Category Archives: Επανάσταση

Η σιωπηρή αποδοχή της βαρβαρότητας

Για τον μελλοντικό ιστορικό η εποχή μετά το ολοκαύτωμα της σάρκας και του λόγου μέχρι και σήμερα, θα είναι η εποχή της αποδεκτής και ελκυστικής βαρβαρότητας. Ο δυτικός πολιτισμός δημιουργεί την βαρβαρότητα στην μεταπολεμική δύση να λειτουργεί ως μια προσβάσιμη έλλογη διαδικασία, φτιασιδωμένη αναγκαία με το καθεστωτικό εργαλείο της έκπληξης ως αρκετό για να συμβάλει κανείς στην κίνηση του ιστορικού χρόνου.

Κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου στην καρδιά της Ευρώπης κάποιοι κάνανε σχέδια διακοπών το καλοκαίρι και δεν μυρίστηκαν ποτέ καμένη σάρκα, ούτε ακούσανε ποτέ κραυγές, ούτε είδανε σκελετούς να περπατάνε. Κάποιοι ακόμα τα είδανε όλ’ αυτά αλλά συνεχίζαν να ψάχνουν καλοκαιρινά θέρετρα για να περάσουν καλά, να ξεχαστούν. Άλλοι πάλι το φχαριστιόντουσαν άλλοι πάλι όχι.

nazi holidays

Η φασιστική και ναζιστική βαρβαρότητα τότε ήταν πρωτόγνωρο πολιτικό βίωμα. Γέννημα θρέμμα από τον πρώτο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η βαρβαρότητα δεν ήταν ασθενική τρέλα αλλά πολιτική προοπτική, συγκεκριμένες πολιτικο-οικονομικές θέσεις, νόρμες και νομοθετήματα.

??????????????????????????????????

Η βαρβαρότητα σήμερα είναι καταδικαστέα όταν, και μόνο όταν, δεν λες ότι είναι καταδικαστέα. Διαφορετικά η βαρβαρότητα είναι η επιθυμητή παρέκκλιση του αλλοτριωμένου καπιταλιστικού τρόπου εκμετάλλευσης του πλούτου που παράγει ο εργαζόμενος.

Αν ο πλούτος που παράγεται από αυτούς που τον παράγουν δεν τους ανήκει τότε έχει ήδη αρχίσει ένας πόλεμος με εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενο. Σε κάθε χώρα υπάρχει ο κυρίαρχος ο οποίος καρπώνει τον πλούτο που ο άλλος παράγει. Για να διατηρηθεί η κυριαρχία πρέπει να καταστέλλεται η αντίσταση στον κυρίαρχο, η οργάνωση των εργαζομένων που παράγουν τον πλούτο… και φτου το αστικό κράτος και φτου η διεθνής αγκαλιά του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Σήμερα η κυριαρχία είναι το καθολικό τίποτα που πραγματώνεται ως πολιτισμός. Ο δυτικός πολιτισμός, οι δυτικές αξίες και τα δυτικά ευρωενωσιακά ιδεώδη, η δυτική σκέψη, φιλοσοφία και εκπαίδευση δεν είναι τίποτα άλλο παρά η βαρβαρότητα που κατάφερε να γίνει πολιτική.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ είναι ο πολιτικός πολιτισμός της βαρβαρότητας και το ΝΑΤΟ ο διεθνής εκφραστής αυτής της πολιτικής. Το ΝΑΤΟ είναι το πολιτικό όργανο του δυτικού πολιτισμού. Όσο για τα πολλά πρόσωπα της ΕΕ που θέλουν να βλέπουν, όσο για τις ελπίδες που θέλουν να τρέφουν, όσο για τις αναλύσεις που θέλουν να δείχνουν είναι απλά η κατάντια της τελειωμένης αριστεράς που ακόμα ελπίζει όχι στην ανατροπή αλλά στην σιωπηρή αποδοχή της βαρβαρότητας.

Η πραγματικότητα μας ανήκει, να πά να γαμηθείτε

Τελείωσε ακόμα μια αστική εκλογική αναμέτρηση. Από την κατάληψη της κοινής επιθυμίας των αστικών κομμάτων να αναμετρηθούν με την νίκη δημιουργείται ένα αναλυτικό φαντασιακό που η όποια αστική αναλυτική χάνεται με απλότητα στην γλώσσα. Το ανακάτεμα του κεφαλαίου τώρα έχει και πάλι ησυχάσει στην αριστερή ασφάλεια όπως ακριβώς και πριν.

Η ζωή συνεχίζεται, η πολιτική συνεχίζεται, ο αγώνας όχι. Αυτό που μετράει είναι η ασφάλεια του “συνεχίζεται”, ενός “συνεχίζεται” που θέλει να παραμένει αιώνιο και εκλεκτό σαν τα συρτάρια που βρίσκονται κάτω ακριβώς από τον νεροχύτη που δεν ανοίγουν ποτέ μια που δεν υπάρχουν.

Η παρουσία της απειλής γίνεται το πιο στενό κεφάλαιο της αστικής τάξης. Οι εκλογικές αναμετρήσεις είναι η απόδειξη της κυριαρχίας του κεφαλαίου ότι ακόμα και του να έχεις λόγο ο λόγος σου είναι δεσμευτικός στην ανυπαρξία.

Η Ευρώπη βουλιάζει στο αίμα που αιώνες τώρα την έφερνε στην επιφάνεια. Ο πολιτισμός έγινε ο βραχνάς της ίδιας της σκέψης.

Ο Καρτέσιος γίνεται ο βασιλέας της ιστορίας όταν μας λέει “σκέφτομαι άρα υπάρχω”. Όχι κύριε Καρτέσιε δεν “σκέφτομαι άρα υπάρχω” αλλά “χειραφετούμαι άρα υπάρχω”. Εδώ η Ρόδος εδώ και το πήδημα λοιπόν.

Ο Hegel υπόσχεται να αποδεσμεύσει το ασταμάτητο της παράνοιας και της αδιαφορίας μαζί, επειδή το δίδυμο αυτό εμποτίζει την εκλεκτή ύπαρξη στην απροσδιόριστή της αιώνια παρουσία σαν μια μεταμοντέρνα ατομικότητα λαμπερή που μόλις αυτοτυφλώνεται: “Η ύπαρξη, αποτραβηγμένη μέσα στην υπόσταση, είναι κατ’ αρχήν, μέσω εκείνης της πρώτης άρνησης, μόνο άμεσα μετατεθειμένη στο στοιχείο του εαυτού, τούτη συνεπώς η ιδιοκτησία, της οποίας έγινε κύριος ο εαυτός, έχει ακόμα τον ίδιο χαρακτήρα της ασύλληπτης αμεσότητας, της ακίνητης αδιαφορίας, που παρουσιάζει και η ίδια η ύπαρξη, έτσι αυτή έχει απλώς μεταστεί στην παράσταση. Συνάμα είναι με την τελευταία τούτη κάτι το οικείο, ένα τέτοιο, με το οποίο το υπάρχον πνεύμα διακόπτει κάθε σχέση, έτσι που να μη βρίσκει πλέον την ενεργητικότητά του και το ενδιαφέρον του εκεί μέσα” (1).

Ο Hegel μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: η ιδιοκτησία ως η κυριότητα του εαυτού, η άρνηση δηλαδή της πραγματικότητας ως κοινωνική υπόθεση, γίνεται το μέρος της παραγωγής της αποξένωσης. Η ακίνητη αδιαφορία είναι η αποξενωτική ύπαρξη που βρίσκει “κάτι το οικείο” στην εκμετάλλευση αλλά διακόπτεται ταυτόχρονα κάθε σχέση με την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα σ’ αυτήν την περίπτωση γίνεται μια μεταφυσική παρουσία. Η σχέση πραγματικότητας και ύπαρξης γεννιέται. Από δώ και πέρα δεν διαμορφώνουμε την πραγματικότητα αλλά διαμορφώνεται.

Να ποιά είναι η σημερινή αυταπάτη της πολιτικής παιδείας που παράγει ένα αστικό κατεστημένο: “Ο πιο συνήθης τρόπος να καλλιεργούμε αυταπάτες και στους άλλους ψευδαισθήσεις έγκειται στο να προϋποθέτουμε κατά τη διαδικασία του γνωρίζειν κάτι ως οικείο και να το ανεχόμαστε ως τέτοιο· μια τέτοια γνώση, χωρίς να γνωρίζουμε το γιατί, δεν κινείται από τη θέση της με όλο αυτό το άσκοπο κουβεντολόι” (2).

να προϋποθέτουμε κατά τη διαδικασία του γνωρίζειν κάτι ως οικείο“: Να προϋποθέτουμε με άλλα λόγια τα μέσα εκείνα που μας διαμορφώνουν την πραγματικότητα πέρα από την αλήθεια των δικών μας δραστηριότητων. Αν το παράγωγο, το προϊόν δηλαδή, που είναι από την δική μας δραστηριότητα και εργασία, δεν αποκαλύπτεται σε μας ως δικό μας τότε η προϋπόθεση της κατοχής του εξαρτάται αποκλειστικά σ’ αυτούς που το καρπώνονται και επιβάλλουν επίσης και τις προϋποθέσεις του ότι δεν είναι δικό μας. Αν “η ίστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ή δραστηριότητα του άνθρωπου πού επιδιώκει δικούς της σκοπούς” (3) τότε η αυταπάτη και η ψευδαίσθηση είναι αποκλειστικά μηχανισμοί των εκμεταλλευτών που καρπώνονται το ανοίκειο ως οικείο και την ιστορία ως μια παραμυθία.

“να το ανεχόμαστε ως τέτοιο”: Να και η πραγματικότητα που σφραγίζει την αντοχή μας όχι πλέον ως πλεονέκτημα αλλά ως μια αστική συνήθεια που επιβραβεύεται. Ο Μπρέχτ το λέει καθαρά και ξάστερα: “Οι άνθρωποι παραείναι ανθεκτικοί, αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι σε θέση να κάνουν υπερβολικά πολλά σε βάρος του εαυτού τους. Αντέχουν υπερβολικά πολύ“.

Όσο λίγο είναι περατωμένο ένα οικοδόμημα, όταν έχουν τεθεί τα θεμέλιά του, άλλο τόσο λίγο η επιτευχθείσα έννοια του όλου είναι το ίδιο το όλο. Εκεί που επιθυμούμε να δούμε μια δρυ στην ευρωστία του κορμού της, στο άπλωμα των κλάδων της και στο πύκνωμα της φυλλωσιάς της, δεν είμαστε ευχαριστημένοι, αν στη θέση αυτών μας παρουσιά­ζεται ένα βελανίδι” (4).

Αυτό είναι ο καπιταλιστικός κόσμος σήμερα. Είναι ένα οικοδόμημα που εμμένει σε μια αιώνια βλάστηση που δεν καταφέρνει πότε να ξεμυτήσει από την λάσπη της ιστορίας. Το εγελιανό βελανίδι λοιπόν είναι το προϊόν εκείνο που ο καπιταλιστής θα το οικειοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο για να στο πουλήσει πίσω ως το οικοδόμημα που αποκαλύπτει την αμεσότητα της μερικότητάς του ως την απόλυτη ολότητά.

 

(1) Hegel, Φαινομενολογία του Πνεύματος, 1993, Εκδόσεις Δωδώνη, §30 (σελ. 152).

(2) Hegel, Φαινομενολογία του Πνεύματος, 1993, Εκδόσεις Δωδώνη, §31 (σελ. 153).

(3) Lenin, Φιλοσοφικά Τετράδια, Τόμος 29, Εκδόσεις Συγχρονη Εποχή, (σελ. 23).

(4) Hegel, Φαινομενολογία του Πνεύματος, 1993, Εκδόσεις Δωδώνη, §12 (σελ. 133).

 

Άλλο η δράση της διαχείρησης άλλο η δράση της επανάστασης

Στο γκρούπ του facebook η ομάδα Δίκτυο Αλληλεγγύης Ελλήνων πολιτών Κύπρου “έχει ως αντικείμενο την ανάπτυξη ποικίλων μορφών κοινωνικής δράσης με σκοπό την έμπρακτη στήριξη των Ελλήνων που έχουν μεταναστεύσει στην Κύπρο εξαιτίας της ανθρωπιστικής πολιτικής και οικονομικής κρίσης που πλήττει τα τελευταία χρόνια την Ελλάδα.”

Η ομάδα Δίκτυο Αλληλεγγύης Ελλήνων πολιτών Κύπρου διοργανώνει εκδήλωση αλληλεγγύης και συμπαράστασης την ώρα του Γιούρογκρουπ σήμερα Τετάρτη 11/02 και Δευτέρα 15/02 έξω από το από το κτίριο της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Λευκωσία.

Στο κάλεσμα για στήριξη της ελληνικής Κυβέρνησης αλλά και του ελληνικού λαού ανταποκρίθηκαν χθες θετικά σχεδόν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα: το ΑΚΕΛ το οποίο “καλεί τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις δυο εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα”, η ΕΔΕΚ, η οποία “θα μεταβεί εν σώματι στο χώρο όπου θα πραγματοποιηθεί η συγκέντρωση συμπαράστασης στην Ελλάδα σε ένδειξη υποστήριξης της Ελληνικής Κυβέρνησης και του Έλληνα Πρωθυπουργού στις προσπάθειες τους για αλλαγή της οικονομικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και τη μάχη κατά των μνημονίων”. Η Συμμαχία Πολιτών “θέλοντας να δοθεί μαζικό παρόν στις εκδηλώσεις στήριξης της προσπάθειας της Ελληνικής Κυβέρνησης, καλεί ξανά όλους τους πολίτες να δώσουν αύριο το παρών τους στην εκδήλωση που διοργανώνει το «Δίκτυο Αλληλεγγύης Ελλήνων Κύπρου»”, το ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΜΜΑ “εκφράζει τη συμπαράσταση του στον ελληνικό λαό και στην ελληνική κυβέρνηση. Υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας ώστε η Ευρώπη να μετριάσει την αυστηρή λιτότητα με πολιτικές ανάπτυξης. Αυτό το παράθυρο επιχειρεί να ανοίξει η ελληνική κυβέρνηση. Σε αυτή την προσπάθεια της, η Κύπρος είναι συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης”. Οι Οικολόγοι σε ανακοίνωσή τους τονίζουν πως στηρίζουν την προσπάθεια της νέας Ελληνικής κυβέρνησης ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές και στα μέτρα ισοπεδωτικής λιτότητας. Επίσης την στήριξη των εκδηλώσεων αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό ανακοίνωσε χθες και το τουρκοκυπριακό κόμμα Νέα Κύπρος. Επίσης η ΠΕΟ εκφράζοντας την αλληλεγγύη της προς τον αγώνα του Ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των ελλήνων εργαζομένων, ενάντια στις πολιτικές των μνημονίων και της λιτότητας, καλεί τους εργαζόμενους της Κύπρου να δώσουν δυναμικά το παρών τους στις εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα. Τέλος, Πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, πνευματικοί άνθρωποι στηρίζουν την Ελλάδα: “Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να αναγνωρίσουν την αποφασιστική δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού μέσα σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, πρέπει να προχωρήσουν σε μια ρεαλιστική αξιολόγηση της κατάστασης και να δεσμευθούν για μια λογική διαπραγμάτευση.”

Το κάλεσμα δράσης για να βγεί ο κόσμος στο δρόμο δεν αρκεί για να χαρακτηριστεί ως πάλη και ως δράση. Αν το κάλεσμα δράσης δεν έχει ταξικό περιεχόμενο αν δηλαδή δεν ανασυγκροτεί το εργατικό λαϊκό κίνημα τότε οι όποιες λαϊκές διεκδικήσεις πέφτουν στο κενό γιατί απλά είναι κενές περιεχομένου. Το ΚΚΕ με την συγκεκριμένη δήλωσή του (πιο κάτω)  κάνει σαφές το περιεχόμενο της δράσης αυτών των εκδηλώσεων έχοντας ως σκοπό την επέμβαση των εσωτερικών πολιτικών εξελίξων και την στάση του εργατικού κινήματος μέσα στην Ελλάδα. Αν η δράση είχε ταξικό περιεχόμενο, με ταξικά δηλαδή κριτήρια, τότε το ΚΚΕ δεν θα έκφαζε αυτή την θέση. Είναι σημαντικό ακόμα ότι το ΚΚΕ στην δήλωσή του για την φύση των εκδηλώσεων κάνει εμφανές την αναφορά του στο ΑΚΕΛ: “Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκε με τη χθεσινή δήλωσή του και ο εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λουκαΐδης, που κάλεσε «στο πλαίσιο της αλληλεγγύης του προς τον ελληνικό λαό, τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις δυο εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα

Μεγάλη ευθύνη αναλαμβάνουν όσοι στηρίζουν την παραπλάνηση του λαού!

Δυναμώνει η επιδίωξη των αστικών ΜΜΕ να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε «νεροκουβαλητές» στο «μύλο» της διαπραγμάτευσης, που έχει αναλάβει να προωθήσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Μιας διαπραγμάτευσης, που, όπως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ διακηρύσσει, θα πρέπει να καταλήξει σε ένα νέο «πρόγραμμα», σε συμφωνία με τους δανειστές, που σημαίνει αποπληρωμή των δανείων από το λαό. Ενός «προγράμματος γέφυρας», όπως το αποκαλεί η κυβέρνηση, που πράγματι θα ‘ναι για τους επιχειρηματίες «γέφυρα» προς το «ζεστό χρήμα», αλλά θα αποτελεί μια νέα «τάφρο» στην οποία οδηγούνται οι εργατικές – λαϊκές διεκδικήσεις.

Πρόκειται για μια διαπραγμάτευση που αποτελεί τμήμα της γενικότερης διαπραγμάτευσης ανάμεσα στις αστικές τάξεις της ΕΕ για τη διαχείριση των υπερχρεωμένων κρατών καθώς και για το συνολικότερο μέλλον της Ευρωζώνης.

Τα διεθνή αστικά ΜΜΕ, ανάλογα με την πλευρά που στηρίζουν, κρύβοντας αυτήν την ουσία, επιδιώκουν να παρουσιάσουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πότε ως «ταραξία» και «αποσταθεροποιητή» της Ευρώπης και πότε δήθεν ως «απελευθερωτή» της. Από την άλλη στη χώρα μας διάφοροι κύκλοι «οικοδομούν» τη στήριξη προς την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα σ’ ένα πνεύμα δήθεν «εθνικής ενότητας και αξιοπρέπειας».

Η προσπάθεια αυτή επιδιώκεται να στηριχτεί και από το εξωτερικό με εκδηλώσεις με τον ψευδεπίγραφο τίτλο της «αλληλεγγύης στην Ελλάδα». Σ’ αυτήν την προσπάθεια ενεργά συμμετέχουν διάφορες ομάδες και κόμματα ανά την Ευρώπη, επεμβαίνοντας στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις και στη στάση του εργατικού κινήματος, υποδεικνύοντας μάλιστα και ποια στάση πρέπει να έχει το εργατικό λαϊκό κίνημα μέσα στην Ελλάδα απέναντι στη διαπραγμάτευση και στην πολιτική της κυβέρνησης. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκε με τη χθεσινή δήλωσή του και ο εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λουκαΐδης, που κάλεσε «στο πλαίσιο της αλληλεγγύης του προς τον ελληνικό λαό, τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις δυο εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα».

Κι αυτά όταν είναι πασίγνωστες οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, προς την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.

Οι εργαζόμενοι και πρώτα απ’ όλα τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα των άλλων χωρών δεν μπορεί να γίνουν χειροκροτητές μιας διαπραγμάτευσης ξένης προς τα συμφέροντα των εργαζομένων της Ελλάδας. Μιας καμπάνιας τα νήματα της οποίας κινούν οι δυνάμεις του «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» κι άλλα «ναυάγια» της ταξικής πάλης. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που πριν μερικά χρόνια πανηγύριζαν για την εκλογή Ολάντ στη Γαλλία, που δήθεν θα έφερνε «νέο άνεμο» στην Ευρώπη, και πιο πριν του Ομπάμα, που δήθεν θα σταματούσε τους πολέμους των ΗΠΑ.

Οι εργαζόμενοι στις άλλες χώρες πρέπει να σταθούν αλληλέγγυοι στο ταξικό εργατικό λαϊκό κίνημα, που  καλεί σε πάλη για την ανάκτηση όλων όσα έχασαν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα την περίοδο της κρίσης, για τη διασφάλιση των σύγχρονων δικαιωμάτων κι αναγκών τους, για να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις ώστε να αλλάξει τάξη στην εξουσία.

902

Ο προλετάριος δεν παίρνει ανάσα

 

Φωτογραφία: Francesca Woodman

 

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ζεί στο σήμερα. Σήμερα ο Αλκίνοος Ιωαννίδης παίρνει ανάσα όπως σίγουρα μαζί του μια μεγάλη μάζα που πληθυσμού. Οι πιο κάτω αποσπασματικές δηλώσεις του καλλιτέχνη έχουν παραχθεί κατά βάση από το αποτέλεσμα μιας αστικής εκλογικής διαδικασίας. Το παροντικό αστικό πολιτικό πλεόνασμα της ανάσας που δημιουργεί ο καλλιτέχνης με το επαναληπτικό όρο “σήμερα” καταδεικνύει την μεσσιανική του ευχετική στάση του να κρατήσει το σήμερα στο αύριο. Με άλλα λόγια η ανάσα του καλλιτέχνη εκφράζει μια πανηγυρική διάθεση που θέλει να εμμένει σε ένα αιώνιο παρόν. Σ’ ένα παρόν δηλαδή που παίρνει μόνο ανάσες εισπνοών, δεν υπάρχει ποτέ η εκπνοή της. Μια ανάσα που πνίγεται στο σήμερα μια που αύριο θα ‘ναι και πάλι σήμερα. Η λειτουργικότητα και το βασικό στοιχείο του αστικού κράτους γίνεται σαφές με την παροντική αυτή αιώνια ανάσα πνιγμού που παραχωρείται από το ίδιο το αστικό κράτος. Το αστικό κράτος μέσω της εκλογικής διαδικασίας εκπληρώνει απατηλά το πολυπόθητο ατέρμονο του πολιτικού συμβάντος, δηλαδή της ελευθερίας, που εκφράζεται μόνο από την προλεταριακή επανάσταση. Έτσι, η εκλογική διαδικασία φανερώνεται ως μια ανάσα, ελπίδα, χαρά, υπερηφάνεια, χαμόγελο, κραυγές, σωτηρία, αλλαγή κτλ. Η διαφορά είναι ότι ο προλετάριος στο επαναστατικό ιστορικό συμβάν πρωταρχικά δεν νιώθει και έχει ξεχάσει ότι υπάρχει. Αντιθέτως στο αστικό κράτος με το εκάστοτε αστικό πολιτικό εκλογικό αποτέλεσμα το άτομο πρωταρχικά νιώθει και απλά ελπίζει ότι θα υπάρξει.

Το πολιτικό πλεόνασμα που παραχωρείται από το αστικό κράτος είναι ακριβώς αυτό που εκφράζεται από τον καλλιτέχνη, την μια συνεχή ανάσα, την αιώνια εισπνοή. Αντιθέτως, η μαρξιστική επαναστατική ουσία της δικτατορίας του προλεταριάτου δεν έγκειται σε ανάσες αλλά στο πρωταρχικό πολιτικό δικαίωμα να ξεχάσεις ότι αναπνέεις διαφορετικά θα πνιγείς. Ο προλετάριος αυτό που επιβάλλει είναι η “πολιτική αμνησία” ότι υπάρχει για να καταφέρει να ζήσει με τους δικούς του όρους και όχι να βρίσκει κομμένες ανάσες ενός ερωτότροπου κεφαλαιοκρατικού πανικού.

 

 

Σήμερα νιώθω πως κερδίσαμε μια μεγάλη μάχη απέναντι στον φόβο…

Σήμερα ελπίζω πως θα γίνει σύντομα παρελθόν αυτό που κυρίως εκπροσώπησε τα όσα μ’ έδιωχναν απ’ τη χώρα μου…

Σήμερα χαίρομαι που όλα αυτά τα χρόνια απέφυγα κάθε κομματική ανάμιξη…

Σήμερα εγώ, ο εμμονικά ακομμάτιστος, εκθέτω τη συγκίνησή μου ευχαρίστως, κι ας μου βγει και σε κακό.

Σήμερα ελπίζω πως όσα έθρεψαν το ναζιστικό φίδι μπορούν να εξαλειφθούν.

Σήμερα χαίρομαι που ζω στην Ελλάδα.

Σήμερα νιώθω υπερήφανος που ανήκω σε μια χώρα που ξεκινά επιτέλους τον αγώνα της για δικαιοσύνη και ανθρωπιά…

Σήμερα ο τόπος μου από κακό παράδειγμα γίνεται πρόταση.

Σήμερα οι ξένοι φίλοι μου, καλλιτέχνες και μη, προοδευτικοί και μη, μας κοιτάνε αλλιώς.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω…

Σήμερα νιώθω πως χαμογέλασαν, έστω και λειψά, τα νεκρά παιδιά του Βουνού…

Σήμερα εύχομαι να ακούσει κάποιος τα παιδιά μας που αγκομαχούν λυπημένα…

Σήμερα εύχομαι ο ασθενής, ο ορφανός, ο μετανάστης, ο φυλακισμένος, ο άνεργος και ο φτωχός να γίνουν οι πρωταγωνιστές της σκέψης και της έμπρακτης έγνοιας μας.

Σήμερα εύχομαι ο Πολιτισμός να πάψει να θεωρείται πολυτέλεια για αργόσχολους…

Σήμερα εύχομαι το ποδόσφαιρο να γίνει ξανά ένα άθλημα…

Σήμερα εύχομαι η Ευρώπη να γίνει Ευρωπαϊκή, κι εμείς κομμάτι της ουσίας της.

Σήμερα τα παιδιά μου, που πάλευα να φύγουν, να ζήσουν αλλού, μπορώ να τα ονειρεύομαι μεγάλα και δημιουργικά εδώ, στον τόπο τους.

Σήμερα επαναπατρίζω οριστικά τα όνειρα, τα σχέδια και τις προσδοκίες…

Σήμερα δέχομαι ευχαρίστως να πληρώσω όσα αναλογούν στην χρόνια ανοχή μου απέναντι σε διαφθορείς και διεφθαρμένους…

Σήμερα χαίρομαι που δεν ζήτησα και δεν πήρα τίποτα ιδιωτικά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις…

Σήμερα μπορώ να ονειρεύομαι μια συλλογική διακυβέρνηση αντί για εξουσία.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω πως σύντομα η σχέση Εκκλησίας-Κράτους θα τελειώσει.

Σήμερα εύχομαι η Κύπρος να αντιμετωπιστεί επιτέλους με τη σοβαρότητα, τη γνώση, τη συνέπεια και την αγάπη που της αξίζει.

Σήμερα ελπίζω πως μπορεί να ανεβεί επιτέλους το επίπεδο του πολιτικού λόγου.

Σήμερα ελπίζω πως η πολιτική μπορεί κάποτε να πάψει να αποτελεί βρισιά.

Σήμερα μαζεύω τα κομμάτια μου…

Σήμερα, επιτέλους, ελπίζω.

Και εύχομαι το σήμερα να κρατήσει στο αύριο.

Οι ξεπερασμένοι αγώνες της Παρισινής Κομμούνας;

parisini-komm_page16_photo04

                                    Η πλύστρα, Ντωμιέ

Στο “Παράθυρο” του Πολίτη ο Ντίνος Θεοδότου καταπιάνεται με την σημαντικότητα της Παρισινής Κομμούνας και διακρίνονται από το κείμενο τα εξής:

1. “Μπορεί σήμερα οι στόχοι και οι διεκδικήσεις για τις οποίες αγωνίστηκε η Κομμούνα να έχουν σε μεγάλο βαθμό κατακτηθεί και να θεωρούνται ξεπερασμένες…”

2. “Δεν ήταν προϊόν σχεδιασμού ή οργανωμένης δράσης αλλά αποτέλεσμα αυθόρμητης
αντίδρασης του παρισινού λαού.”
Ας αφιερώσουμε όμως λίγα λεπτά να διαβάσουμε το παρακάτω απόσπασμα, “Η Κομμούνα και
το έργο της”, από άρθρο του Ριζοσπάστη, έτσι ώστε να κατανοήσουμε αν πραγματικά
ήταν “αποτέλεσμα αυθόρμητης αντίδρασης του παρισινού λαού“.
Όσο για το αν σήμερα έχουν κατακτηθεί οι διεκδικήσεις της Κομμούνας προκύπτει το
ερώτημα πως είναι δυνατή, την ίδια στιγμή, να θεωρούνται αυτές οι διεκδικήσεις
ξεπερασμένες. Ότι κατακτιέται πρέπει να τιμάται και να μην ξεχνιέται και όχι να θεωρείται
ξεπερασμένο επείδη ακριβώς κατακτήθηκε. Επίσης, το ερώτημα τι ακριβώς απέμεινε από τις
όποιες κατακτήσεις κάνει ακριβώς τους αγώνες της Παρισινής Κομμούνας όχι
ξεπερασμένους αλλά επίκαιρους.

Πριν ιδρυθεί η Παρισινή Κομμούνα, είχε προηγηθεί ένας μακροχρόνιος αγώνας της εργατικής τάξης της Γαλλίας ενάντια στην πολιτική αντίδραση και στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Από τον Ιούνη του 1848, οι εργάτες είχαν ρίξει το σύνθημα της κοινωνικής δημοκρατίας σε αντιπαράθεση με τη δημοκρατία του κεφαλαίου. Το 1865 ιδρύθηκαν στη Γαλλία τα πρώτα τμήματα της Α` Διεθνούς, που βοήθησαν το προλεταριάτο να ανεβάσει την ταξική του συνείδηση και οργάνωση, να απελευθερωθεί από την πολιτική κηδεμονία του αστικοδημοκρατικού κινήματος, να οριοθετηθεί απέναντι στις μικροαστικές τάσεις που αναπτύσσονταν στις γραμμές του. Ο γαλλοπρωσικός πόλεμος όξυνε ακόμη περισσότερο την ταξική πάλη στη Γαλλία, ενώ οι προδοσίες των αστοτσιφλικάδων ωρίμασαν ακόμη περισσότερο τις προλεταριακές μάζες.

Για να αντιμετωπίσουν την αστοτσιφλικάδικη αντίδραση που είχε συσπειρωθεί γύρω από την κυβέρνηση του Θιέρσιου, οι εργάτες και οι μικροαστοί του Παρισιού ίδρυσαν το Φλεβάρη – Μάρτη του 1871 μια μαζική πολιτική οργάνωση, τη «Δημοκρατική Ομοσπονδία της Εθνοφρουράς του Τμήματος του Σηκουάνα» με δύναμη 215 τάγματα που συγκροτήθηκαν στις εργατικές και σε άλλες δημοκρατικές συνοικίες. Η Κεντρική Επιτροπή της Οργάνωσης αυτής, με επικεφαλής επιφανείς δημοκράτες και σοσιαλιστές (ανάμεσά τους και μέλη της Διεθνούς), έγινε το έμβρυο της νέας λαϊκής εξουσίας που ξεπηδούσε μέσα από το λαό.

Στις 18 Μάρτη του 1871, κυβερνητικά στρατεύματα εισέβαλαν στις εργατικές συνοικίες του Παρισιού, στο Μπελβίλ και αλλού, περικύκλωσαν τη Μονμάρτη και απαίτησαν την παράδοση των όπλων της Εθνοφρουράς. Οι εθνοφρουροί με την υποστήριξη του λαού προέβαλαν αντίσταση, οι στρατιώτες διατάχθηκαν να επιτεθούν, αλλά λίγοι από αυτούς υπάκουσαν. Δύο στρατηγοί, ο Λεκόντ και ο Τομά, συνελήφθησαν από τους στρατιώτες τους και τουφεκίστηκαν. Η ΚΕ της Εθνοφρουράς πέρασε στην επίθεση. Ετσι ξεκίνησε η εξέγερση. Οι εξεγερμένοι κατέλαβαν το Δημαρχείο, ενώ η εξουσία πέρασε στα χέρια της Κεντρικής Επιτροπής της Εθνοφρουράς. Στις 20 Μάρτη έγιναν προσπάθειες εξέγερσης και σε άλλες πόλεις, που όμως απέτυχαν. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση της Γαλλίας μεταφέρθηκε στις Βερσαλλίες (17 με 18 χλμ. δυτικά του Παρισιού), που οι Γερμανοί είχαν, στο μεταξύ, εκκενώσει.

Στις 26 Μάρτη, εκλέγεται η Παρισινή Κομμούνα και στις 28 ανακηρύχτηκε πανηγυρικά και επίσημα σε κυβέρνηση. «Το Παρίσι – γράφει ο Remi Gossez12 – άνοιγε μια λευκή σελίδα στο βιβλίο της Ιστορίας και έγραφε το πανίσχυρο όνομά του. Διακόσιες χιλιάδες ελεύθεροι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να διακηρύξουν την ελευθερία τους και να διαδηλώσουν μέσα στο θόρυβο των κανονιών τη δημιουργία ενός νέου θεσμού… Τι γράψανε, όμως, στη λευκή σελίδα, οι εκλεκτοί του λαού; Την αντίληψη μιας νέα κοινωνίας. Την αντίληψη αυτή έμελλε να την κληρονομήσει, τελικά, η εργατική τάξη του Παρισιού».

Η Κομμούνα έπεσε στις 28 Μάη του 1871, αλλά μέχρι τότε πήρε μια σειρά ιστορικές αποφάσεις, εκ των οποίων τις σημαντικότερες αξίζει να αναφέρουμε εν συντομία. Συγκεκριμένα:

Κατάργησε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και τον τακτικό στρατό και στη θέση του δημιούργησε την Εθνοφρουρά, που αποτελείτο από «όλους τους ικανούς άνδρες». Κατάργησε τα τυχερά παιχνίδια. Θεσμοθέτησε το χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος – κατάργησε τον εκκλησιαστικό προϋπολογισμό – εθνικοποίησε τα εκκλησιαστικά ακίνητα. Κατέστρεψε δημόσια τη λαιμητόμο και καθιέρωσε το μέτρο των αντιποίνων ενάντια στους αντεπαναστάτες. Απελευθέρωσε όσους κρατούμενους κρατούνταν χωρίς κατηγορία. Κατάργησε τις διώξεις για διαμαρτυρία γραμματίων. Καθιέρωσε τη δημοσιότητα των συνεδριάσεών της. Θεσμοθέτησε τη δημιουργία επιτροπής για την καταγραφή των επιχειρήσεων που εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες τους και για την αποκατάσταση της λειτουργίας τους, σε συνεργασία με τους εργαζόμενους. Θέσπισε την ολοκληρωτική κατάργηση των προνομίων των δημοσίων υπαλλήλων, θεσμοθέτησε την εκλογή και την ανακλητότητά τους, καθόρισε νόμιμη αμοιβή τους. Διόρισε επιτροπή για τη δημιουργία «Ελεύθερων Πανεπιστημίων». Διόρισε επιτροπή για την αναδιοργάνωση των πολιτικών δικαστηρίων με βάση το καθολικό εκλογικό δικαίωμα. Προώθησε ολοκληρωτική κατάργηση ποινικής και αστικής δικαιοδοσίας των επιχειρηματιών στους τόπους δουλιάς. – Κατάργηση δικαιώματος προστίμων. – Επιστροφή όσων είχαν εισπραχθεί. Καθιέρωσε την ασυλία των ξένων ενάντια στις κατασχέσεις. Διόρισε επιτροπή για την αναδιοργάνωση της εκπαίδευσης. – Καθιέρωσε τη δωρεάν παιδεία. Κατάργησε την αστυνομία και την αντικατέστησε με την Πολιτοφυλακή κλπ.

Το κόκκινο η τριβή – ο διαλεκτιστής

fE3Jl

                                                                 Stachka (1925) aka Strike, Sergei Eisenstein

Κατοικείς σπιτόγλωσσα θριαμβευτικά σε ομιχλέξεων γη τρυφερή – με αφρό –

με λάστιχο.

Δαιμονισμένος

Η Πολιτική του

Μεμονωμένες κρανία.

Φραστικές διόρατες μπόρες εργατικής ικριώματος. Φανταστικά μορφώματα δεν δοκιμάζεται η γλώσσα αλλά μια Τρίτη γενική δικαίου δρομολόγιο.

Πορεία ειδικού τροπολαγνείου φυσικής σήψης και απώτατου προπονήματος .

Το κόκκινο η τριβή – ο διαλεκτιστής.

Δομών αδόμητης ανάσας αλόγου.

Το ζώο περιπλανεί.

Το κεφάλαιο – μπορεί και πολιτικό το πέρασμα του θανάτου.

The carnival – ποτοπολείο και σκαθάρια γενικοποίησης – το χάος του εργάτη η δικαιοσύνη του προμύθειου σπέρματος.

Η τρισάθλια ξυλεία και το νερό του ποταμού περιφρούρηση.

Η περιδίνηση του κατανοητού – αυτό η επανάσταση – ο κρατικοδίαιτος αεριστήρας, η τιμωρία του κόλπου και το σπερματικό γλέντι.

Πετροθάνατος

και

ιστορική

η

παλίρροια

Απόσπασμα από το “ΦΡΑΧΤΗΣ”

Το απόλυτο ΝΑΙ και ΟΧΙ

CRI_117100

                                                                March of the Weavers, Käthe Kollwitz, 1931

– Η όξυνση της ταξικής πάλης και η οργανωτική δεινότητα της λαϊκής εργατικής τάξης θα μας δώσει ένα και μόνο αποτέλεσμα, είτε την δικτατορία της αστικής τάξης, είτε την δικτατορία της εργατικής τάξης.

– Καλά, δεν υπάρχει και τρίτο αποτέλεσμα;

– Όχι.

– Τόσο απόλυτο δηλαδή;

– Ναι.

Η εξέγερση είναι αναπόφευχτη

images

                                                                      May Day, Moscow, Diego Rivera, 1928

“Τι σήμαινε να σηκώσεις εξέγερση σε μια τέτοια στιγμή; Να σηκώσεις εξέγερση μέσα σε τέτοιες συνθήκες σήμαινε να τα παίζεις όλα γιά όλα. Ο Λένιν όμως δε φοβόταν να ριψοκινδυνεύει, γιατί ήξερε, έβλεπε με το διορατικό του μάτι, ότι η εξέγερση είναι αναπόφευχτη, ότι η εξέγερση θα νικήσει, ότι η εξέγερση στη Ρωσία θα προετοιμάσει το τέλος του ιμπεριαλιστικού πολέμου, ότι η εξέγερση στη Ρωσία θ’ αναταράξει τις βασανισμένες μάζες της Δύσης, ότι η εξέγερση στη Ρωσία θα μετατρέψει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε εμφύλιο πόλεμο, ότι η εξέγερση θα φέρει τη Δημοκρατία των Σοβιέτ, ότι η Δημοκρατία των Σοβιέτ θα χρησιμεύσει σαν προπύργιο για το επαναστατικό κίνημα όλου του κόσμου. Είναι γνωστό ότι η επαναστατική αυτή πρόβλεψη του Λένιν πραγματοποιήθηκε αργότερα με πρωτοφανέρωτη ακρίβεια.

Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ, ΑΠΑΝΤΑ, ΤΟΜΟΣ 6 1924, Εκδοτικό της Κεντρικής του ΚΚΕ, 1952 (σελ. 71).