Category Archives: ΑΚΕΛ

Hassiktir ο ιμπεριαλισμός…

Το “κυπριακό πρόβλημα” είναι δημιούργημα της πολιτικοοικονομικής πρακτικής της κυπριακής αστικής τάξης εκφράζοντας τις ενδοαστικές συγκρούσεις των αστικών τάξεων των δύο κοινοτήτων και όχι μόνο.

Το δημιούργημα όμως του “κυπριακού προβλήματος” δεν έγκειται σε μια αποκαλυπτική πολιτική παρθενογένεση αλλά ούτε και σε οποιαδήποτε κατηγορική ενοχή παντός και γενικού τύπου. Οι ενδοαστικές συγκρούσεις των δυο κοινοτήτων πηγάζουν από τις σχέσεις που έχουν με τις αστικές τάξεις των δυτικών δυνάμεων πάνω σε πολιτικοοικονομικά και κοινωνικά πλαίσια.

Με άλλα λόγια το “κυπριακό” είναι αποτέλεσμα μιας καθαρά αστικής διένεξης με κύριο άξονα τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των δυτικών δυνάμεων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Ο ιμπεριαλισμός παράγει, συν τις κυριαρχικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές μέθοδες και πολεμικές εντάσεις ή συρράξεις για να επιτυγχάνει τους στόχους του. Η Κύπρος σε αυτή την περίπτωση με το πρόβλημα που οικειοποιήθηκε έλυσε σε μεγάλο βαθμό τις ανησυχίες των ιμπεριαλιστικών δυτικών κύκλων των δεκαετιών 70′ και 80′ σχετικά με τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου.

Το “κυπριακό” δημιουργήθηκε από συγκεκριμένη πολιτική εξουσία και για συγκεκριμένο πολιτικό, γεωστρατηγικό και οικονομικό στόχο. Το “κυπριακό” ως τέτοιο δεν αποτελεί ουσιαστικά πρόβλημα για την αστική τάξη. Αν προκύψει ως πρόβλημα μόνο τότε θα “λυθεί” και θα λυθεί δια μαγείας. Το “κυπριακό πρόβλημα” δεν φράσσει καμιά κεφαλαιοκρατική διακίνηση και δεν αποτελεί καμία απειλή για καμία ιμπεριαλιστική κινητικότητα. Κάθε άλλο θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε: το “κυπριακό πρόβλημα” είναι ο έξοχος διακανονισμός των ιμπεριαλιστών για να επιτυγχάνουν τους ιμπεριαλιστικούς τους στόχους στην Μέση Ανατολή. Δέστε για παράδειγμα τώρα στην Συρία. Το ότι ο βρετανικός ιμπεριαλισμός έχει βάση στην Κύπρο και βομβαρδίζει Συρία και Ιράκ αυτό δεν είναι ούτε αυτονόητο αλλά ούτε αφήνει αμέτοχη την Κύπρο στην υπεράσπιση του ιμπεριαλισμού στην Μέση Ανατολή. Αν επιθυμούν οι ιμπεριαλιστές να τελειώνουν με το “κυπριακό πρόβλημα” δεν είναι γιατί ξαφνικά απέκτησαν το καλό πρόσωπο του ιμπεριαλιστή που διατείνεται για μια παγκόσμια καντιανή ειρήνη υπό το φως των πυραύλων. Άρα, όταν μιλάμε για “λύση”, δεν σημαίνει ακριβώς αυτό που εννοούμε αλλά θα πρέπει να τοποθετήσουμε το περιεχόμενο της λύσης πάντοτε μέσα στο πολιτικό πλαίσιο στο οποίο διακανονίζεται.

Συνεπώς το ”κυπριακό πρόβλημα” δεν συνεπάγεται ως πρόβλημα από τους ιμπεριαλιστές άρα δεν υπάρχει προοπτική ουσιατικής επίλυσης. Όσο η πολιτική εξουσία καθορίζει τις βάσεις της “λύσης” η λύση θα προκύπτει πάντα ως μια μορφή μη λύσης.

Το πολιτικό “κυπριακό πρόβλημα” είναι πρόβλημα μεσανατολικό και όχι ευρωπαϊκό και ούτε δυτικού τύπου πρόβλημα που θα λυθεί στα σαλόνια των τραπεζικών λόμπι αλλά ούτε και στις συναντήσεις κορυφής όπου στην κορυφή κυματίζει θριαμβευτικά το ΝΑΤΟ. Μεσανατολικό λοιπόν το πρόβλημα της Κύπρου όπως ακριβώς και το Παλαιστιανιακό, όπως ακριβώς και το Συριακό και το Ιρακινό και το Κουρδικό. Μεσανατολικό ζήτημα που σημαίνει πρόβλημα που γεννιέται από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές, από την πολιτισμένη Ε.Ε. και το πολυφάνταστο Παρίσι, από την πολυκουλτουριάρικη Νέα Υόρκη και στο τίγκα στην υγρασία Λονδίνο.

Η Μέση Ανατολή καίγεται από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές και η κυπριακή αστική τάξη θριαμβολογεί για την επικείμενη “λύση” του κυπριακού προβλήματος γιατί ακριβώς η “λύση” τώρα είναι ένας διακανονισμός των ιμπεριαλιστών. Από την άλλη διακρίνεται εύστοχα μια κακόμοιρη αριστερά (ΑΚΕΛ) που περιμένει σχεδόν μισό αιώνα για την αποκαλυπτική ιμπεριαλιστική “λύση” του κυπριακού για να αρχίσει μια δήθεν σοσιαλιστική επανάσταση.

Επειδή λοιπόν βρισκόμαστε στο μεταίχμιο όχι μιας νέας εποχής, ούτε μιας νέας ιστορίας αλλά ούτε ακόμα μια νέας μέρας, είναι ιστορικό καθήκον πλέον όχι για ένα καλύτερο μέλλον και τις όποιες μπουρδολογίες της ευρωπαϊκής αριστεράς που χρυσώνει το σκατό. Είναι λοιπόν καθήκον απλά και μόνο η αποκατάσταση του παρελθόντος, αυτών δηλαδή που ακόμα μες το χώμα πολεμάνε τον φασιστικό δυτικό ιμπεριαλισμό στη Συρία, στην Ουκρανία, στο Ισραήλ και όπου αλλού είτε με σπαθιά είτε με πέτρες είτε με βόμβες υδρογόνου. Αυτό είναι το πρωταρχικό χρέος των αγωνιστών, η συνέχεια του αγώνα που δεν έχει τελειώσει ποτέ.

 

Advertisements

ΕΕ: ένας γίγαντας ανθρωπιάς και αλληλεγγύης

Ο Δήμαρχος των Κάτω Πολεμιδιών και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ, Γιώργος Τ. Γεωργίου, γράφει το άρθρο υπό τον τίτλο Ο ιμπεριαλισμός γεννά πολέμους και πρόσφυγες. Είναι ένα καλό παράδειγμα για το πως αντιλαμβάνεται ένα μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ την σχέση του ιμπεριαλισμού με τον καπιταλισμό αλλά και τι ήταν και τι είναι η ΕΕ ή την Ευρώπη.

1: “Σήμερα, ο καπιταλισμός διάγει το ανώτατό του στάδιο και απειλεί ολόκληρη την ανθρωπότητα… Κι όλα αυτά εξαιτίας των επιθετικών σχεδίων του ιμπεριαλισμού!”

και

“… το μεταναστευτικό! Φαινόμενο το οποίο γεννά η κρίση και η αποσύνθεση του καπιταλισμού σε συνάρτηση με την επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού.”

Από την μια δηλαδή έχουμε τον καπιταλισμό που διάγει το ανώτατό του στάδιο, που υποθέτω ότι ο αρθρογράφος εννοεί τον ιμπεριαλισμό, αν και δεν το ισχυρίζεται, και από την άλλη έχουμε μια αυτονομία του φαινομένου ιμπεριαλισμός, μια που το “συνάρτηση” κάνει σαφές την διάκριση από τον καπιταλισμό. Επίσης, κατά τον αρθρογράφο, η αποσύνθεση του καπιταλισμού δεν είναι ο ιμπεριαλισμός, αφού ο ιμπεριαλισμός έχει ως στοιχείο την επιθετικότητά του και ο καπιταλισμός αντιθέτως την κρίση και την αποσύνθεση.

2: “Η Ευρώπη μετατρέπεται από ένας γίγαντας ανθρωπιάς και αλληλεγγύης που οι αρχές της επιβάλλουν σ’ ένα νάνο αδύναμο και ανίκανο να δώσει ελπίδα. Η Ευρώπη χρειάζεται να αλλάξει ρότα!”

Εδώ χρειάζεται να μας διαφωτίσει ο αρθρογράφος για να μάθουμε πότε η Ευρώπη ήταν “ένας γίγαντας ανθρωπιάς και αλληλεγγύης” και επίσης ποιες είναι αυτές οι αρχές που της το επιβάλλουν επίσης. Αν λοιπόν η Ευρώπη χρειάζεται να αλλάξει ρότα σημαίνει ότι η Ευρώπη κάποτε είχε γνωρίσει την θεσμοθετημένη πολιτική χειραφέτηση μια που μπορούμε και μιλάμε τόσο άνετα για μια απροσδιόριστη αλλαγή.

3: “Να ξυπνήσουν οι λαοί όλου του κόσμου και να κατανοήσουν ότι η πηγή των κακών, των πολέμων και της καταστροφής είναι η πολιτική του ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ.”

Η πολιτική του ιμπεριαλισμού έχει όνομα κύριε Γιώργο Τ. Γεωργίου και ονομάζεται καπιταλισμός. Όσο για το ΝΑΤΟ, η δικιά σας ΕΕ ο γίγαντας αυτός δηλαδή της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης, που έγινε τώρα στο πι και φι νάνος της αμαρτίας, τα ΄χει πλακάκια με το ΝΑΤΟ αν έχετε γνώση. Για ψάξτε πόσες ευρωπαϊκές χώρες είναι στο ΝΑΤΟ;

4: “Οι ηγεσίες και οι χώρες που λαμβάνουν αποφάσεις αποδείχθηκε ότι μια γλώσσα καταλαβαίνουν και αυτή δεν είναι άλλη από την αντίδραση, την οργή των λαών. Ενα τεράστιο λαϊκό κίνημα είναι εφικτό για να τερματίσει τους πολέμους και την καταστροφή!”

Η αντίδραση όμως αν δεν έχει περιεχόμενο μπορεί να είναι και φασιστικού τύπου, αρκεί; Η οργή πρέπει να μπορεί να φιλτραριστεί από σωστές πολιτικές κατευθύνσεις που πρέπει να είναι ταξικού περιεχομένου. Το τεράστιο λαϊκό κίνημα, όπως ισχυρίζεται ο κύριος Γιώργος Τ. Γεωργίου, θέλει να εργαστούν και κάποιοι ταυτόχρονα ώστε να λάβει τις ταξικές του κατευθύνσεις και να διαπαιδαγωγεί ταξικά τους εργαζομένους οργανώνοντας τους για τον κοινό σκοπό, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Ένα από τα όργανα προς αυτή την κατεύθυνση είναι και ένα κομμουνιστικό κόμμα.

Η ελπίδα σας είναι για να πνίγεται

Το ευρωπαϊκό όραμα καταρρέει” ισχυρίζεται η κυρία Μαύρου. Μα ακόμα καταρρέει, διερωτάμαι ο φτωχός, ή έχει ήδη καταρρεύσει;

Βλέπετε το πρόβλημα του χρόνου είναι πάντα επίκαιρο, μια ολόκληρη στροφή, ένα διαφορετικό ξύπνημα. Η αριστερά πάντως επιμένει να ξυπνάει από τα δεξιά.

Επίσης σκέφτεται η κυρία Μαύρου ότι πρέπει να λέμε και κάποιες αλήθειες μέσα μέσα… ότι δηλαδή έχουν και κάποιες ευθύνες και οι ΗΠΑ όπως και η Ευρώπη παρακαλώ. Η Ευρώπη όμως ε! όχι η ΕΕ.

Με τέτοια ελπίδα που επιλέγετε να πολιτεύεστε κυρία Μαύρου και κάθε κυρία Μαύρου η ελπίδα θα βουλιάζει μια από τα αριστερά σας και μια από τα δεξιά σας.

Κάντε κάτι εκεί στον Διάλογο γιατί είμαι σίγουρος ότι έχετε πάρει σβάρνα να μας βγάλετε από τα ρούχα μας και έρχεται και λύση, νατοϊκή ε;

Να μην γίνομεν και ρεζίλιν εις την Ευρώπη, όπως λέτε, που πολύ ανήκομεν και κώλον δείχνομεν. 

Τα άχρονα ρετρό της αριστεράς

Τα ρετρό της Χαραυγής έχουν ενδιαφέρον αρχικά ως προς την απουσία όποιας πρόθεσης όσον αφορά  έστω και ένα τόσο δα ίχνος δημοσιογραφικής αναλυτικής αλλά και την ανύπαρκτη έστω παραμικρή ιδεολογική διαλεκτική στόχευση. Αυτό που καταφέρνουν τα ρετρό είναι κατά ένα περίεργο τρόπο μια βίαιη ανάδυση μιας πρωτότυπης ιστορικής αναδρομής που εν τέλει γίνεται μια αντιδιαλεκτική πολιτική παλινδρόμηση χωρίς κανένα χρόνο.

Όταν επισκέπτεσαι για παράδειγμα ένα χώρο (το πατρικό σου, ένα στέκι κτλ) μετά από πολλά χρόνια αναδύονται μνήμες, συναισθήματα, μυρωδιές, η αίσθηση του χρόνου σε σφίγγει, καμία φορά πλατιάζει… Στην περίπτωση τώρα των ρετρό της Χαραυγής ο χρόνος έχει αποκλειστεί από το βίωμα. Όχι μόνο δεν υπάρχει χώρος στην παρουσίαση των ρετρό αλλά επίσης σ’ αυτήν την περίπτωση τα συγκεκριμένα ρετρό λαμβάνουν τον ρόλο εισιτηρίων μιας ιστορικότητας χωρίς το χρόνο, μια παγωμάρα με άλλα λόγια, μια απαγόρευση διαφορετικά της σκέψης αλλά και του βιώματος της ιστορικής σχέσης με τους αγώνες του λαού.

Νατοϊκή λύση ή διχοτόμηση

Ο συντάκτης της Αγκάρρα (WCD) γράφει το εξής άρθρο: “Ο “Πολίτης” πιέζει το ΑΚΕΛ για ΝΑΤΟικές εγγυήσεις” το οποίο είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό ως προς τις πιέσεις που δέχεται το ΑΚΕΛ όσον αφορά τις Νατοϊκές εγγυήσεις.

Διαβάζουμε ένα απόσπασμα: “Η δεδομένη κατάσταση είναι επίσης μια πρόκληση για το ΑΚΕΛ και το εργατικό κίνημα να αναλάβει τις ευθύνες του και να κινητοποιηθεί με όλες του τις δυνάμεις για να μην έρθουν τα πράγματα στο σημείο του να διαλέξει ο λαός μεταξύ μιας ΝΑΤΟικής “λύσης” ή διχοτόμησης, διότι σε ένα ενδεχόμενο νατοικής επιλογής δεν θα πρόκειται περί λάθους πλέον αλλά για ουσιαστικά μετάλλαξη του σε καθαρά αστικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και πέταμα στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας του όπως επίσης και του λόγου ύπαρξης του.”

Στο πιο πάνω απόσπασμα διακρίνεται αρχικά η θέση της Αγκάρρα ως προς το τι θα έπρεπε να κάνει πολιτικά το ΑΚΕΛ αλλά αναφέρεται και στην πολιτική προσπάθεια που πρέπει να καταβάλει το κόμμα ώστε να μην φέρει τα πράγματα στο τελικό δίλημμα: Νατοϊκή λύση ή διχοτόμηση. Η Αγκάρρα με το άρθρο της εναποθέτει στο ΑΚΕΛ το πλέον σημαντικό ζητήμα: να μην φτάσει ο κυπριακός λαός ούτε καν σ’ αυτό το δίλημμα.

Εάν φτάσει ο κυπριακός λαός μπροστά σ’ αυτό το δίλημμα τότε η πολιτική του ΑΚΕΛ “δεν θα πρόκειται περί λάθους πλέον αλλά για ουσιαστικά μετάλλαξη του σε καθαρά αστικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και πέταμα στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας του όπως επίσης και του λόγου ύπαρξης του.”

Αυτή η δήλωση είναι σημαντική και θα πρέπει κατά την γνώμη μου να την λάβουν πολύ σοβαρά όχι μόνο οι ακελικοί και το ΑΚΕΛ αλλά και ο κυπριακός λαός στο σύνολό του.

Αυτή μάλλον είναι και η τελική πολιτική δοκιμασία του κόμματος να αποδείξει τον πραγματικό ρόλο του ως κόμμα των εργαζομένων μια που το κυπριακό πρόβλημα είναι το έσχατο και πιο βαθύ πολιτικοκοινωνικό και οικονομικό ζήτημα που αφορά τον κάθε κύπριο.

Το μόνο που μπορούμε να ρωτήσουμε στους εαυτούς μας εκ των προτέρων είναι αν υπάρχει η εμπιστοσύνη στο ΑΚΕΛ να μην φέρει τον κυπριακό λαό μπροστα σε αυτό το δίλημμα.

Η Χαραυγή και η βία, οι δίδυμες αδερφές

“Η βία είναι καταδικαστέα από όπου κι αν προέρχεται. Είτε από την πλευρά των Ισραηλινών είτε από την πλευρά των Παλαιστινίων”

Κυρίες και κύριοι αυτό το απόσπασμα μπορεί να το βρει και να το διαβάσει κάποιος από την εφημερίδα Χαραυγή. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο η μόνη αριστερή εφημερίδα στη Κύπρο εκφράζεται με αυτό τον προκλητικό τρόπο.

“ΑΚΕΛ ένα Κόμμα ρηχό, πλαδαρό, σοσιαλδημοκρατικό”

Έχει ένα πολιτικό ενδιαφέρον το υποκεφάλαιο: “ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ” μέσα από το οποίο προσδιορίζεται μεταξύ άλλων η φυσιογνωμία και ο χαρακτήρας του ΑΚΕΛ.

Παραθέτω λοιπόν ένα απόσπασμα:

“Δεν είναι λίγες οι φορές που το Κόμμα γίνεται δέκτης ιδεών και προτάσεων για αναθεώρηση της ιδεολογίας και της πολιτικής του. Δεχόμαστε παραινέσεις όπως το Κόμμα αναθεωρήσει αρχές και θέσεις του ως Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα – το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, τον προλεταριακό διεθνισμό, τον αντιιμπεριαλιστικό και ταξικό χαρακτήρα του ή ότι το Κόμμα έχει εκπληρώσει και ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο και οφείλει να προσαρμοστεί στα «νέα δεδομένα».

Σε αυτή την προσπάθεια πρωταγωνιστούν τα ΜΜΕ, το ευρύτερο πολιτικό και οικονομικό σύστημα, νεοφανείς οργανισμοί δεξαμενών σκέψης και πολιτικοί παράγοντες. Κυρίαρχος σκοπός και στόχος, το ΑΚΕΛ να μετατραπεί σε ένα Κόμμα ρηχό, πλαδαρό, σοσιαλδημοκρατικό.

Ταυτόχρονα όμως βρισκόμαστε, ιδιαίτερα σε περιόδους που η πίεση πάνω στο Κόμμα είναι μεγάλη, αντιμέτωποι με απόψεις που, χρησιμοποιώντας μια «επαναστατική» φλυαρία και κενολογία, οδηγούν το Κόμμα σε απομόνωση από τις λαϊκές μάζες επιλέγοντας τον εύκολο δρόμο της επαφής με όσους είναι ήδη πεισμένοι.

Είναι γι’ αυτό που έχει τεράστια σημασία το Κόμμα να τηρεί πολιτικές που να μην παραβιάζουν τις αρχές του.”

 

Εδώ υπάρχει μια παρεξηγημένη από το ΑΚΕΛ τοποθέτηση όσον αφορά την δικιά του ερμηνεία για το πως αυτοπροσδιορίζεται. Αυτό το απόσπασμα είναι η επιβεβαίωση ότι η όποια ελπίδα είχε ή έχει ο υποστηρικτής ή ο Ακελικός έχει πεθάνει. Ας διαβάσουμε λίγο προσεκτικά: “η πίεση πάνω στο Κόμμα είναι μεγάλη, αντιμέτωποι με απόψεις που, χρησιμοποιώντας μια «επαναστατική» φλυαρία και κενολογία, οδηγούν το Κόμμα σε απομόνωση από τις λαϊκές μάζες επιλέγοντας τον εύκολο δρόμο της επαφής με όσους είναι ήδη πεισμένοι.” Το ΑΚΕΛ θεωρεί αρνητικά την πίεση πάνω στο ίδιο όταν του λένε με άλλα λόγια να αναθεωρήσει την πολιτική του που κατρακυλάει σε μια ανειλικρινής θα την έλεγα αστικά προσδιορισμένη πολιτική θέση. Η “«επαναστατική» φλυαρία και κενολογία” η οποία χρησιμοποιούν κάποιοι θα ήταν αποκαλυπτικό να μας έλεγαν ποια είναι αυτά τα μέτωπα. Επίσης, θα ήταν και πολιτικά ώριμο να μας εξηγήσει το ΑΚΕΛ γιατί και πως διαμορφώθηκε μια τέτοια ανάγκη αναθεώρησης;

 

Αν λοιπόν το ΑΚΕΛ έχει την εντύπωση ότι είναι ένα “σύγχρονο κομμουνιστικό κόμμα” θα μπορούσε να μας παραθέσει έτσι ανοικτά:

1. τις σχέσεις του με το κεφάλαιο (στην Κύπρο και εξωτερικό);

2. τις σχέσεις του με τα ίδια τα μέλη του που μιλούν ανοικτά για σοσιαλδημοκρατία;

3. τις σχέσεις του με την Ε.Ε

4. τις σχέσεις του με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (π.χ. Ισραήλ)