Category Archives: Κινηματογράφος

Νίκος Καρούζος – τρία ντοκιμαντέρ

Τρία ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Καρούζο από το αρχείο της ΕΡΤ:

 

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΑΡΓΟΛΙΔΑ – ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ – ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ – ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

Ἡ χρησιμότητα τῆς ἀπειλῆς

Ἔχουν ἀρχίσει νὰ μὲ κυκλώνουν ἐπικίνδυνα οἱ ὧρες.
Ἀκούω τὰ φυλλώματα σήμερα
γίνηκαν ἀνήσυχα χορικά.
Πρέπει νὰ ζήσω τὶς ἀντίστροφες δυνάμεις.
Ὢ καρδιά μου – τρομαχτικότερη σελήνη!

Νίκος Καρούζος

 

 

 

Advertisements

Η τελευταία νανόχηνα – Θανάσης Βέγγος

Το δεύτερο μέρος από την τριλογία του Όλα είναι δρόμος (1998) με τίτλο “Η τελευταία νανόχηνα” με τον Θανάση Βέγγο:

Όταν ο φύλακας του Δέλτα, ο Βέγγος, ακούει τουφεκιές:

Επαναληπτική καραμπίνα!
Στη Δράνα είναι, για χήνες!
Λαθροκυνηγός της περιοχής!
Τους τα ‘χω μηνύσει: Μην μπλέξουν μαζί μου.

Ο διάλογος μεταξύ του φύλακα του Δέλτα με τον λαθροκυνηγό:

“- Μεγάλε, μην τουφεκιάς, της έκοψες στον κώλο στον αέρα… της Μαιρούλας.

Κάποτε έτσι κυνήγαγα και εγώ, αλλά τώρα γεράσαμε… συνταξιούχοι, καλημέρα.

– Γεια χαρά.

– Εσύ τι κάνεις; Δεν πήρες τίποτε ακόμη;

– Μπα, μόλις βγήκα. Εξάλλου φοβάμαι του θηροφύλακες, κυκλοφορούνε συνέχεια. Γερό ντουφέκι φαίνεται ε;

– Μόσγκαρετ των 6.

– Φυσίγγια; απλά.

– Όχι, όχι τριάρια

– Καλό όπλο, καλό. Γλιστράει. Και δεν μου λες… είναι ελαφρύ;

– Σαν μωρό έλα να… Σήκωσε το να δεις.

– Πούπουλο. Ναι πούπουλο. Μάλιστα. Δεν μου λες, το χηνάκι… από κει ερχότανε;

– Όχι όχι απ΄ εδώ… σηκώθηκε μέσα από τις καλαμιές…”

Εδώ ο φύλακας του Δέλτα, ο Βέγγος, με την εισαγωγική πρότασή του, βλέποντας τον λαθροκυνηγό στην βάρκα, τον έχει ήδη προειδοποιήσει ότι δεν του μείνει χρόνος: “Μεγάλε, μην τουφεκιάς, της έκοψες στον κώλο στον αέρα… της Μαιρούλας”. Αυτό το “της Μαιρούλας”, το όνομα της χήνας, θα ‘πρεπε να κάνει τον λαθροκυνηγό να σκεφτεί. Δεν σκέφτηκε καθόλου όμως γιατί ακριβώς ο λαθροκυνηγός είναι η προσωποποίηση της άδειας αποξένωσης ενός πολιτισμού που δέχεται να επιμένει να σκοτώνει το κατανοητό.

Ο φύλακας Βέγγος τους τα ‘χει μηνύσει: Μην μπλέξουν μαζί του. Με άλλα λόγια ο λαθροκυνηγός τα ‘χει ήδη ακούσει και του έγινε ήδη αντιληπτό ότι μπορεί να βρεθεί νεκρός και όμως επέμενε και όμως συνέχιζε αυτό που ο χώρος αλλά και ο χρόνος δεν του επέτρεπε. Βρισκόμαστε στο Δέλτα, σε όρια, σε τόπους και χρόνους που επιτρέπονται να γεννηθούν μύθοι.

Ο Βούλγαρης εδώ δεν θέτει ηθικά ζητήματα και δεν επιθυμεί καμιά δίκη. Στην τελευταία νανόχηνα δεν επιτρέπεται καμιά ηθική προσέγγιση και καμιά ηθική ανάλυση. Εδώ δεν ψάχνουμε δολοφόνο αλλά ούτε και ήρωα. Δεν τους ψάχνουμε γιατί ακριβώς βρισκόμαστε σ΄ένα μυθολογικό πλαίσιο όπου εκφράζεται η πρωταρχική μορφή της κοινωνικής συνείδησης. Η ιστορία του Βούλγαρη εκφράζει την πρώτη μορφή συνολικής έκφρασης του κόσμου στο πρόσωπο του φύλακα Βέγγου, η οποία βαθμιαία οδηγεί στη δημιουργία μιας ερμηνευτικής μορφής κοινωνικής συνείδησης και μια φιλοσοφικής πραγματείας.

Το αξιοσημείωτο δηλαδή είναι ότι εγκαθιδρύεται μια μυθολογική απάντηση στην αποξένωση η οποία προσπαθεί να κυριαρχήσει μέχρι και τα όρια της φύσης.

Εδώ η τριλογία “Όλα είναι δρόμος” (1998) του Παντελή Βούλγαρη:

Αγώνες, απεργίες και αλληλεγγύη στον κινηματογράφο

Είναι αλήθεια ότι δύσκολα κάποιος μπορεί να ανακαλύψει ή πόσο μάλλον να πέσουν στα χέρια του ταινίες που προσπαθούν να εξιστορήσουν άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι, τους ταξικούς αγώνες των εργατών, των συνδικάτων και τις πράξεις αλληλεγγύης που προκύπτουν από τέτοιους αγώνες. Τα αστικά ΜΜΕ και η αστική κουλτούρα αγνοούν τις απεργίες και οι περισσότερες ταινίες σχεδόν σπάνια δείχνουν τους αγώνες των εργαζομένων και αρέσκονται να τους παρουσιάζουν μόνο ως αδέκαστους, αποτυχημένους και μίζερους.

Παρόλα αυτά υπάρχει μια κινηματογραφική ιστορία από ταινίες που απεικονίζουν τους αγώνες των εργαζομένων. Αρχίζοντας από την επανάσταση του Sergei Eisenstein (1925)

Sergei Eisenstein’s Strike (1925)

μέχρι και την ταινία La Commune (Paris, 1871) (2000) αλλά και την Made in Dagenham το 1968 για την απεργία της Ford. Για παράδειγμα το Salt of the Earth (1954) δημιουργήθηκε από μια ομάδα σεναριογράφων και σκηνοθετών οι οποίοι ήταν στη μαύρη λίστα κάτω από τον αντι-κουμμουνιστικό κυνήγι των μαγισσών του McCarthyite. Η ταινία ήταν εμπνευσμένη από μία πραγματική απεργία από τους μεταλλωρύχους της εταιρίας Empire Zinc. Η διανομή των ρόλων έγινε από πραγματικούς μεταλλωρύχους που έλαβαν μέρος στην απεργία. Ο αντι-ρατσισμός και ο αντι-σεξισμός της ταινίας και η ταξική της διάσταση ήταν τόσο ισχυρή που τα ΜΜΕ του μεγιστάνα Howard Hughes προσπάθησαν να σταματήσουν την διείσδυσή της στην εργατική κουλτούρα με αποτέλεσμα η μεξικοαμερικάνα ηθοποιός Rosaura Revueltas

Rosaura Revueltas, Salt of the Earth (1954)

ν απολυθεί. Μετά την καταχώρησή της στην μαύρη λίστα των ηθοποιών του Χόλυγουντ ως κομμουνίστρια η ίδια αρνείται επίσης να ξαναδουλέψει σε αμερικάνικη ταινία. Στον ίδιο άξονα κινείται και η ταινία του Ken Loach, Bread and Roses (2000),

Bread and Roses (2000)

όπου διαδραματίζεται η απεργία των μεταναστών εργατών στο Λος Άντζελες το 2000. Η ταινία έφερε στην επιφάνεια τεχνικές οργάνωσης και δίδαξε αν μη τι άλλο εργαζομένους όσο και συνδικάτα εργατών τρόπους του πώς χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι μπορούν να οργανώνονται ακόμα καλύτερα για τους κοινούς αγώνες τους.

Στο Norma Rae (1979), η εικόνα της Sally Field κρατώντας σιωπηλή μια πινακίδα που γράφει “UNION’’ παραμένει μία από τις πιο δυναμικές εικόνες των ταινιών των συνδικάτων.

Sally Field, Norma Rae (1979)

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, η ταινία επικεντρώνεται στους αγώνες της οργάνωσης του συνδικάτου σ’ ένα εργοστάσιο επεξεργασίας υφασμάτων στη Βόρεια Καρολίνα. Στη συνέχεια η ταινία Matewan (1987) τιμά τη μάχη του Matewan το 1920, μία πραγματική διαμάχη μεταξύ των ανθρακωρύχων της Δυτικής Βιρτζίνιας και των ντετέκτιβ που προσλήφθηκαν από την εταιρία Stone Mountain Coal Co.

Matewan (1987)

Η ταινία έχει να κάνει με το ρατσισμό, τις μάχες σώμα με σώμα και την εχθρότητα των αφεντικών. Αξιοσημείωτο είναι ότι, ότι εκφράζεται και εξιστορείται στη ταινία γίνεται χωρίς ηθικολογίες ακριβώς γιατί πολλές ταινίες της Αμερικής έχουν την τάση να παρουσιάζουν την διαφθορά των συνδικάτων και να ηθικοποιείται η κατάσταση σχεδόν με θρησκευική ευλάβεια. Μια άλλη εντυπωσιακή ταινία είναι το Blue Collar (1978) του Paul Schrader, 

Blue Collar (1978)

η οποία έχει σχέση με ένα εργάτη από το Detroit ο οποίος εργάζεται σε μια αυτοκινητοβιομηχανία και τον κακομεταχειρίζονται από την διοίκηση και αγνοείται η παρουσία του από το συνδικάτο. Ισάξια επίσης είναι και το The Garment Jungle (1957)

Poster of The Garment Jungle (1957)

μια “B movie’’ με την ίδια περίπου πλοκή όπως την ταινία On the Waterfront (1954).

On the Waterfront (1954)

Ο Lee J Cob παίζει σχεδόν τον ίδιο ρόλο και στις δύο ταινίες. Διαδραματίζεται σε ένα εργοστάσιο με ρούχα παρά στο λιμάνι όπως το On the Waterfront και έχει βαθύτερη φυσικά πολιτική ερμηνεία. Επίσης η ταινία Hoffa (1992) με τον Jack Nicholson έχει να κάνει με τον αρχηγό του συνδικάτου Jimmy Hoffa, ο οποίος κάθεται στην αντάξια αλλά ανιαρή γωνιά του.

Hoffa (1992)

Μια πιο ευχάριστη” κινηματογραφική εμπειρία κινούμενη στην ίδια λογική είναι το F.I.S.T. (1978) με τον Sylvester Stallone ως τον μαχόμενο εργαζόμενο που μετεξελίσσεται σε διεφθαρμένο αστό.

F.I.S.T. (1978)

Ο βρετανικός κινηματογράφος έχει μια ιδιαίτερη προσέγγιση στο να εξιστορεί κινηματογραφικά απεργίες. Για παράδειγμα το Angry Silence (1960)

Angry Silence (1960)

είναι μια ταινία για το πόσο τραυματικό είναι να είσαι απεργοσπάστης με την βρετανική βέβαια πινελιά της υποκειμενικότητας που θέλει να καταραστεί και τους εργαζομένους αλλά και τα αφεντικά. Στην ίδια λογική η ταινία I’m All Right Jack (1959) είναι μια κωμωδία με τον Peter Sellers η οποία παρουσιάζει τα αφεντικά και τους εργαζόμενους να είναι το ίδιο ηλίθιοι και αντιδραστικοί. Χωρίς καμία έκπληξη το ίδιο γίνεται και στη ταινία Carry On at Your Convenience (1971) μια κωμωδία για τις απεργίες του εργοστασίου αποχέτευσης στο WC Boggs’. Επιπλέον, μια άλλη ταινία η οποία κινείται σε διαφορετικό άξονα είναι το Occupy! (1976) η οποία χαρακτιρίζεται ως η έκφραση της πράξης της αλληλεγγύης σε μια απεργία στο εργοστάσιο Fisher-Bendix στο Kirkby. Η ταινία συμπεριλαμβάνει πραγματικές σκηνές από τους εργαζομένους κατά την διάρκεια του αγώνα και της κατάληψης του εργοστασίου όσο και τις πράξεις αλληλεγγύης που γίνονται διακριτές. Δεν μπορεί να μην αναφερθεί φυσικά και το ντοκιμαντέρ A Question of Leadership (1981) του Ken Loach

A Question of Leadership (1981)

το οποίο έγινε μέρος του ίδιου του αγώνα των ανθρακωρύχων, όταν το ITV αρνήθηκε να μεταδώσει την ταινία στην προβλεπόμενη ημερομηνία, αφού ήδη ανατέθηκε στο South Bank Show να την παρουσιάσει.

Κάτω από το γεγονότα της απεργίας των μεταλλωρύχων το 1984-85 προσφέρεται ένα ευχάριστο κινηματογραφικό σενάριο στην αρκετά καλή αλλά ελαφριά ταινία Billy Elliot (2000) όσο και το Brassed Off (1996). Και οι δυο ταινίες υποστηρίζουν του μεταλλωρύχους αλλά παραπέμπουν σε μια στερεοτυπική αντίληψη ότι η φτώχεια καλλιεργεί δυναμικές μεν κοινότητες με μια όμως αξιοπρέπεια στην ήττα. Η επική ταινία Germinal (1993) είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Emile Zola. Με πρωταγωνιστή τον Gerard Depardieu η ταινία εξιστορεί την απεργία των μεταλλωρύχων του 19ο αιώνα στην βόρεια Γαλλία. Βέβαια, η σουηδική ταινία Αdalen 31 (1969) σχετίζεται με την αντίδραση στο μακελειό των απεργών στο εργοτάξιο ξυλείας το 1931. Το Tout Va Bien (1973) είναι μια ταινία του Jean Luc Goddard σχετικά με την αγάπη, το μαρξισμό και μια ανεπίσημη απεργία σε ένα εργοστάσιο με λουκάνικα. Οι σκηνοθέτες και σεναριογράφοι της εξαιρετικής ταινίας Two Days, One Night (2014) Jean-Pierre Dardenne και Luc Dardenne δημιουργούν μια εκπληκτική αφήγηση μιας εργαζομένης η οποία φέρνει στην επιφάνεια τον βαθμό της ταξικής συνείδησης των συναδέλφων της. Η ταινία είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα των εργασιακών σχέσεων κάτω από τον φόβο του κεφαλαίου.

Two Days, One Night (2014)

Τέλος, υπάρχουν δύο μιούζικαλ σχετικά με απεργίες, το The Pajama Game (1957) της Doris Day

The Pajama Game (1957)

σχετικά με τη βιομηχανική δολιοφθορά, το χρόνο, τη κίνηση και την νίκη του αγώνα για αύξηση των μισθών των εργαζομένων. Το μιούζικαλ Newsies (1992) της Disney

Newsies (1992)

είναι και αυτό μια προσπάθεια σχετικά με εφημεριδοπώλες παιδιά που απεργούν το 1899. Και στις δύο περιπτώσεις οι εργαζόμενοι είναι οι πρωταγωνιστές νικητές και αυτός είναι πάντα ο λόγος για να τραγουδηθεί η νίκη τους.

43 ταινίες σχετικά με απεργίες εργαζομένων:

1. Sergei Eisenstein’s Strike (1925)

2. On the Waterfront (1954)

3. Salt of the Earth (1954)

4. The Garment Jungle (1957)

5. The Pajama Game (1957)

6. I’m All Right Jack (1959)

7. The Angry Silence (1960)

8. Adalen 31 (1969)

9. Carry On at Your Convenience (1971)

10. Tout Va Bien (1973)

11. Occupy! (1976)

12. Blue Collar (1978)

13. F.I.S.T. (1978)

14. Norma Rae (1979)

15. Man of Iron (1981)

16. Matewan (1987)

17. Hoffa (1992)

18. Newsies (1992)

19. Germinal (1993)

20. Brassed Off (1996)

21. Bread and Roses (2000)

22. Billy Elliot (2000)

23. Made in Dagenham (2010)

24. A Question of Leadership (1981)

25. La Commune (Paris, 1871) (2000)

26. Silkwood (1983)

27. 24 City (2008)

28. Two Days, One Night (2014)

29. Wal-Mart: The High Cost Of Low Price (2005)

30. Wall Street (1987)

31. Nine To Five (1980)

32. Potiche (2010)

33. Pride (2014)

34. The Organiser (1963)

35. The Navigators (2001)

36. The Life And Times Of Rosie The Riveter (1980)

37. The Grapes Of Wrath (1940)

38. Comrades (1987)

39. Business As Usual (1987)

40. Battleship Potemkin (1925)

41. Adalen ’31 (1969)

42. The Ballad Of Joe Hill (1971)

43. Strajk – Die Heldin von Danzig (2006)
Επίσης βλέπε εδώ 15 ταινίες για την αποξένωση στον κινηματογράφο.

 

Strugatsky Brothers – Soviet Russian science fiction στον κινηματογράφο

The brothers Arkady and Boris Strugatsky (alternate spellings: Strugatskiy, Strugatski, Strugatskii) are Soviet Russian science fiction authors who collaborated on their fiction.

The Strugatsky brothers, as they are usually called, are perhaps the best-known Soviet science fiction writers with a well developed fan base. Their early work was influenced by Ivan Yefremov. Their famous novel Piknik na obochine has been translated into English as Roadside Picnic in 1977 and was filmed by Andrei Tarkovsky under the title Stalker.

Several other of their works were translated into German, French, English, and Italian but did not receive the same magnitude of the critical acclaim granted them by their Russian audiences. The Strugatsky brothers, however, were and still are popular in many countries, including Poland, Hungary, Bulgaria, and Germany, where most of their works were available in both East and West Germany.

The brothers were Guests of Honour at the 1987 World Science Fiction Convention, held in Brighton, England.

Several of the books written by the Strugatsky brothers take part in the same universe, known as The World of Noon; another unofficial and perhaps less-known title is the Wanderers Universe. The name is derived from the title of one of their texts, Noon: 22nd Century. The main characteristics of the Noon Universe are: a very high level of social, scientific, and technological development; the creativity of the general population; and the very significant level of societal maturity compared to the modern world. For instance, this world knows no monetary stimulation (indeed, money does not exist), and every person is engaged in a profession that interests him or her. The Earth of the Noon Universe is governed by a global technocratic council composed of the world’s leading scientists and philosophers.

The Universe was described by the authors as the world in which they would like to live and work. It became highly influential for at least a generation of Soviet people, e.g. a person could quote the Strugatsky books and be sure of being understood. At first the authors thought that the Noon Universe would become reality “by itself”, but then they realized that the only way to achieve it is by inventing the High Theory of Upbringing, making the upbringing of each person a unique deed.

One of the important story arcs of those books is how the advanced human civilization covertly steers the development of those considered less advanced. Agents of humans are known as Progressors. At the same time, some humans suspect that a very advanced spacefaring race called Wanderers exists and is ‘progressing’ humanity itself.

Source: surrealmoviez

 

Filmography
1. ‘Hukkunud Alpinisti’ hotell (1979) aka The Dead Mountaineer Hotel
2. Stalker (1979)
3. Charodei (1982) aka The Sorcerer
4. Egymilliárd évvel a világ vége elött (1983)
5. Pisma myortvogo cheloveka (1986) aka Dead Man’s Letters
6. Dni zatmeniya (1988) aka Days of Eclipse
7. Es ist nicht leicht ein Gott zu sein (1989) aka Hard to be a God
8. Iskushenie B. (1990) aka The Temptation of B.
9. Nesmluvená Setkání (1994)
10. Prin to telos tou kosmou (1996)
11. Gadkie lebedi (2006) aka Ugly Swans
12. Obitaemyy ostrov (2008) aka The Inhabited Island
13. Obitaemyy ostrov: Skhvatka (2009) aka The Inhabited Island 2
14. Trudno byt bogom (2013) aka Hard to be a God

I’ll tell you what freedom is to me: NO FEAR! I mean really, no fear.

Το ντοκιμαντέρ What Happened, Miss Simone? της σκηνοθέτιδας Liz Garbus σε συνεργασία με την Netflix προσπαθούν με κάθε τρόπο να παρουσιάσουν μέσα σε μια ώρα και τριάντα λεπτά μια Nina Simone από τρελή μέχρι βίαιη και από καταθλιπτική μέχρι παράλογη. Μέχρι και η ερμηνεία ότι η πολιτική της δράση την έκανε βίαιη και παράξενη το ακούσαμε.

Δεν κατάφεραν όμως να παρουσιάσουν την Nina Simone ως μια και μόνο εκκεντρική προσωπικότητα με τους προσωπικούς της δαίμονες όχι γιατί δεν μπορούνε να το κάνουν, μια που το παρουσίασαν μια χαρά στα δικά τους μυαλά και όχι μόνο, αλλά ακόμα και η παρουσία της στο ντοκιμαντέρ δεν πέτυχε την δικιά τους συνταγή αν έχετε έστω και λίγο ταξικό ένστικτο.

Αλλά πώς αλλιώς θα βλέπανε οι του Netflix όταν η ίδια η Nina Simone ονόμαζε τις USA ως United Snakes of America; Πώς αλλιώς όταν η ίδια η Nina Simone λέει: “I felt more alive then than I feel now because i was needed, and i could sing something to help my people, and that became the mainstay of my life. That became most important to me. It was not classical piano, not classical music, not even popular music, but civil rights music.

I’ll tell you what freedom is to me: NO FEAR! I mean really, no fear.

Μπορείτε να δείτε το ντοκιμαντέρ της Netflix online εδώ.

 

Franz Kafka στον κινηματογράφο

Prague, Bohemia (then belonging to Austria), July 3, 1883; d. June 3, 1924.

Movies based on Kafka’s works
01 Una confusión cotidiana (1950)
02 Prosessen (1962) (TV)
03 Das Schloß (1962) (TV)
04 Le procès (1962) aka The Trial
05 De grafbewaker (1965)
06 “Theatre 625” : Amerika (1966) TV episode
07 Un fraticide (1967)
08 Das Schloß (1968) aka The Castle
09 Amerika oder der Verschollene (1969)
10 La colonia penal (1970) aka The Penal Colony
11 The Great Wall of China (1970)
12 Tuomio (1970) (TV)
13 Un informe para una academia (1975)
14 “El teatro”: El castillo (1975) TV episode
15 Die Verwandlung (1975) (TV) aka Metamorphosis
16 Förvandlingen (1976/I) aka Metamorphosis
17 Redogörelse framlagd för en akademi (1976) (TV)
18 Brosta sto nomo (1977)
19 Bratrovrazda (1977) aka A Case of Fratricide
20 The Metamorphosis of Mr. Samsa (1977)
21 Ante la ley (1980)
22 Fraticidio (1981)
23 Ein Brudermord (1981)
24 A Hunger Artist (1982)
25 Levél apámhoz (1982) (TV)
26 Die Vorüberlaufenden (1983)
27 La métamorphose (1983) (TV)
28 Une villa aux environs de New York (1983) (TV)
29 Klassenverhältnisse (1984) aka Class Relations
30 Le château (1984) (TV)
31 Linna aka The Castle (1986)
32 Metamorphosis (1987) (TV)
33 Informe pera una acadèmia (1989) (TV)
34 Tsikhe-Simagre (1990) aka The Castle
35 La colonie pénitentiaire (1991)
36 Hiilisangolla ratsastaja (1992) aka Rider on a Bucket
37 Rastreseno gledanje kroz prozor (1993) aka Distracted Viewing Trough a Window
38 The Trial (1993)
39 Inkarnace (1994) aka Incarnace
40 Spivachka Zhosefina i myshachyy narod (1994)… aka Josephine, the Singer and the Mice People
41 Zamok (1994) aka The Castle
42 La mort de Molière (1994) aka The Death of Molière
43 Kamarihaikara (1994) aka The Chamber Stork
44 Amerika (1994)
45 Nachtland (1995)
46 The Hunger Artist (1995)
47 Metamorphosis: Beyond the Screen Door (1997)
48 Das Schloß (1997) aka The Castle
49 The Sickroom (1998)
50 Bratobójstwo (1999)
51 Am Ende des Ganges (1999)
52 A Common Confusion (1999)
53 Lo strano caso del signor Kappa (2001)
54 K (2002)
55 The Hunger Artist (2002)
56 Prevrashchenie (2002) aka Metamorphosis
57 Metamorfosis (2004)
58 Menschenkörper (2004) aka Human Body
59 Emancipación (2005)
60 In the Penal Colony (2006)
61 Nu devant un fantôme (2006)
62 L’homme qui attendait (2006) aka The Man Who Waited
63 La metamorfosis (2007)
64 A Metamorfose (2007)
65 A Country Doctor (2007)
66 Pratioci (2008)
67 Conversation with the Supplicant (2008)
68 The Burrow (2009)
69 The Burrow (2011)
70 Schakale und Araber (2011)
71 Before the Law (2011)
72 A Common Confusion (2012)
73 Der Bau (2014)

Movies based on Kafka’s life:
1 Kafka (1991)
2 Franz Kafka (1992)
3 Franz Kafka’s It’s a Wonderful Life (1993)

Short
Franz & Kafka (1997)

Source: surrealmoviez