Category Archives: Ιστορία

Φωτογραφία 11

Ζούμε στην εποχή της ορατικής αφής. Αγγίζουμε τον κόσμο με τα ακροδάκτυλά μας. Η αφή, η αίσθηση με άλλα λόγια, διακρίνεται από την αμεσότητα του αβασάνιστου ελέγχου της. Τα γεγονότα μπορούν να εξισωθούν πλήρως με την αβασάνιστη πληρότητα της πληροφορίας. Αυτή είναι η αίσθηση της αφής σήμερα. Ο Χούσσερλ καλά έλεγε ότι το “άλλο” μπορεί να υπάρξει με την αίσθηση της αφής και όχι με την όραση όπως ισχυρίζεται η καρδιά της δυτικής σκέψης. Σήμερα όμως ο Χούσσερλ θα έσκιζε τα δεφτέρια του με τα έξυπνα κινητά. Τα γεγονότα τ’ αγγίζουμε στην δύση, μόνο με ένα κλίκ.

Advertisements

Φωτογραφία 10

​Φτύνω το παρελθόν. 

Φτύνω στο παρελθόν.

Αυτό που λείπει από την ιστορία δεν είναι ότι δεν γεννήθηκε ακόμα είναι ότι ο εχθρός διατηρήθηκε νικηφόρα στην εικόνα του. 

Την επόμενη φορά θα κερδηθεί και η εικόνα όσο και η ιστορία

Νυχτολόγιο 13: Δεν ξέρω αν…

​Δεν ξέρω αν τελικά η σκέψη κατάφερε να συγκεντρώσει την απόλυτη επιτυχία της ύπαρξής της μπροστά στο σκοτάδι της ιστορίας. 

Δεν ξέρω αν τελικά η λογική κατάφερε να δαμάσει την σκέψη σε μια παραδεισένια ανατομική γυναικεία περιβολή μεταξύ ενός κακού και καλού.

Δεν ξέρω αν η διαλεκτική σχέση εμφανίζεται έστω δειλά χωρίς μιλιά και ζάχαρη στο τέλος μιας κουτοπονηριάς.

Δεν ξέρω αν η ιστορία έχει συνηθίσει την φρικαλέα βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης.

Δεν ξέρω αν το τέλος θα τελειώσει με ένα πάταγο ή με μια κραυγή.

Δεν ξέρω αν η συμπόνια έχει παραδοθεί στον τυπογράφο καταστροφέα που θέλει τον αναγνώστη να διαβάζει το τέλος του.

Νυχτολόγιο 8: Το κινούν ακίνητο

​Το ιστορικό συμβάν της κάθε φορά ιστορικής στροφής είναι η σχεσιακή αποκρυστάλλωση μιας συγκεκριμένης πολιτικής, οικονομικής, πολιτιστικής και κοινωνικής μορφής ζωής που φτάνει στη διαλεκτική κορύφωση μετεξέλιξης του μέλλοντος. Το ιστορικό συμβάν δεν είναι ακίνητο συμβάν αλλά η επιτομή της ιστορικής κίνησης της ύλης. 

Η Οκτωβριανή Επανάσταση για παράδειγμα είναι ένα ιστορικό συμβάν στο οποίο κορυφώνεται η μορφή ζωής η οποία φτάνει στην συνειδητότητα του κόσμου, της ελευθερίας και του πράγματος για μένα

Ο ιμπεριαλισμός από την άλλη είναι το αντιστρόφως ανάλογο ως προς την ισοπέδωση των ιστορικών εντάσεων. Ο ιμπεριαλισμός ισοπεδώνει την παράδοση μέχρι και το σήμερα, από την μέρα μέχρι το σκοτάδι. Ο ιμπεριαλισμός γίνεται η ιστορική γενίκευση μιας φυσικής κατάστασης που επικρατεί μεταφυσικά. Με αυτό τον τρόπο τον βρίσκει κανείς εύκολα και αντίδιαλεκτικά πανταχού παρόν.

Η ανακρίβεια στοιχίζει ζωές, ρώτησε ένα χειρουργό. Η ιστορική γενίκευση στοιχίζει την εξέλιξη, ρώτησε ένα νεκρό. 

Νυχτολόγιο 4: 15 Ιουλίου και ένας θεός πορνοστάρ 

​Η ιστορική εποχή της ανέραστης ζωής του πολιτισμένου ανθρώπου της δύσης έχει δοθεί σε μια χρονικότητα πίστης ενός ατυχούς αφηρημένου συμβάντος. Η πιο ριζοσπαστική δυτική μορφή ζωής συμπεριλαμβάνει εκτός απο μικροαστικές ψευδαισθήσεις και ένα μάτσο ελεύθερες εφαρμογές. Ο ριζοσπάστης της δύσης θα πρέπει να πληροί προδιαγραφές: Τα εφαρμοσμένα “αντί” γίνονται η υπαρξιακή ευθύτητα μιας αρκούδας που θα παλέψει επιδέξια με τον εχθρό, φτάνει όμως να υπάρχει διαιτητής. 

Η ασφάλεια είναι το ίδιο των λειτουργικών εφαρμοσμένων “αντί”. Από τα αντι-virus μέχρι και τον αντι-ιμπεριαλισμό η δυτική μορφή ζωής εξαντλείται στην πορνογραφία της επανάστασης για μια ασφαλέστερη και συχνότερη εκσπερμάτωση θεωρητικών αποκαλύψεων. Η θεσμική κατοχύρωση της επαναστατικής ευρεσιτεχνίας χρειάζεται την ναφθαλίνια επιβράβευση. Το πολιτικό υποκείμενο που αναζητεί την ελευθερία του εξαντλείται στις σχέσεις του με το κατεστημένο ως ο εκπαιδευτής και ο πατέρας της γενιάς του κόσμου. Η τοκάτα της ελεύθερης φόρμας με κομμάτια ασυμμετρίας και περίπλοκης λεπτομέρειας εγκλωβίστηκε στην μεταμοντέρνα αποσπασματικότητα μιας χαοτικής παραγωγικής διαδικασίας που η αλλαγή λειτουργεί ως ένας ενεργοποιημένος δημοκρατικός συναγερμός.  

Η πολιτική φούγκα μιας κομμουνιστικής δύναμης είναι η απάντηση στην προσευχή της εποχής που γουστάρει την εξομολόγηση γιατί πέρα από την ηθική απονεύρωση γίνεται ο απόλυτος εμβληματικός αυνανισμός που χρειάζεται το θεό ως πορνοστάρ.

Σήμερα ο επίτιμος διδάκτωρ χρόνος επιβάλλει πολιτικές αμνησίες και φασιστικές δικτατορίες. Το πραξικόπημα γίνεται κάθε 15 Ιουλίου, όχι για να το θυμόμαστε και να αυτομαστιγώνονται τα λάικ από αναρτήσεις γιατί το επιβάλλει μέρα. Γίνεται κάθε 15 Ιουλίου όχι γιατί το μάθαμε στο κατηχητικό ως μια κακιά ώρα. 

Γίνεται κάθε 15 Ιουλίου επειδή ο ιμπεριαλισμός βρήκε το δρόμο του γυρισμού. Με ενα θεό Οδυσσέα πορνοστάρ και παντοκράτορα τα τσιμπούκια του ιμπεριαλισμού γίνονται προσευχές με ντέφια και βιολιά που γλιστρούν σε ένα πένθιμο τέλος. 

Οι σιίτες χωρίς όργανα 

Οι Σιίτες του Ιράκ αν γινόντουσαν ευρωπαίοι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή μιας δυτικής πολιτισμένης χώρας και φόραγαν την κατάλληλη ενδυμασία επιτυχίας του πολιτισμένου ιστορικά ανθρωπισμού των Παρισιών και των Βρυξελλών τότε θα άξιζε μια στάλα ουσιαστικής αναφοράς. 

Αν για κάποια δευτερόλεπτα αυτό το ιστορικής φαντασίας σενάριο το βλέπαμε επί σκηνής, τότε μαζί του θα συνόδευε, σε μορφή χορού, ένας φαντασμαγορικός ηθικο/αξιακός μηχανισμός παραγωγής, σημαντικότητας για μια θέση στον κόσμο. 

Ο δυτικός ηθικο/αξιακός μηχανισμός είναι μια πυραμίδα που θέτει σε υπαρξιστική αξιολόγηση την θέση σου στον κόσμο. Η ιστορία σ’ αυτή την περίπτωση ή μάλλον η ιστορικότητα της ύπαρξης ενός λαού καλύτερα, έρχεται όχι σε δεύτερη μοίρα αλλά δεν εμφανίζεται καθόλου στην νοητική επεξεργασία της ερμηνείας.  

Η τραγωδία του δυτικού πολιτισμού σ’ αυτή την περίπτωση δεν εξιστορεί ούτε γεγονότα, ούτε σχετίζεται με την ιστορικότητα της εποχής. Το δυτικό πολιτισμένο υποκείμενο θεωρείται πολιτισμένο αν καταφέρνει να συμπεριλάβει οτιδήποτε συγκεκριμένο στην αφηρημένη αξιακού τύπου πυραμίδα. 

Μέσα από την παραγωγή του ύστερου καπιταλισμού με αποτέλεσμα την μεταμοντέρνα χαώδης πολιτική και πολιτιστική αταξία ανακαλύφθηκε το υπαρξιστικτό αδογμάτιστο και αφηρημένο “εγώ”. Ένα “εγώ” το οποίο ξεπέρασε το να σκέφτεται ώστε να υπάρχει αλλά βρίσκεται στην ιστορική του πορεία να ταξιθετεί λαούς, βιώματα και ιστορικά γεγονότα με μια αξιακού τύπου οντολογική πυραμίδα. 

Μια πυραμίδα εμπνευσμένη από χαϊντεγκεριανών εκστατικών χρόνων και ντελεζιανών μηχανών/σωμάτων δίχως όργανα. Αυτή είναι η ακαδημαϊκή κουλτούρα των πολιτικών επαναστάσεων που τις θέλει να συμβαίνουν χωρίς όργανα και χωρίς περιεχόμενο. 

Βρέθηκε το ατερμάτιστο της ευτυχίας μιας εποχής που μπορεί ν’ αντέξει τα πάντα, να δεχτεί άλλα τόσα, να υποστεί ακόμα περισσότερα γιατί τα πάντα μπορούν και τοποθετούνται με τάξη εντός της πυραμίδας στην μέση της ερήμου. Το συγκεκριμένο και η ολότητα χάνονται μπροστά στην αφηρημένη αποκρυστάλλωση του όμορφου χάους. Τα πάντα γίνονται ένα και το ένα τα πάντα και κάθεται αμίλητος ο δυτικός πολιτισμός να αλλοτριώνεται στην μοναξιά της ιμπεριαλιστικής ιστορίας του.

Εβραϊκά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κύπρο, 1946-1949

Το 1946 η δύσκολη μεταπολεμική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει, με συμβατική αφετηρία τη Διάσκεψη του Πότσδαμ, ένα χρόνο πριν. Στη ρευστή ζώνη της Μέσης Ανατολής, η Κύπρος παραμένει βρετανική αποικία, ενώ στην υπό βρετανική κηδεμονία Παλαιστίνη η κατάσταση είναι έκρυθμη. Στο όνομα της ίδρυσης εβραϊκής εστίας στην αρχαία κοιτίδα τους, την οποία επαγγέλλεται το σιωνιστικό κίνημα, πολλοί Εβραίοι της διασποράς μετοικούν εκεί ήδη από δεκαετίες.

Στο στρατόπεδο λειτουργούσε και σχολείο για την κατάρτιση των νέων στην εβραϊκή κουλτούρα Στο στρατόπεδο λειτουργούσε και σχολείο για την κατάρτιση των νέων στην εβραϊκή κουλτούρα Η αραβική κοινότητα της περιοχής, ωστόσο, θεωρεί την εβραϊκή διείσδυση υπονομευτική για τη δική της παρουσία στην Παλαιστίνη. Προσπαθώντας να διατηρήσουν τις ισορροπίες, οι Βρετανοί παίρνουν μέτρα για να ανακόψουν την εβραϊκή μετοικεσία, εκδίδοντας -από το 1939- οδηγία η οποία προβλέπει αυστηρό περιορισμό των εβραϊκών αφίξεων στην περιοχή, και εποπτεύοντας στρατιωτικά τις ακτές της Παλαιστίνης.

Στην προσπάθειά τους να ελέγξουν την κατάσταση, εμπλέκουν τελικά και την Κύπρο. Από τον Αύγουστο του 1946, συλλαμβάνουν τους Εβραίους πρόσφυγες που καταπλέουν στα νερά της Παλαιστίνης και τους οδηγούν στο νησί, όπου τους εγκαθιστούν προσωρινά σε υποτυπωδώς οργανωμένους και φρουρούμενους καταυλισμούς στην ανατολική του πλευρά, στις περιοχές του Καράολου στην Αμμόχωστο (θερινό στρατόπεδο) και της Δεκέλειας – Ξυλοτύμπου (χειμερινό στρατόπεδο).

Αμέσως σχεδόν διασαφηνίζεται το νομικό καθεστώς κράτησης με σχετική ανακοίνωση, η οποία δηλώνει ρητά και καθησυχαστικά: «Εις ουδένα εξ αυτών θα επιτραπή να καταστή κάτοικος της Κύπρου» («Ελευθερία», 13-8-1946)…

Οι πρώτοι πρόσφυγες

Οι πρώτοι Εβραίοι πρόσφυγες φτάνουν στο νησί στις 15 Αυγούστου 1946 με δύο ατμόπλοια που αγκυροβολούν έξω από το λιμάνι της Αμμοχώστου και αποβιβάζονται κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Παρά τις δοκιμασίες, το φρόνημά τους είναι ιδιαίτερα μαχητικό. Οι νεότεροι απ’ αυτούς φωνάζουν θαρραλέα αντιβρετανικά συνθήματα, που παραλληλίζουν τη βρετανική πολιτική με τη ναζιστική. Αλλοι επιδεικνύουν τις ανεξίτηλες σφραγίδες, τις οποίες απέκτησαν στα ναζιστικά στρατόπεδα -αδιάψευστη μαρτυρία των δεινών που προηγήθηκαν- και έπειτα δείχνουν προς την κατεύθυνση του νέου στρατοπέδου που τους περιμένει.

Μεταξύ των προσφύγων που οδηγούνται στην Κύπρο, υπάρχουν και αρκετοί Ελληνοεβραίοι. Ορισμένοι απ’ αυτούς δηλώνουν πως πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο, ενώ μια μαυροφορεμένη γυναίκα αφηγείται ότι έχασε όλη την οικογένειά της στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ενώ η ίδια ήταν μεταξύ των γυναικών της Πίνδου που μετέφεραν τρόφιμα και πολεμοφόδια στους Ελληνες φαντάρους. Αν και υπερήφανοι για την ελληνική τους καταγωγή, παραμένουν, όπως και όλοι οι άλλοι, φανατικά προσανατολισμένοι στο όραμα της ίδρυσης του ισραηλινού κράτους: «Ως Ελληνες την καταγωγήν, είπον, έχουν ακμαίον το ηθικόν, το οποίον δεν κατόρθωσαν να λυγίσουν τα γερμανικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, αλλά θ’ αγωνισθούν αδιαφορούντες προς τας θυσίας των, όπως επανέλθουν εις Παλαιστίνην […]» («Ελευθερία», 20-8-1946).

Παρά τις προσπάθειες να εξασφαλιστεί μια ικανοποιητική ποιότητα ζωής στους κρατούμενους Εβραίους, οι συνεχείς αφίξεις την υπονομεύουν διαρκώς. Αντί για 10.000, στα στρατόπεδα θα στρατωνιστούν τελικά 52.221 πρόσφυγες, αριθμός πενταπλάσιος σε σχέση με τις επίσημες προβλέψεις και διαβεβαιώσεις…. Η διοίκηση των στρατοπέδων ασκείται από Βρετανό στρατιωτικό διοικητή, για την ομαλότερη λειτουργία τους, όμως, και την καλύτερη επικοινωνία μεταξύ κρατουμένων και Αρχών, συγκροτείται και Εβραϊκή Επιτροπή από τους ίδιους τους κρατούμενους, η οποία συνιστά ένα είδος αυτοδιοίκησης.

Για την κατασκευή των καταλυμάτων εργάστηκαν Βρετανοί στρατιώτες και Κύπριοι εργάτες. Μια μάλλον άκομψη πρόταση προς τους ίδιους τους Εβραίους πρόσφυγες να βοηθήσουν έναντι πληρωμής στην ανέγερση κατασκηνώσεων στο στρατόπεδο, έλαβε αμέσως την αποστομωτική απάντηση ότι αυτοί «[…] έχουν κτίση αρκετά στρατόπεδα εις ολόκληρον την Ευρώπην και ότι δεν επιθυμούν να ανεγείρουν και έτερον στρατόπεδον» («Ελευθερία», 31-8-1946). Το έργο συμπληρώνουν Γερμανοί αιχμάλωτοι, οι οποίοι μεταφέρονται στο νησί για να εκπληρώσουν κατά ιστορική ειρωνεία ακόμα μία φορά την ίδια αποστολή: να φτιάξουν νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μόλις πρόσφατα απελευθερωμένους Εβραίους, στο όνομα αυτή τη φορά των βρετανικών συμφερόντων. Η αντίδραση των κρατουμένων για την παρουσία και τον ρόλο των Γερμανών στη ζωή τους ακόμα μία φορά, είναι η αναμενόμενη. Ο πρόεδρος της Εβραϊκής Επιτροπής του στρατοπέδου δηλώνει στους δημοσιογράφους ότι οι κρατούμενοι διατηρούν εξαιρετικά πικρές αναμνήσεις απ’ αυτούς και προειδοποιεί ότι αν τολμήσουν Γερμανοί αιχμάλωτοι να επισκεφθούν το στρατόπεδο θα εκτυλιχθούν εξαιρετικά δυσάρεστες σκηνές.

Αντιβρετανικές εξεγέρσεις

Η απογοήτευση των Εβραίων προσφύγων που βλέπουν να ακυρώνεται το όνειρο της εγκατάστασης στην Παλαιστίνη, οι άσχημες συνθήκες διαβίωσης και ο αυταρχισμός των Βρετανών, προκαλούν από την πρώτη στιγμή ξεσπάσματα που συχνά παίρνουν διαστάσεις εξέγερσης με αιματηρά αποτελέσματα. Σποραδικά επεισόδια και απεργίες πείνας σημειώνονται συχνά, ενώ σύμφωνα με την εφημερίδα «Ελευθερία», 1.809 Εβραίοι δραπέτευσαν συνολικά από τα στρατόπεδα, κατά τα δυόμισι χρόνια λειτουργίας τους, καταφεύγοντας στην Παλαιστίνη.

Οταν διαφάνηκε ότι η Κύπρος θα λειτουργήσει πράγματι ως σταθμός υποδοχής των Εβραίων προσφύγων, εκδηλώθηκαν και οι πρώτες αντιδράσεις των ντόπιων μαζικών φορέων (συνδικαλιστικών οργανώσεων, δήμων κ.ά.). Ολες σχεδόν διαπνέονται από ανησυχία για τις επιπτώσεις που θα έχει στο επίπεδο ζωής των ήδη δεινοπαθούντων Κυπρίων η παραμονή και σίτιση των προσφύγων. Οι ανησυχίες των ντόπιων ενισχύονται από την αβεβαιότητα για το αν η εγκατάσταση των Εβραίων είναι προσωρινή ή μόνιμη. Η τελευταία πιθανότητα συνεπαγόταν τον κίνδυνο μελλοντικής αλλοίωσης του δημογραφικού, γεγονός που θα μπορούσε να δυσχεράνει την επίτευξη του ενωτικού στόχου (η Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα υπήρξε μαχητική επιδίωξη του ελληνοκυπριακού εθνικού κινήματος ήδη από τον 19ο αι.). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι δηλώσεις του Τοποτηρητή της Εκκλησίας της Κύπρου Λεόντιου, ο οποίος δηλώνει πως η κυπριακή γη είναι προορισμένη ιστορικά να δεχτεί Ελληνες και όχι Εβραίους, οι οποίοι έχουν πατρίδα την Παλαιστίνη, και ότι «[…] είναι δίκαιον εκάστη χώρα να ανήκη εις τα τέκνα της» («Ελευθερία», 17-8-1946).

Απουσία αντισημιτισμού

Σε καμιά, ωστόσο, από τις τοποθετήσεις δεν διαφαίνονται αντισημιτικές προκαταλήψεις. Εξάλλου, οι Βρετανοί είναι κοινό εμπόδιο στις εθνικές επιδιώξεις τόσο των Εβραίων όσο και των Κυπρίων. Επομένως, εκτός από τα αισθήματα συμπόνιας απέναντι στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, στην τοπική κοινωνία είναι αναπόφευκτο να αναπτυχθούν και αισθήματα κατανόησης απέναντί τους. Τα αυθόρμητα αισθήματα συμπάθειας του κυπριακού λαού, που συχνά θα πάρουν τη μορφή έμπρακτης αλληλεγγύης, εισπράχθηκαν με ευγνωμοσύνη από τους αποδέκτες τους και ανταποδόθηκαν με θέρμη. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, οι Εβραίοι μετανάστες στηρίχτηκαν σ’ αυτά προκειμένου να αποκτήσουν συμμάχους στον αγώνα τους για εγκατάσταση στην Παλαιστίνη, να υπομείνουν την αναγκαστική κράτηση ή να αποδράσουν απ’ αυτήν.

Στη στήριξη των εκτοπισμένων Εβραίων στην Κύπρο, αποφασιστικό ρόλο έπαιξε η Αμερικανοεβραϊκή Κοινή Επιτροπή Διανομής (JDC). Το δίκτυό της καταγράφει ή και προβλέπει πάσης φύσεως ανάγκες τους και τους στηρίζει τόσο υλικά όσο και ηθικά. Εκτός από τις κοινωνικές υπηρεσίες που τους προσφέρει, αποτελεί γι’ αυτούς έναν ομφάλιο λώρο που τους συνδέει με το εβραϊκό κίνημα ανά τον κόσμο. Και οι βρετανικές Αρχές, ωστόσο, εξυπηρετήθηκαν από το άρτιο δίκτυο κοινωνικής δράσης και προσφοράς της, αφού η JDC επωμίστηκε μέρος των δαπανών που απαιτήθηκαν για τη συντήρηση των κρατουμένων. Αλληλέγγυα στάθηκε, επίσης, απέναντι στους δεινοπαθούντες ομοφύλους της και η τοπική εβραϊκή κοινότητα, η οποία αριθμούσε τότε περίπου εκατό μέλη. Με την άφιξη των πρώτων προσφύγων, αποστέλλει αμέσως στο στρατόπεδο «μέγα δέμα, περιέχον διάφορα γλυκίσματα διά τα παιδιά» («Ελευθερία», 18-8-1946).

Εντός των στρατοπέδων η κοινωνική ζωή οργανώνεται υποδειγματικά. Διεξάγονται αθλητικές δραστηριότητες, γίνονται γάμοι, γεννήσεις και κηδείες, λειτουργούν σχολεία που μετατρέπουν τον χώρο κράτησης των παράνομων μεταναστών σε χώρο κατάρτισης των νεαρών Εβραίων πάνω στην κοινή εβραϊκή κουλτούρα. Παρά το γεγονός ότι επρόκειτο για έναν πληθυσμό ετερόκλητο ως προς την ιδιαίτερη καταγωγή, το δόγμα και τις πολιτικές πεποιθήσεις, η ζωή στα στρατόπεδα θα σφυρηλατήσει δεσμούς ενότητας και θα ενισχύσει τη δημιουργία κοινής εθνικής συνείδησης.

Με την κατάθεση της εντολής από τη Μεγάλη Βρετανία και τη σύσταση του κράτους του Ισραήλ, το Μάιο του 1948, η ύπαρξη των στρατοπέδων στην Κύπρο δεν έχει νόημα και γίνονται σκέψεις για μαζική μεταφορά των εκτοπισμένων στην Παλαιστίνη. Θα χρειαστούν ακόμα μερικοί μήνες, αλλά στις 9 Φεβρουαρίου 1949 τα στρατόπεδα κράτησης στην Κύπρο θα αδειάσουν οριστικά. Εφοδιασμένοι με μια ακόμα πικρή μνήμη, οι τρόφιμοί τους φεύγουν από το νησί ως δεσμώτες των Βρετανών και φτάνουν στη γη της Παλαιστίνης ως πολίτες του Ισραήλ.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΕΛΙΩΤΗ: Φιλόλογος, μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας με ειδίκευση στη θεωρία, πράξη και αξιολόγηση της διδασκαλίας. Θέμα της διπλωματικής της διατριβής είναι «Η εικόνα των ευρωπαϊκών λαών στα εγχειρίδια νεότερης και σύγχρονης ιστορίας μέσης εκπαίδευσης»