Category Archives: Επανάσταση

Ο καρνάβαλος της απόλυτης αλήθειας

Το φαινόμενο της μετα-μαρξιστικής διανόησης – χρησιμοποιούμενος επίσης με το ίδιο περιεχόμενο και ο όρος μαρξισμός – προσδιοριζεται μεσα από το βασικότερο χαρακτηριστικό του, το οποίο έγκειται στην επανίδρυση της επαναστατικής διαδικασίας σε ένα συνειδησιακό/ιδεολογικό μεταφυσικό μόρφωμα. Το φαινόμενο σίγουρα δεν είναι καινούργιο. Γεννιέται από τους δεξιούς εγελιανούς στοχαστές και εκφράζεται με τον Μάη του 1968 μέχρι και σήμερα. Σήμερα εμφανίζεται ως ένα καθολικό κοινωνικοπολιτικό πραγματολόγημα και σίγουρα δεν σημαίνει ότι έχει τον χαρακτήρα του τυχαίου και έχει αξία μόνο επειδή έχει γίνει προϊόν αγοράς.

Ο μετα-μαρξιστικός διανοουμενισμός που εκφράζεται στα έδρανα του ακαδημαϊκού κόσμου αλλά και στα έδρανα των αστικών πολιτικών κομμάτων εκπροσωπείται από τον Ευρωπαϊκή αριστερά. Η Ευρωπαϊκή αριστερά είναι η οπορτουνιστική μετα-μαρξιστική σκέψη που εκφράζεται πολιτικά από τον σημερινό αριστερό ακτιβιστή μέχρι τον μαχόμενο διαλεκτικό αναλυτή που γνωρίζει κάθε μαρξική έννοια σαν να βρίσκεται σε παιχνίδι γνώσεων. Ο οπορτουνισμός λοιπόν είναι η ενσυνείδητη πολιτικοθεωρητική προσπάθεια εδραίωσης του δικαιώματος της αστικής τάξης να διατηρεί την κοινωνική, πολιτική και οικονομική της κυριαρχία επειδή αυτή την ιστορική στιγμή με αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχει η δυνατότητα σύγκρουσης, ρήξης και κατεδάφισης του υπάρχοντος συστήματος.

Η αντικειμενικότητα του φαινομένου είναι αποτέλεσμα μιας επίπονης και επίμονης προσπάθειας παραγωγής της κυριαρχίας του κεφαλαίου έναντι της εργατικής τάξης. Η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από τους κεφαλαιοκράτες δεν προκύπτει από την δύναμη των έξεων, δηλαδή της συνήθειας. Οι Αριστοτελικές έξεις/συνήθειες δεν είναι συναισθηματικού τύπου πρακτικές αλλά πρόκειται για ένα ξεχωριστό αρεταϊκό τύπο βασισμένο σε ένα συγκεκριμένο ηθικοπρακτικό πακέτο. Ως εκ τούτου, το κάθε κοινωνικό φαινόμενο δεν είναι αποτέλεσμα της αρεταϊκής συνήθειας αλλά της αντικειμενικής εκμεταλλευτικής βίαιης καπιταλιστικής πολιτικής και οικονομικής πρακτικής. Η ταξικότητα των φαινομένων είναι που βαφτίζει τα ίδια τα φαινόμενα να έχουν αντικειμενικούς λόγους ύπαρξης και όχι η συνήθεια.

Η “συνήθεια” είναι απλά ένα επιπλέον εργαλείο για μια αντικειμενική ή υποκειμενική περιγραφική προσέγγιση της κοινωνικής πραγματικότητας χωρίς όμως να αγγίζει τις πραγματολογικές παραγωγικές σχέσεις. Η παραγωγή και η εξαγωγή της αλήθειας γίνεται μόνο μέσα από τον μαρξισμό όχι όμως στην βάση μιας θεωρητικοφιλοσοφικής διαλεκτικής, ούτε στην βάση μιας κοινωνιολογικής πειραματικής αναγνωρισιμότητας αλλά ούτε εντός του πλαισίου μιας οικονομικής θεωρίας. Ο επαναστατικός μαρξισμός είναι η παραγωγή της αλήθειας που θέτει τις υλικές βασικές προϋποθέσεις και τα αναγκαία πολιτικά μέσα για την πραγματική συγκρουσιακή μορφή του αγώνα προς ένα άλλο είδος κοινωνικής κοινωνικής πραγματικότητας. Η υλική πραγμάτωση μιας τέτοιας κοινωνίας με το συγκροτητικό στοιχείο της συλλογικής οργάνωσης ονομάζεται “κομμουνισμός”.

Το παιχνίδι γνώσεων μετατρέπεται σε παιχνίδι αγοράς. Η διανοητική και ακαδημαϊκή παραγωγή πουλιέται, είναι δηλαδή πουλημένη. Έχει πουληθεί η διανόηση και αγοραστεί όχι μόνο υλικά αλλά και πνευματικά. Το μικροαστικό επιχείρημα του διανοούμενου που δεν έχει πουληθεί πνευματικά γιατί συντάσσει μερικά άρθρα προς δημοσίευση αλλά υλικά έχει αγοραστεί δεν δικαιώνει τίποτε παρά την υπαρξιακή δικαίωση της υποκειμενικής ηθικής του. O συνειδητά αδιάθετος για την αγορά διανοούμενος ή ο απρόθυμος και άχρηστος θεωρητικός είναι το πταίσμα και ο περιθωριακός που η αναγνώριση της αντίστασής του δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν. Σήμερα οι ευσυνείδητοι διανοούμενοι που ενσυνείδητα έχουν ως πολιτική στρατηγική να είναι άχρηστοι για τον καπιταλισμό είναι αυτοί που έχουν πραγματικά κάτι να προσφέρουν στην κοινωνία.

Η διαφθορά και τα σκάνδαλα δεν εξαντλούνται στις ερμηνείες ως αυτοσκοπού του κέρδους για το κέρδος κτλ. Ο ιδιωτικός ή ο συλλογικός πλουτισμός γίνεται όχι αυτοσκοπός αλλά η ουσία της πολιτικής δράσης ακόμα και στις εργατικές συντεχνίες. Συμπερασματικά λοιπόν δεν τίθεται θέμα αυτοσκοπού αλλά ενός πολιτικού χάσματος που γεμίζεται από την κυριαρχία της αστικής φιλελεύθερης ιδεολογίας και των πολιτικών υλικών μέσων με την υπεραξία να είναι το οντολογικό στοιχείο της αλυσίδας του ιστορικού νόμου της πάλης των τάξεων. Το μέγα σκάνδαλο, παραφράζοντας το Badiou, έγκειται στην αποδοχή της συναινετικής αντιπροσώπευσης του καπιταλισμού ως δημοκρατικής διαδικασίας. Η μη εναντίωση σε μια τέτοια συναινετική δημοκρατία δηλαδή η άρνηση μιας μεταβατικής δικτατορίας, η λεγόμενη δικτατορία του προλεταριάτου, έχει ως αποτέλεσμα την αδιαφάνεια της διαλεκτικής μεταξύ αντιπροσώπευσης και διαφθοράς.

Ο μετα-μαρξιστικά ακτιβιστής αριστερός, ο ακαδημαϊκός θεωρητικός μαρξιστής ή ο οπορτουνιστής που διαβάζει την πραγματικότητα και συμβαδίζει μαζί της γιατί το επιβάλλει η πραγματικότητα έχει τα εξής πραγματολογικά πολιτικοκοινωνικά αποτελέσματα:

α) κατεδαφίζει τη μαρξιστική υλική πραγμάτωση της ταξικής πάλης

β) δημιουργεί άμεσα την αντίληψη της ορθότητας του καπιταλισμού ωσαν να κρύβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο

γ) οδηγεί την εργατική τάξη στην προσκόλληση της συνθηματολογίας της Ε.Ε ως την επιτομή του βασιλείου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

δ) προσφέρει τις απαιτούμενες ασφαλιστικές δικλείδες του να λαμβάνει μέρος σε πολέμους αλλά να μην πολεμάει

ε) δημιουργεί ένα κοινωνικού τύπου ηρωισμό για το ποιος θα βγει λιγότερο χαμένος από την κρίση

Ο καπιταλισμός είναι η απόδειξη, χωρίς να χρειάζεται καμιά δικαστική εξουσία, ότι ακόμα και η καθολικοποιημένη τύπου αμφισβήτηση του συστήματος δεν αρκεί να συνειδητοποιηθεί ότι δεν έγκειται ως η φύση της πραγματικότητας.

Μπορούν να αμφιβάλουν με όση ακαδημαϊκή ένταση επιθυμούν. Μπορούν να οργανωθούν συλλογικά μέχρι και να συγκροτήσουν κόμμα. Μπορούν να διατυμπανίζουν με όποια μαρξιστική σημείωση ότι η πραγματικότητα είναι ζήτημα συνειδησιακής εκπλήρωσης και ομοφωνιών. Μπορεί να συμφωνηθεί ότι τώρα η πραγματικότητα καλύπτει τα δεδομένα και η συμφωνία γίνεται το μέσο για να γίνει προσβάσιμη η πραγματικότητα πανω στην οποία εγινε κατορθωτη η μαρξιστική ανάλυση.

Μπορει ο νεομαρξιστής να γίνει ο καρνάβαλος της απόλυτης αλήθειας την οποία διατείνεται ότι κυνηγά, λησμονώντας ότι θα αφαιμάσσεται από τη πραγματικότητα καθημερινά, αφού η όποια ιδεολογική αμφισβήτηση του συστήματος δεν μπορεί παρά να παράξει απλά και το νέκταρ της νίκης του.

Advertisements

Κομμουνιστικό ρήγμα στην Κύπρο;

Με την πεινασμένη ανάγκη των καιρών και τ’ ώριμο λαρύγγι του λαού, την πρωτοπορία συνάμα ν’ αφρίζει από το ρίγος της ζωντάνιας ας ξεπηδήσει ένα κομμουνιστικό θραύσμα στη Κύπρο.

Η χειραφετημένη κοινωνία, η πολιτική και οικονομική ελευθερία και η λύση του κυπριακού αν δεν στιγματίζεται από το κομμουνιστικό πρόταγμα και την δικτατορία του προλεταριάτου τότε το μέλλον θα παραμένει στην μέγγενη της εκμετάλλευσης και της ανελευθερίας.

Το κομμουνιστικό ρήγμα εκφράζει την απόλυτη πράξη της απόλυτης ιδέας ενός εμπράγματος “δογματισμού” που ακυρώνει από την μια την θρησκευτική αφηρημένη μορφή ζωής και από την άλλη καλλιεργεί τις απαραίτητες ταξικές και πολιτικές μεθοδεύσεις για να κερδηθεί ο αγώνας για μια χειραφετημένη μορφή κοινωνικής ζωής.

Η αντι-μαρξιστική/λενινιστική θεωρία εκφρασμένη πολιτικά με την σοσιαλδημοκρατία και τον οπορτουνισμό είναι εξαιρετικά διαθέσιμη και εύκαμπτη μπροστά στην κυριαρχία του κεφαλαίου αλλά και του ιμπεριαλισμού. Η ιδεολογία της σοσιαλδημοκρατίας και της ευρωπαϊκής αριστεράς όπως διαμορφώνεται δεν συνιστά καμιά σημαντική συμβολή στην ταξική πάλη ή στην οργάνωση της εργατικής τάξης. Από την άλλη η ιδεολογία του τέλους των ιδεολογιών και ο φετιχισμός της εξάλειψης κάθε ιδεολογίας είναι παρόμοιος με την θρησκευτική αφηρημένη αντίληψη της πτώσης του πρώτου ανθρώπου από την αιωνιότητα του παραδείσου.

Η Ιστορία ταυτίζεται με την ιστορία της ταξικής πάλης υποστηρίζει ο Μαρξ. Αυτό κάνει την ιδέα του κομμουνιστικού θραύσματος να απολυτοποιείται για μια οριοθετημένη γεωγραφική αναφορά μέχρι και για μια οριοθετούμενη κοινωνιολογική αλλά και πολιτική δράση.  Όταν ο Μαρξ διακηρύσσει ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα κατανέμει ακριβώς στο απόλυτο την ιδέα του κομμουνισμού – της δικτατορίας του προλεταριάτου – σε μια διαλεκτική οριοθέτηση της πολιτικής δράσης με μια μορφή κρατικού μαρασμού. Ο μαρξικός χειραφετητικός πολιτικός χώρος είναι ο απόλυτος χώρος του κρατικού μαρασμού ή της νικήτριας επαναστατικής προλεταριακής δικτατορίας.

Η κομμουνιστική απολυτότητα της ιδέας είναι θραύσμα του ιστορικού γίγνεσθαι. Γίνεται η ιδεολογική προβολή του επικείμενου κομμουνιστικού ρήγματος που με την βοήθεια του τυχαίου αφομοιώνεται σε μια ευρύτερη αναγκαιότητα που πρέπει να πραγματωθεί. Το κομμουνιστικό ρήγμα ή θραύσμα αν και εκτίθεται αρχικά αναγκαία ως εξαίρεση έχει ήδη οικειοποιημένη την δυνατότητα της διαθεσιμότητας σε όλους.

Η Κομμούνα (LA COMMUNE, PARIS 1871)

«Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα»

Καρλ Μαρξ

Η «Κομμούνα» του Γουότκινς μιλά στη γλώσσα της Κομμούνας του 1871

Η ταινία του Πίτερ Γουότκινς από το 2000, γυρισμένη σε φιλμ 16mm, ασπρόμαυρη, στην αυθεντική, ολοκληρωμένη της μορφή των 345 λεπτών .Το έργο ζωής του αντισυμβατικού και ριζοσπάστη βρετανού σκηνοθέτη Πίτερ Γουότκινς αγγίζει σχεδόν τις έξι ώρες και ανασυνθέτει τα ιστορικά γεγονότα της παρισινής «Κομμούνας».

Η περιπέτεια της ταινίας ξεκίνησε το 1998, µαζί µε τον Γάλλο παραγωγό Πωλ Σααντούν (µεταξύ άλλων  συµπαραγωγό στο Satantango και τις «Αρµονίες του Βερκµάιστερ» του Μπέλα Ταρ, ενώ η παρέµβασή του πρακτικά  έσωσε και τον «Άνθρωπο από το Λονδίνο» του Ούγγρου σκηνοθέτη). Η χρηµατοδότηση του εγχειρήµατος  (ως συνήθως όταν πρόκειται για τον Watkins) υπήρξε το πιο δύσκολο κοµµάτι. Οι περισσότεροι µεγάλοι τηλεοπτικοί σταθµοί αρνήθηκαν οποιαδήποτε ανάµειξη (ο υπεύθυνος χρηµατοδοτήσεων του BBC απλά δήλωσε πως «δεν µ΄ αρέσουν οι ταινίες του Watkins»). Τελικά, το Μουσείο του Ορσύ που εκείνη την εποχή ετοίµαζε  µια έκθεση για την Παρισινή Κοµµούνα διέθεσε τα απαιτούµενα κεφάλαια.

1477422_612258058812002_49552425_n

Μία τόσο δυνατή καλλιτεχνικά και πολιτικά παραγωγή δε θα μπορούσε παρά να αντιμετωπίσει εμπόδια. Έτσι, το γαλλικό κανάλι LA SEPT ARTE που είχε αναλάβει την παραγωγή της, αρνήθηκε  την προώθησή της γιατί ο Watkins δεν ήταν διατεθειμένος να την λογοκρίνει, όπως του ζητήθηκε. Η ταινία  δεν βρήκε το δρόμο προς τις κινηματογραφικές αίθουσες παρά το ότι, ή …μάλλον διότι, «αφορά σε μια πολύ  σημαντική σελίδα της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης».

Τα γυρίσµατα έγιναν σε ένα παλιό εργοστάσιο του Μοντρέιγ, στο Ανατολικό Παρίσι. Εκεί βρίσκονταν παλιότερα τα στούντιο του Ζωρζ Μελιές, Οι χώροι χρησιµοποιούνταν από την θεατρική κολλεκτίβα «La parole errante» που παρουσίαζε τις δηµιουργίες του Γάλλου δραµατουργού και ποιητή Αρµάν Γκατί.

Η κινηματογραφική έκφραση του εξεγερσιακού πνεύματος που πήρε σάρκα και οστά στο Παρίσι από τον Μάρτιο ως τον Μάη του 1871, δε θα ήταν δυνατή μέσω της συμβατικής ηθοποιίας. Η επιλογή των 220 ηθοποιών, ή καλύτερα συμμετεχόντων στην ταινία ανάμεσα από ανθρώπους χωρίς καμία προηγούμενη εμπειρία υποκριτικής (60% συμμετεχόντων), μεταναστών, επαρχιωτών και ανθρώπων με συντηρητικές πολιτικές ιδέες δεν ήταν καθόλου τυχαία αφού συνέβαλε καθοριστικά στην τελική διαμόρφωση του αποτελέσματος. Οι συμμετέχοντες συνδιαμόρφωσαν την ταινία αφού συμμετείχαν ενεργά στη διαδικασία της προετοιμασίας, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και μετά την ολοκλήρωσή της η διαδικασία συνεχίστηκε με δικιά τους πρωτοβουλία με τη δημιουργία ομάδων /οργανώσεων όπως η “Rebond pour la Commune” που δραστηριοποιείται στη Γαλλία.

1538675_612258005478674_997301761_n

Πολλούς µήνες πριν τα γυρίσµατα, οι ηθοποιοί ερεύνησαν εξαντλητικά ό,τι στοιχείο υπήρχε διαθέσιµο σχετικά µε την Κοµµούνα. Από τα Ιστορικά γεγονότα ως τον ρόλο των γυναικών και της Εκκλησίας, τα προβλήµατα ύδρευσης και αποχέτευσης της εποχής, ντοκουµέντα συζητήσεων και διαφωνιών στις συνελεύσεις κ.ο.κ. Στη συνέχεια οι ηθοποιοί σχηµάτισαν οµάδες ανάλογα µε τους ρόλους τους (στρατιώτες, εργάτες κλπ.)και συζητούσαν για τους χαρακτήρες που ερµήνευαν αλλά και τη σύνδεση της Κοµµούνας µε τη σηµερινή κοινωνία.Ουσιαστικά αναφέρονταν στις δικές τους προσωπικές ιστορίες κι αυτή η µέθοδος αποτέλεσε κεντρικό άξονα του φιλµ.

Το σετ, µια σειρά από δωµάτια και διαδρόµους, αναπαράστησε το 11ο διαµέρισµα, µια φτωχική Παριζιάνικη συνοικία. Ο σχεδιασµός ισορροπούσε ανάµεσα στον ρεαλισµό και την θεατρικότητα. Οι λεπτοµέρειες στα ρούχακαι στις πατίνες των τοίχων προσέχθηκαν ιδιαίτερα, από την άλλη, τα τελειώµατα των σκηνικών και οι γυµνοί τοίχοι ήταν ορατά, κρεµαστά φώτα νέον χρησιµοποιήθηκαν έτσι ώστε η κίνηση της κάµερας ανάµεσα σε ανθρώπους και σκηνικά να µη συναντά εµπόδια. Έτσι, ο διευθυντής φωτογραφίας Οντ Γκάιρ µπορούσε απερίσπαστος να πετύχει τα µεγάλα µονοπλάνα µε διαρκή κίνηση που απαιτούσε ο Γουότκινς.

Τα γυρίσµατα ήταν ακόµα µια συλλογική εµπειρία. Συζητήσεις, διαφωνίες, αντιδράσεις, φιλµάρονται σε µεγάλες λήψεις, Οι ηθοποιοί αυτοσχεδιάζουν , φορές αλλάζουν γνώµη αλληλεπιδρούν, εγκαταλείποντας την πόζα και την τεχνική, φτάνοντας σε καθαρά προσωπικά ερωτηµατικά για τη σηµερινή κοινωνία, αυτός ήταν ο στόχος εξαρχής.µετά το τέλος των γυρισµάτων, πολλά µέλη του καστ συνέχισαν να συναντιούνται και να συζητούν για την Κοµµούνα, τα σύγχρονα κοινωνικά ζητήµατα υπό το πρίσµα της εµπειρίας που βίωσαν.

1472929_612258128811995_367936733_n

Η διάρκεια είχε υπολογιστεί στις 2 ώρες. Η µέθοδος του Γουότκινς και οι αλληλεπιδράσεις κατά τη διάρκεια των γυρισµάτων δηµιούργησαν µια νέα δυναµική. Ο Γουότκινς επιλέγει τον δύσκολο δρόµο, γνωρίζοντας τους κινδύνους µιας εκ νέου περιθωριοποίησης της δουλειάς του. Πράγµατι, το ARTE, µετά από ατέλειωτες ώρες διαφωνιών µε το στυλ, την αισθητική, την φόρµα της «Κοµµούνας» πραγµατοποιεί µια και µόνη προβολή που τελειώνει στις 4 το πρωί. Το φιλµ δείχνει χαµένο, πέρα από σποραδικές ειδικές προβολές. Η αναγνώριση του Peter Watkins, κυρίως µέσα από τις προσπάθειες του Scott Macdonald και του Joseph Gomez, ξαναφέρνειστο προσκήνιο την «Κοµµούνα» όπως και όλο το έργο του κι έτσι µόλις στα τέλη της δεκαετίας του 2000 η «Κοµµούνα» βρίσκει τον δρόµο της προς το µεγαλύτερο κοινό.

Η «La Commune» αποτελεί ένα πειραματισμό και συνεχίζει την παράδοση των φιλμ του Αϊζενστάιν όπου στο επίκεντρο του σκηνοθετικού ενδιαφέροντος δεν είναι τα μεμονωμένα άτομα αλλά οι μάζες τις στιγμές που «αλλάζουν τα πεπρωμένα τους».

1503370_612258222145319_1877101772_n

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΙΛΜ, ΤΩΡΑ;

«Διανύουµε µια εξαιρετικά ζοφερή περίοδο της ανθρώπινης Ιστορίας. Ο συνδυασµός του µεταµοντέρνου κυνισµού (που αποκλείει κάθε ουµανιστική και κριτική σκέψη από το εκπαιδευτικό σύστηµα), της καθαρής απληστίας που εκτρέφει η καταναλωτική κοινωνία και της ανθρωπιστικής, οικονοµικής και περιβαλλοντικής καταστροφής µε την µορφή της παγκοσµιοποίησης, αύξησαν δραµατικά τις συµφορές και την εκµετάλλευση των ανθρώπων  που ανήκουν στον αποκαλούµενο «Τρίτο Κόσµο». Επίσης, ο αποβλακωτικός κοµφορµισµός και η προτυποποίηση που προκαλεί η κυριαρχία του οπτικοακουστικού στον πλανήτη, συνεργούν στη δηµιουργία ενός κόσµου όπου η ηθική, οι αρχές, η συλλογικότητα και η αφοσίωση (εκτός αυτής προς τον οπορτουνισµό) θεωρούνται  «παλιοµοδίτικα». Η κατάχρηση και η οικονοµική εκµετάλλευση αποτελούν πλέον τον κανόνα (ο οποίος διδάσκεται ακόµα και στα παιδιά). Σ’ έναν κόσµο σαν κι αυτόν, τα γεγονότα του 1871 στο Παρίσι, αντιπροσωπεύουν ακόµα την ιδέα της αφοσίωσης σε έναν αγώνα για έναν καλύτερο κόσµο, την ανάγκη για µια κάποια µορφή  συλλογικής Ουτοπίας – κάτι που ΕΜΕΙΣ χρειαζόµαστε απελπισµένα όπως ο ηµιθανής χρειάζεται αίµα. Έτσι γεννήθηκε η σκέψη για ένα φιλµ που θα έδειχνε αυτή την αφοσίωση.

commandez

Πίτερ Γουότκινς.

Ένας σύγχρονος “αγκιτ-προπ” κινηματογραφιστής και η Κομμούνα του ¨Μέσα στα όνειρα αρχίζει η ευθύνη”πολιτικά στρατευμένο Αγγλο δημιουργό, τον Πίτερ Γουότκινς. Εναν δημιουργό, που οι ταινίες του συνάντησαν και συναντούν δυσκολίες στη διανομή, αφού είναι όλες σχεδόν «επικίνδυνα αντικαπιταλιστικές» και «επικίνδυνα ανατρεπτικές».Με ένα δημιουργό που όλα του σχεδόν τα έργα (45 χρόνια κινηματογραφιστής) γυρίστηκαν και κλείστηκαν για μεγάλα διαστήματα (ή για πάντα;) στα συρτάρια, αφού ήταν τόσο τολμηρά που δεν έβρισκε διανομή! Η θητεία του Βρετανού Πίτερ Γουότκινς στην τηλεόραση του BBC είναι καταφανής σ’ όλες τις ταινίες του, ιδιαίτερα σ’ αυτή την εκπληκτική, μοναδική στο είδος της, «Κομμούνα», από τα πιο μεγάλα σε διάρκεια έργα του: ντοκιμαντεριστικό στιλ, κάμερα στο χέρι, συνεντεύξεις, αποστασιοποίηση του ηθοποιού από το ρόλο.Κάτι που πρόβαλε για πρώτη φορά ο Ντζίγκα Βέρτοφ και αργότερα οι σκηνοθέτες της νουβέλ βαγκ με επικεφαλής τον Γκοντάρ, αλλά και το σινεμά-βεριτέ, καθώς και ο Μπρεχτ στο θέατρο. Μέχρι πριν µερικά χρόνια, το όνοµα του Peter Watkins ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεθεί ακόµα και στα πιο αξιόπιστα κινηµατογραφικά αλµανάκ. «Η περιθωριοποίηση του Peter Watkins» αποτελεί ένα από τα µεγαλύτερα αίσχη της σύγχρονης κριτικής» ανέφερε στο έργο του για τον µεγάλο δηµιουργό ο κριτικός Scott Macdonald.

Η κατά µέτωπο σύγκρουση του Watkins µε τα µεγάλα στούντιο, την κυρίαρχη αισθητική, τα δαιµόνια που εισήγαγε σε ταραγµένες εποχές, η επιµονή του για µια διαλεκτική, δηµιουργική κι αντικοµφορµιστική αντιµετώπιση της Ιστορίας, τον οδήγησαν στην πλήρη περιθωριοποίηση µε το έργο του να µένει δυσεύρετ «στα κουτιά», Χρειάστηκαν κάποια µεγάλα αφιερώµατα της σινεµατέκ του Οντάριο, του Φεστιβάλ της Λαροσέλ, και επίµονες προσπάθειες θεωρητικών όπως ο John Gianvito, ο Joseph Gomez και ο Sxott Macdonald, έτσι ώστε το ευρύτερο κοινό αλλά και οι επαγγελµατίες του χώρου να ανακαλύψουν έναν από τους πιο ανήσυχους και παραγωγικούς δηµιουργούς των τελευταίων 40 χρόνων.

Ο Πίτερ Γουότκινς δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθής στους εκφραστές της κυρίαρχης αντίληψης. Ούτε της Ιστορίας αλλά ούτε και του κινηματογράφου. Είναι ένας σκηνοθέτης ο οποίος δεν ασκεί κριτική αλλά εφορμά κατά μέτωπον, κάνει πολεμική.

Φιλμογραφία «Punishment Park», «The Word Game», «ΗΚομμούνα», «The Freethinker»

«The Privilege», «The Gladiators», «Edvard Munch», «Culloden»,«Eveningland»

«Diary of an Unknown Soldier»,«Forgoten Faces»,«The Universal Clock»

Διπλή η ευχαρίστηση για όποιον μπει στον κόπο (και πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο και με το παραπάνω) να παρακολουθήσει το 6ωρο saga του πρωτοπόρου Γουότκινς, το τελευταίο του έργο, που γύρισε το 2000.

 

Πηγή: redflecteur

Η σιωπηρή αποδοχή της βαρβαρότητας

Για τον μελλοντικό ιστορικό η εποχή μετά το ολοκαύτωμα της σάρκας και του λόγου μέχρι και σήμερα, θα είναι η εποχή της αποδεκτής και ελκυστικής βαρβαρότητας. Ο δυτικός πολιτισμός δημιουργεί την βαρβαρότητα στην μεταπολεμική δύση να λειτουργεί ως μια προσβάσιμη έλλογη διαδικασία, φτιασιδωμένη αναγκαία με το καθεστωτικό εργαλείο της έκπληξης ως αρκετό για να συμβάλει κανείς στην κίνηση του ιστορικού χρόνου.

Κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου στην καρδιά της Ευρώπης κάποιοι κάνανε σχέδια διακοπών το καλοκαίρι και δεν μυρίστηκαν ποτέ καμένη σάρκα, ούτε ακούσανε ποτέ κραυγές, ούτε είδανε σκελετούς να περπατάνε. Κάποιοι ακόμα τα είδανε όλ’ αυτά αλλά συνεχίζαν να ψάχνουν καλοκαιρινά θέρετρα για να περάσουν καλά, να ξεχαστούν. Άλλοι πάλι το φχαριστιόντουσαν άλλοι πάλι όχι.

nazi holidays

Η φασιστική και ναζιστική βαρβαρότητα τότε ήταν πρωτόγνωρο πολιτικό βίωμα. Γέννημα θρέμμα από τον πρώτο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η βαρβαρότητα δεν ήταν ασθενική τρέλα αλλά πολιτική προοπτική, συγκεκριμένες πολιτικο-οικονομικές θέσεις, νόρμες και νομοθετήματα.

??????????????????????????????????

Η βαρβαρότητα σήμερα είναι καταδικαστέα όταν, και μόνο όταν, δεν λες ότι είναι καταδικαστέα. Διαφορετικά η βαρβαρότητα είναι η επιθυμητή παρέκκλιση του αλλοτριωμένου καπιταλιστικού τρόπου εκμετάλλευσης του πλούτου που παράγει ο εργαζόμενος.

Αν ο πλούτος που παράγεται από αυτούς που τον παράγουν δεν τους ανήκει τότε έχει ήδη αρχίσει ένας πόλεμος με εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενο. Σε κάθε χώρα υπάρχει ο κυρίαρχος ο οποίος καρπώνει τον πλούτο που ο άλλος παράγει. Για να διατηρηθεί η κυριαρχία πρέπει να καταστέλλεται η αντίσταση στον κυρίαρχο, η οργάνωση των εργαζομένων που παράγουν τον πλούτο… και φτου το αστικό κράτος και φτου η διεθνής αγκαλιά του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Σήμερα η κυριαρχία είναι το καθολικό τίποτα που πραγματώνεται ως πολιτισμός. Ο δυτικός πολιτισμός, οι δυτικές αξίες και τα δυτικά ευρωενωσιακά ιδεώδη, η δυτική σκέψη, φιλοσοφία και εκπαίδευση δεν είναι τίποτα άλλο παρά η βαρβαρότητα που κατάφερε να γίνει πολιτική.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ είναι ο πολιτικός πολιτισμός της βαρβαρότητας και το ΝΑΤΟ ο διεθνής εκφραστής αυτής της πολιτικής. Το ΝΑΤΟ είναι το πολιτικό όργανο του δυτικού πολιτισμού. Όσο για τα πολλά πρόσωπα της ΕΕ που θέλουν να βλέπουν, όσο για τις ελπίδες που θέλουν να τρέφουν, όσο για τις αναλύσεις που θέλουν να δείχνουν είναι απλά η κατάντια της τελειωμένης αριστεράς που ακόμα ελπίζει όχι στην ανατροπή αλλά στην σιωπηρή αποδοχή της βαρβαρότητας.

Η πραγματικότητα μας ανήκει, να πά να γαμηθείτε

Τελείωσε ακόμα μια αστική εκλογική αναμέτρηση. Από την κατάληψη της κοινής επιθυμίας των αστικών κομμάτων να αναμετρηθούν με την νίκη δημιουργείται ένα αναλυτικό φαντασιακό που η όποια αστική αναλυτική χάνεται με απλότητα στην γλώσσα. Το ανακάτεμα του κεφαλαίου τώρα έχει και πάλι ησυχάσει στην αριστερή ασφάλεια όπως ακριβώς και πριν.

Η ζωή συνεχίζεται, η πολιτική συνεχίζεται, ο αγώνας όχι. Αυτό που μετράει είναι η ασφάλεια του “συνεχίζεται”, ενός “συνεχίζεται” που θέλει να παραμένει αιώνιο και εκλεκτό σαν τα συρτάρια που βρίσκονται κάτω ακριβώς από τον νεροχύτη που δεν ανοίγουν ποτέ μια που δεν υπάρχουν.

Η παρουσία της απειλής γίνεται το πιο στενό κεφάλαιο της αστικής τάξης. Οι εκλογικές αναμετρήσεις είναι η απόδειξη της κυριαρχίας του κεφαλαίου ότι ακόμα και του να έχεις λόγο ο λόγος σου είναι δεσμευτικός στην ανυπαρξία.

Η Ευρώπη βουλιάζει στο αίμα που αιώνες τώρα την έφερνε στην επιφάνεια. Ο πολιτισμός έγινε ο βραχνάς της ίδιας της σκέψης.

Ο Καρτέσιος γίνεται ο βασιλέας της ιστορίας όταν μας λέει “σκέφτομαι άρα υπάρχω”. Όχι κύριε Καρτέσιε δεν “σκέφτομαι άρα υπάρχω” αλλά “χειραφετούμαι άρα υπάρχω”. Εδώ η Ρόδος εδώ και το πήδημα λοιπόν.

Ο Hegel υπόσχεται να αποδεσμεύσει το ασταμάτητο της παράνοιας και της αδιαφορίας μαζί, επειδή το δίδυμο αυτό εμποτίζει την εκλεκτή ύπαρξη στην απροσδιόριστή της αιώνια παρουσία σαν μια μεταμοντέρνα ατομικότητα λαμπερή που μόλις αυτοτυφλώνεται: “Η ύπαρξη, αποτραβηγμένη μέσα στην υπόσταση, είναι κατ’ αρχήν, μέσω εκείνης της πρώτης άρνησης, μόνο άμεσα μετατεθειμένη στο στοιχείο του εαυτού, τούτη συνεπώς η ιδιοκτησία, της οποίας έγινε κύριος ο εαυτός, έχει ακόμα τον ίδιο χαρακτήρα της ασύλληπτης αμεσότητας, της ακίνητης αδιαφορίας, που παρουσιάζει και η ίδια η ύπαρξη, έτσι αυτή έχει απλώς μεταστεί στην παράσταση. Συνάμα είναι με την τελευταία τούτη κάτι το οικείο, ένα τέτοιο, με το οποίο το υπάρχον πνεύμα διακόπτει κάθε σχέση, έτσι που να μη βρίσκει πλέον την ενεργητικότητά του και το ενδιαφέρον του εκεί μέσα” (1).

Ο Hegel μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: η ιδιοκτησία ως η κυριότητα του εαυτού, η άρνηση δηλαδή της πραγματικότητας ως κοινωνική υπόθεση, γίνεται το μέρος της παραγωγής της αποξένωσης. Η ακίνητη αδιαφορία είναι η αποξενωτική ύπαρξη που βρίσκει “κάτι το οικείο” στην εκμετάλλευση αλλά διακόπτεται ταυτόχρονα κάθε σχέση με την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα σ’ αυτήν την περίπτωση γίνεται μια μεταφυσική παρουσία. Η σχέση πραγματικότητας και ύπαρξης γεννιέται. Από δώ και πέρα δεν διαμορφώνουμε την πραγματικότητα αλλά διαμορφώνεται.

Να ποιά είναι η σημερινή αυταπάτη της πολιτικής παιδείας που παράγει ένα αστικό κατεστημένο: “Ο πιο συνήθης τρόπος να καλλιεργούμε αυταπάτες και στους άλλους ψευδαισθήσεις έγκειται στο να προϋποθέτουμε κατά τη διαδικασία του γνωρίζειν κάτι ως οικείο και να το ανεχόμαστε ως τέτοιο· μια τέτοια γνώση, χωρίς να γνωρίζουμε το γιατί, δεν κινείται από τη θέση της με όλο αυτό το άσκοπο κουβεντολόι” (2).

να προϋποθέτουμε κατά τη διαδικασία του γνωρίζειν κάτι ως οικείο“: Να προϋποθέτουμε με άλλα λόγια τα μέσα εκείνα που μας διαμορφώνουν την πραγματικότητα πέρα από την αλήθεια των δικών μας δραστηριότητων. Αν το παράγωγο, το προϊόν δηλαδή, που είναι από την δική μας δραστηριότητα και εργασία, δεν αποκαλύπτεται σε μας ως δικό μας τότε η προϋπόθεση της κατοχής του εξαρτάται αποκλειστικά σ’ αυτούς που το καρπώνονται και επιβάλλουν επίσης και τις προϋποθέσεις του ότι δεν είναι δικό μας. Αν “η ίστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ή δραστηριότητα του άνθρωπου πού επιδιώκει δικούς της σκοπούς” (3) τότε η αυταπάτη και η ψευδαίσθηση είναι αποκλειστικά μηχανισμοί των εκμεταλλευτών που καρπώνονται το ανοίκειο ως οικείο και την ιστορία ως μια παραμυθία.

“να το ανεχόμαστε ως τέτοιο”: Να και η πραγματικότητα που σφραγίζει την αντοχή μας όχι πλέον ως πλεονέκτημα αλλά ως μια αστική συνήθεια που επιβραβεύεται. Ο Μπρέχτ το λέει καθαρά και ξάστερα: “Οι άνθρωποι παραείναι ανθεκτικοί, αυτό είναι το πρόβλημα. Είναι σε θέση να κάνουν υπερβολικά πολλά σε βάρος του εαυτού τους. Αντέχουν υπερβολικά πολύ“.

Όσο λίγο είναι περατωμένο ένα οικοδόμημα, όταν έχουν τεθεί τα θεμέλιά του, άλλο τόσο λίγο η επιτευχθείσα έννοια του όλου είναι το ίδιο το όλο. Εκεί που επιθυμούμε να δούμε μια δρυ στην ευρωστία του κορμού της, στο άπλωμα των κλάδων της και στο πύκνωμα της φυλλωσιάς της, δεν είμαστε ευχαριστημένοι, αν στη θέση αυτών μας παρουσιά­ζεται ένα βελανίδι” (4).

Αυτό είναι ο καπιταλιστικός κόσμος σήμερα. Είναι ένα οικοδόμημα που εμμένει σε μια αιώνια βλάστηση που δεν καταφέρνει πότε να ξεμυτήσει από την λάσπη της ιστορίας. Το εγελιανό βελανίδι λοιπόν είναι το προϊόν εκείνο που ο καπιταλιστής θα το οικειοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο για να στο πουλήσει πίσω ως το οικοδόμημα που αποκαλύπτει την αμεσότητα της μερικότητάς του ως την απόλυτη ολότητά.

 

(1) Hegel, Φαινομενολογία του Πνεύματος, 1993, Εκδόσεις Δωδώνη, §30 (σελ. 152).

(2) Hegel, Φαινομενολογία του Πνεύματος, 1993, Εκδόσεις Δωδώνη, §31 (σελ. 153).

(3) Lenin, Φιλοσοφικά Τετράδια, Τόμος 29, Εκδόσεις Συγχρονη Εποχή, (σελ. 23).

(4) Hegel, Φαινομενολογία του Πνεύματος, 1993, Εκδόσεις Δωδώνη, §12 (σελ. 133).

 

Άλλο η δράση της διαχείρησης άλλο η δράση της επανάστασης

Στο γκρούπ του facebook η ομάδα Δίκτυο Αλληλεγγύης Ελλήνων πολιτών Κύπρου “έχει ως αντικείμενο την ανάπτυξη ποικίλων μορφών κοινωνικής δράσης με σκοπό την έμπρακτη στήριξη των Ελλήνων που έχουν μεταναστεύσει στην Κύπρο εξαιτίας της ανθρωπιστικής πολιτικής και οικονομικής κρίσης που πλήττει τα τελευταία χρόνια την Ελλάδα.”

Η ομάδα Δίκτυο Αλληλεγγύης Ελλήνων πολιτών Κύπρου διοργανώνει εκδήλωση αλληλεγγύης και συμπαράστασης την ώρα του Γιούρογκρουπ σήμερα Τετάρτη 11/02 και Δευτέρα 15/02 έξω από το από το κτίριο της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Λευκωσία.

Στο κάλεσμα για στήριξη της ελληνικής Κυβέρνησης αλλά και του ελληνικού λαού ανταποκρίθηκαν χθες θετικά σχεδόν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα: το ΑΚΕΛ το οποίο “καλεί τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις δυο εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα”, η ΕΔΕΚ, η οποία “θα μεταβεί εν σώματι στο χώρο όπου θα πραγματοποιηθεί η συγκέντρωση συμπαράστασης στην Ελλάδα σε ένδειξη υποστήριξης της Ελληνικής Κυβέρνησης και του Έλληνα Πρωθυπουργού στις προσπάθειες τους για αλλαγή της οικονομικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και τη μάχη κατά των μνημονίων”. Η Συμμαχία Πολιτών “θέλοντας να δοθεί μαζικό παρόν στις εκδηλώσεις στήριξης της προσπάθειας της Ελληνικής Κυβέρνησης, καλεί ξανά όλους τους πολίτες να δώσουν αύριο το παρών τους στην εκδήλωση που διοργανώνει το «Δίκτυο Αλληλεγγύης Ελλήνων Κύπρου»”, το ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΜΜΑ “εκφράζει τη συμπαράσταση του στον ελληνικό λαό και στην ελληνική κυβέρνηση. Υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας ώστε η Ευρώπη να μετριάσει την αυστηρή λιτότητα με πολιτικές ανάπτυξης. Αυτό το παράθυρο επιχειρεί να ανοίξει η ελληνική κυβέρνηση. Σε αυτή την προσπάθεια της, η Κύπρος είναι συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης”. Οι Οικολόγοι σε ανακοίνωσή τους τονίζουν πως στηρίζουν την προσπάθεια της νέας Ελληνικής κυβέρνησης ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές και στα μέτρα ισοπεδωτικής λιτότητας. Επίσης την στήριξη των εκδηλώσεων αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό ανακοίνωσε χθες και το τουρκοκυπριακό κόμμα Νέα Κύπρος. Επίσης η ΠΕΟ εκφράζοντας την αλληλεγγύη της προς τον αγώνα του Ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των ελλήνων εργαζομένων, ενάντια στις πολιτικές των μνημονίων και της λιτότητας, καλεί τους εργαζόμενους της Κύπρου να δώσουν δυναμικά το παρών τους στις εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα. Τέλος, Πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, πνευματικοί άνθρωποι στηρίζουν την Ελλάδα: “Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να αναγνωρίσουν την αποφασιστική δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού μέσα σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, πρέπει να προχωρήσουν σε μια ρεαλιστική αξιολόγηση της κατάστασης και να δεσμευθούν για μια λογική διαπραγμάτευση.”

Το κάλεσμα δράσης για να βγεί ο κόσμος στο δρόμο δεν αρκεί για να χαρακτηριστεί ως πάλη και ως δράση. Αν το κάλεσμα δράσης δεν έχει ταξικό περιεχόμενο αν δηλαδή δεν ανασυγκροτεί το εργατικό λαϊκό κίνημα τότε οι όποιες λαϊκές διεκδικήσεις πέφτουν στο κενό γιατί απλά είναι κενές περιεχομένου. Το ΚΚΕ με την συγκεκριμένη δήλωσή του (πιο κάτω)  κάνει σαφές το περιεχόμενο της δράσης αυτών των εκδηλώσεων έχοντας ως σκοπό την επέμβαση των εσωτερικών πολιτικών εξελίξων και την στάση του εργατικού κινήματος μέσα στην Ελλάδα. Αν η δράση είχε ταξικό περιεχόμενο, με ταξικά δηλαδή κριτήρια, τότε το ΚΚΕ δεν θα έκφαζε αυτή την θέση. Είναι σημαντικό ακόμα ότι το ΚΚΕ στην δήλωσή του για την φύση των εκδηλώσεων κάνει εμφανές την αναφορά του στο ΑΚΕΛ: “Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκε με τη χθεσινή δήλωσή του και ο εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λουκαΐδης, που κάλεσε «στο πλαίσιο της αλληλεγγύης του προς τον ελληνικό λαό, τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις δυο εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα

Μεγάλη ευθύνη αναλαμβάνουν όσοι στηρίζουν την παραπλάνηση του λαού!

Δυναμώνει η επιδίωξη των αστικών ΜΜΕ να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε «νεροκουβαλητές» στο «μύλο» της διαπραγμάτευσης, που έχει αναλάβει να προωθήσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Μιας διαπραγμάτευσης, που, όπως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ διακηρύσσει, θα πρέπει να καταλήξει σε ένα νέο «πρόγραμμα», σε συμφωνία με τους δανειστές, που σημαίνει αποπληρωμή των δανείων από το λαό. Ενός «προγράμματος γέφυρας», όπως το αποκαλεί η κυβέρνηση, που πράγματι θα ‘ναι για τους επιχειρηματίες «γέφυρα» προς το «ζεστό χρήμα», αλλά θα αποτελεί μια νέα «τάφρο» στην οποία οδηγούνται οι εργατικές – λαϊκές διεκδικήσεις.

Πρόκειται για μια διαπραγμάτευση που αποτελεί τμήμα της γενικότερης διαπραγμάτευσης ανάμεσα στις αστικές τάξεις της ΕΕ για τη διαχείριση των υπερχρεωμένων κρατών καθώς και για το συνολικότερο μέλλον της Ευρωζώνης.

Τα διεθνή αστικά ΜΜΕ, ανάλογα με την πλευρά που στηρίζουν, κρύβοντας αυτήν την ουσία, επιδιώκουν να παρουσιάσουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πότε ως «ταραξία» και «αποσταθεροποιητή» της Ευρώπης και πότε δήθεν ως «απελευθερωτή» της. Από την άλλη στη χώρα μας διάφοροι κύκλοι «οικοδομούν» τη στήριξη προς την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα σ’ ένα πνεύμα δήθεν «εθνικής ενότητας και αξιοπρέπειας».

Η προσπάθεια αυτή επιδιώκεται να στηριχτεί και από το εξωτερικό με εκδηλώσεις με τον ψευδεπίγραφο τίτλο της «αλληλεγγύης στην Ελλάδα». Σ’ αυτήν την προσπάθεια ενεργά συμμετέχουν διάφορες ομάδες και κόμματα ανά την Ευρώπη, επεμβαίνοντας στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις και στη στάση του εργατικού κινήματος, υποδεικνύοντας μάλιστα και ποια στάση πρέπει να έχει το εργατικό λαϊκό κίνημα μέσα στην Ελλάδα απέναντι στη διαπραγμάτευση και στην πολιτική της κυβέρνησης. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκε με τη χθεσινή δήλωσή του και ο εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λουκαΐδης, που κάλεσε «στο πλαίσιο της αλληλεγγύης του προς τον ελληνικό λαό, τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις δυο εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα».

Κι αυτά όταν είναι πασίγνωστες οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, προς την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.

Οι εργαζόμενοι και πρώτα απ’ όλα τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα των άλλων χωρών δεν μπορεί να γίνουν χειροκροτητές μιας διαπραγμάτευσης ξένης προς τα συμφέροντα των εργαζομένων της Ελλάδας. Μιας καμπάνιας τα νήματα της οποίας κινούν οι δυνάμεις του «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» κι άλλα «ναυάγια» της ταξικής πάλης. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που πριν μερικά χρόνια πανηγύριζαν για την εκλογή Ολάντ στη Γαλλία, που δήθεν θα έφερνε «νέο άνεμο» στην Ευρώπη, και πιο πριν του Ομπάμα, που δήθεν θα σταματούσε τους πολέμους των ΗΠΑ.

Οι εργαζόμενοι στις άλλες χώρες πρέπει να σταθούν αλληλέγγυοι στο ταξικό εργατικό λαϊκό κίνημα, που  καλεί σε πάλη για την ανάκτηση όλων όσα έχασαν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα την περίοδο της κρίσης, για τη διασφάλιση των σύγχρονων δικαιωμάτων κι αναγκών τους, για να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις ώστε να αλλάξει τάξη στην εξουσία.

902

Ο προλετάριος δεν παίρνει ανάσα

 

Φωτογραφία: Francesca Woodman

 

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ζεί στο σήμερα. Σήμερα ο Αλκίνοος Ιωαννίδης παίρνει ανάσα όπως σίγουρα μαζί του μια μεγάλη μάζα που πληθυσμού. Οι πιο κάτω αποσπασματικές δηλώσεις του καλλιτέχνη έχουν παραχθεί κατά βάση από το αποτέλεσμα μιας αστικής εκλογικής διαδικασίας. Το παροντικό αστικό πολιτικό πλεόνασμα της ανάσας που δημιουργεί ο καλλιτέχνης με το επαναληπτικό όρο “σήμερα” καταδεικνύει την μεσσιανική του ευχετική στάση του να κρατήσει το σήμερα στο αύριο. Με άλλα λόγια η ανάσα του καλλιτέχνη εκφράζει μια πανηγυρική διάθεση που θέλει να εμμένει σε ένα αιώνιο παρόν. Σ’ ένα παρόν δηλαδή που παίρνει μόνο ανάσες εισπνοών, δεν υπάρχει ποτέ η εκπνοή της. Μια ανάσα που πνίγεται στο σήμερα μια που αύριο θα ‘ναι και πάλι σήμερα. Η λειτουργικότητα και το βασικό στοιχείο του αστικού κράτους γίνεται σαφές με την παροντική αυτή αιώνια ανάσα πνιγμού που παραχωρείται από το ίδιο το αστικό κράτος. Το αστικό κράτος μέσω της εκλογικής διαδικασίας εκπληρώνει απατηλά το πολυπόθητο ατέρμονο του πολιτικού συμβάντος, δηλαδή της ελευθερίας, που εκφράζεται μόνο από την προλεταριακή επανάσταση. Έτσι, η εκλογική διαδικασία φανερώνεται ως μια ανάσα, ελπίδα, χαρά, υπερηφάνεια, χαμόγελο, κραυγές, σωτηρία, αλλαγή κτλ. Η διαφορά είναι ότι ο προλετάριος στο επαναστατικό ιστορικό συμβάν πρωταρχικά δεν νιώθει και έχει ξεχάσει ότι υπάρχει. Αντιθέτως στο αστικό κράτος με το εκάστοτε αστικό πολιτικό εκλογικό αποτέλεσμα το άτομο πρωταρχικά νιώθει και απλά ελπίζει ότι θα υπάρξει.

Το πολιτικό πλεόνασμα που παραχωρείται από το αστικό κράτος είναι ακριβώς αυτό που εκφράζεται από τον καλλιτέχνη, την μια συνεχή ανάσα, την αιώνια εισπνοή. Αντιθέτως, η μαρξιστική επαναστατική ουσία της δικτατορίας του προλεταριάτου δεν έγκειται σε ανάσες αλλά στο πρωταρχικό πολιτικό δικαίωμα να ξεχάσεις ότι αναπνέεις διαφορετικά θα πνιγείς. Ο προλετάριος αυτό που επιβάλλει είναι η “πολιτική αμνησία” ότι υπάρχει για να καταφέρει να ζήσει με τους δικούς του όρους και όχι να βρίσκει κομμένες ανάσες ενός ερωτότροπου κεφαλαιοκρατικού πανικού.

 

 

Σήμερα νιώθω πως κερδίσαμε μια μεγάλη μάχη απέναντι στον φόβο…

Σήμερα ελπίζω πως θα γίνει σύντομα παρελθόν αυτό που κυρίως εκπροσώπησε τα όσα μ’ έδιωχναν απ’ τη χώρα μου…

Σήμερα χαίρομαι που όλα αυτά τα χρόνια απέφυγα κάθε κομματική ανάμιξη…

Σήμερα εγώ, ο εμμονικά ακομμάτιστος, εκθέτω τη συγκίνησή μου ευχαρίστως, κι ας μου βγει και σε κακό.

Σήμερα ελπίζω πως όσα έθρεψαν το ναζιστικό φίδι μπορούν να εξαλειφθούν.

Σήμερα χαίρομαι που ζω στην Ελλάδα.

Σήμερα νιώθω υπερήφανος που ανήκω σε μια χώρα που ξεκινά επιτέλους τον αγώνα της για δικαιοσύνη και ανθρωπιά…

Σήμερα ο τόπος μου από κακό παράδειγμα γίνεται πρόταση.

Σήμερα οι ξένοι φίλοι μου, καλλιτέχνες και μη, προοδευτικοί και μη, μας κοιτάνε αλλιώς.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω…

Σήμερα νιώθω πως χαμογέλασαν, έστω και λειψά, τα νεκρά παιδιά του Βουνού…

Σήμερα εύχομαι να ακούσει κάποιος τα παιδιά μας που αγκομαχούν λυπημένα…

Σήμερα εύχομαι ο ασθενής, ο ορφανός, ο μετανάστης, ο φυλακισμένος, ο άνεργος και ο φτωχός να γίνουν οι πρωταγωνιστές της σκέψης και της έμπρακτης έγνοιας μας.

Σήμερα εύχομαι ο Πολιτισμός να πάψει να θεωρείται πολυτέλεια για αργόσχολους…

Σήμερα εύχομαι το ποδόσφαιρο να γίνει ξανά ένα άθλημα…

Σήμερα εύχομαι η Ευρώπη να γίνει Ευρωπαϊκή, κι εμείς κομμάτι της ουσίας της.

Σήμερα τα παιδιά μου, που πάλευα να φύγουν, να ζήσουν αλλού, μπορώ να τα ονειρεύομαι μεγάλα και δημιουργικά εδώ, στον τόπο τους.

Σήμερα επαναπατρίζω οριστικά τα όνειρα, τα σχέδια και τις προσδοκίες…

Σήμερα δέχομαι ευχαρίστως να πληρώσω όσα αναλογούν στην χρόνια ανοχή μου απέναντι σε διαφθορείς και διεφθαρμένους…

Σήμερα χαίρομαι που δεν ζήτησα και δεν πήρα τίποτα ιδιωτικά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις…

Σήμερα μπορώ να ονειρεύομαι μια συλλογική διακυβέρνηση αντί για εξουσία.

Σήμερα μπορώ να ελπίζω πως σύντομα η σχέση Εκκλησίας-Κράτους θα τελειώσει.

Σήμερα εύχομαι η Κύπρος να αντιμετωπιστεί επιτέλους με τη σοβαρότητα, τη γνώση, τη συνέπεια και την αγάπη που της αξίζει.

Σήμερα ελπίζω πως μπορεί να ανεβεί επιτέλους το επίπεδο του πολιτικού λόγου.

Σήμερα ελπίζω πως η πολιτική μπορεί κάποτε να πάψει να αποτελεί βρισιά.

Σήμερα μαζεύω τα κομμάτια μου…

Σήμερα, επιτέλους, ελπίζω.

Και εύχομαι το σήμερα να κρατήσει στο αύριο.