
25 Levél apámhoz (1982) (TV)
26 Die Vorüberlaufenden (1983)
27 La métamorphose (1983) (TV)
28 Une villa aux environs de New York (1983) (TV)
29 Klassenverhältnisse (1984) aka Class Relations
30 Le château (1984) (TV)
31 Linna aka The Castle (1986)
32 Metamorphosis (1987) (TV)
33 Informe pera una acadèmia (1989) (TV)
34 Tsikhe-Simagre (1990) aka The Castle
35 La colonie pénitentiaire (1991)
36 Hiilisangolla ratsastaja (1992) aka Rider on a Bucket
37 Rastreseno gledanje kroz prozor (1993) aka Distracted Viewing Trough a Window
38 The Trial (1993)
39 Inkarnace (1994) aka Incarnace
40 Spivachka Zhosefina i myshachyy narod (1994)… aka Josephine, the Singer and the Mice People
41 Zamok (1994) aka The Castle
42 La mort de Molière (1994) aka The Death of Molière
43 Kamarihaikara (1994) aka The Chamber Stork
44 Amerika (1994)
45 Nachtland (1995)
46 The Hunger Artist (1995)
47 Metamorphosis: Beyond the Screen Door (1997)
48 Das Schloß (1997) aka The Castle
49 The Sickroom (1998)
50 Bratobójstwo (1999)
51 Am Ende des Ganges (1999)
52 A Common Confusion (1999)
53 Lo strano caso del signor Kappa (2001)
54 K (2002)
55 The Hunger Artist (2002)
56 Prevrashchenie (2002) aka Metamorphosis
57 Metamorfosis (2004)
58 Menschenkörper (2004) aka Human Body
59 Emancipación (2005)
60 In the Penal Colony (2006)
61 Nu devant un fantôme (2006)
62 L’homme qui attendait (2006) aka The Man Who Waited
63 La metamorfosis (2007)
64 A Metamorfose (2007)
65 A Country Doctor (2007)
66 Pratioci (2008)
67 Conversation with the Supplicant (2008)
68 The Burrow (2009)
69 The Burrow (2011)
70 Schakale und Araber (2011)
71 Before the Law (2011)
72 A Common Confusion (2012)
73 Der Bau (2014)

Movies based on Kafka’s life:
1 Kafka (1991)
2 Franz Kafka (1992)
3 Franz Kafka’s It’s a Wonderful Life (1993)

Short
Franz & Kafka (1997)

Source: surrealmoviez

Anton Chekhov στον κινηματογράφο (114 ταινίες)

Ο Anton Chekhov στον κινηματογράφο με 114 ταινίες από το 1911 μέχρι το 2010:

Filmography

001 Roman s kontrabasom (1911) aka Romance with a Double Bass
002 Doch Albiona. Bezzakonie (1914) aka Daughter of Albion. Illegal
003 Tsvety zapozdalye (1917) aka Belated Flowers
004 Überflüssige Menschen (1926) aka Superfluous People
005 Chiny i lyudi (1929) aka An Hour with Chekhov
006 Das Geschenk (1935)
007 Sakura no sono (1936)
008 Medved (1938) aka The Bear
009 Maska (1938)
010 Chelovek v futlyare (1939) aka Man in a Shell
011 Yubiley (1944) aka Jubilee
012 Svadba (1944) aka Marriage
013 Summer Storm (1944)
014 Mastera stseny (1946) aka Stars of the Moscow Art Theater
015 Román s basou (1949) aka Story of the Bass Cello
016 Zly chlopiec (1950) aka The Bad Boy
017 Damy (1954)
018 Il matrimonio (1954) aka Marriage
019 Anna na shee (1954) aka The Anna Cross
020 Shvedskaya spichka (1955) aka The Safety Match
021 Poprygunya (1955) aka The Grasshopper
022 Uncle Vanya (1957)
023 Tri rasskaza Chekhova (1959) aka Three Tales of Chekhov
024 Mest (1960)
025 Dom s mezoninom (1960) aka The House with an Attic
026 Dama s sobachkoy (1960) aka The Lady with the Dog
027 Medved (1961) aka The Bear
028 Duel (1961/I) aka The Duel
029 Slzy, které svet nevidí (1962) aka Tears the World Can’t See
030 La steppa (1962)
031 Ivanov (1964)
032 Der Seitensprung (1964)
033 Tri sestry (1964) aka The Three Sisters
034 La pharmacienne (1965)
035 The Three Sisters (1966)
036 V gorode S. (1967) aka In the Town of S
037 The Sea Gull (1968)
038 Tsvety zapozdalye (1969) aka Belated Flowers
039 Dogadjaj (1969) aka An Event
040 Glavnyy svidetel (1969)
041 Semeynoe schaste (1970) aka Family Happiness
042 Karusel (1970) aka The Roundabout
043 Dyadya Vanya (1970) aka Uncle Vanya
044 Chayka (1970) aka The Seagull
045 Three Sisters (1970)
046 Moya zhizn (1972)
047 Si mamad (1973)
048 Plokhoy khoroshiy chelovek (1973) aka The Duel
049 Romance with a Double Bass (1974)
050 Krankensaal 6 (1974)
051 Kaštanka (1976)
052 Step (1977) aka The Steppe
053 Smeshnye lyudi (1977) aka Funny People
054 Neokonchennaya pyesa dlya mekhanicheskogo pianino (1977) aka An Unfinished Piece for a Player Piano
055 Paviljon VI (1978)
056 Moy laskovyy i nezhnyy zver (1978) aka A Hunting Accident
057 Khoristka (1978) aka The Chorus Girl
058 El orador (1978)
059 El jardín de los cerezos (1978)
060 The Beneficiary (1980)
061 Rasskaz neizvestnogo cheloveka (1980) aka Story of an Unknown Man
062 Nieciekawa historia (1983) aka An Uneventful Story
063 Ogni (1984)
064 Der Bär (1984/I)
065 Hôtel de France (1987) aka Hotel de France
066 Oci ciornie (1987) aka Dark Eyes
067 Chyornyy monakh (1988) aka The Black Monk
068 Paura e amore (1988) aka Love and Fear
069 Zio Vania di Anton Cechov (1990) aka Uncle Vanya
070 Nyne proslavisya syn chelovecheskiy (1990)
071 Ariadna (1990)
072 Trois années (1990)
073 Kasba (1991)
074 A három növér (1991) aka Three Sisters
075 Swan Song (1992)
076 Gospodi, prosti nas, greshnykh (1992) aka Lord, Forgive Us, Sinners
077 Yesli by znat… (1993) aka If We’d Only Known
078 Vishnyovyy sad (1993) aka The Cherry Orchard
079 Tri sestry (1994) aka The Three Sisters
080 Vanya on 42nd Street (1994)
081 Country Life (1994)
082 Neulich am Deich (1995)
083 The Boor (1996)
084 August (1996)
085 Les épousailles (1999)
086 Agáta (1999)
087 The Cherry Orchard (1999)
088 Olhos Mortos (2000)
089 All Forgotten (2000) aka Lover’s Prayer
090 Speed for Thespians (2000)
091 Upheaval (2001)
092 Alchimie (2002) aka Alchemy
093 The Seagull (2002) (V)
094 Utan dig (2003) aka Without You
095 Wekande Walauwa (2003) aka Mansion by the Lake
096 La petite Lili (2003) aka Little Lili
097 La petición de mano (2004)
098 O lyubvi (2003)
099 Das Jubiläum (2004)
100 Gabbiani. Studio su ‘Il gabbiano’ di Anton Cechov (2004)
101 Ragin (2004)
102 The Sisters (2005)
103 Anyuta (2007)
104 Nachmittag (2007) aka Afternoon
105 Gooseberries (2007)
106 A Man of Honor (2007)
107 Pari (2008)
108 Two Newspapermen: An Untruthful Story (2009)
109 The Sexton’s Wife (2009)
110 Die Dame mit dem Hündchen (2009) aka Lady with the Little Dog
111 Palata N°6 (2009) aka Ward No. 6
112 Backstage Story (2009)
113 Anton Chekhov’s The Duel (2009)
114 American Seagull (2010)

*(only feature films were included – TV productions were not considered).

Source: surrealmoviez