Category Archives: ΑΚΕΛ

Τα άχρονα ρετρό της αριστεράς

Τα ρετρό της Χαραυγής έχουν ενδιαφέρον αρχικά ως προς την απουσία όποιας πρόθεσης όσον αφορά  έστω και ένα τόσο δα ίχνος δημοσιογραφικής αναλυτικής αλλά και την ανύπαρκτη έστω παραμικρή ιδεολογική διαλεκτική στόχευση. Αυτό που καταφέρνουν τα ρετρό είναι κατά ένα περίεργο τρόπο μια βίαιη ανάδυση μιας πρωτότυπης ιστορικής αναδρομής που εν τέλει γίνεται μια αντιδιαλεκτική πολιτική παλινδρόμηση χωρίς κανένα χρόνο.

Όταν επισκέπτεσαι για παράδειγμα ένα χώρο (το πατρικό σου, ένα στέκι κτλ) μετά από πολλά χρόνια αναδύονται μνήμες, συναισθήματα, μυρωδιές, η αίσθηση του χρόνου σε σφίγγει, καμία φορά πλατιάζει… Στην περίπτωση τώρα των ρετρό της Χαραυγής ο χρόνος έχει αποκλειστεί από το βίωμα. Όχι μόνο δεν υπάρχει χώρος στην παρουσίαση των ρετρό αλλά επίσης σ’ αυτήν την περίπτωση τα συγκεκριμένα ρετρό λαμβάνουν τον ρόλο εισιτηρίων μιας ιστορικότητας χωρίς το χρόνο, μια παγωμάρα με άλλα λόγια, μια απαγόρευση διαφορετικά της σκέψης αλλά και του βιώματος της ιστορικής σχέσης με τους αγώνες του λαού.

Νατοϊκή λύση ή διχοτόμηση

Ο συντάκτης της Αγκάρρα (WCD) γράφει το εξής άρθρο: “Ο “Πολίτης” πιέζει το ΑΚΕΛ για ΝΑΤΟικές εγγυήσεις” το οποίο είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό ως προς τις πιέσεις που δέχεται το ΑΚΕΛ όσον αφορά τις Νατοϊκές εγγυήσεις.

Διαβάζουμε ένα απόσπασμα: “Η δεδομένη κατάσταση είναι επίσης μια πρόκληση για το ΑΚΕΛ και το εργατικό κίνημα να αναλάβει τις ευθύνες του και να κινητοποιηθεί με όλες του τις δυνάμεις για να μην έρθουν τα πράγματα στο σημείο του να διαλέξει ο λαός μεταξύ μιας ΝΑΤΟικής “λύσης” ή διχοτόμησης, διότι σε ένα ενδεχόμενο νατοικής επιλογής δεν θα πρόκειται περί λάθους πλέον αλλά για ουσιαστικά μετάλλαξη του σε καθαρά αστικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και πέταμα στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας του όπως επίσης και του λόγου ύπαρξης του.”

Στο πιο πάνω απόσπασμα διακρίνεται αρχικά η θέση της Αγκάρρα ως προς το τι θα έπρεπε να κάνει πολιτικά το ΑΚΕΛ αλλά αναφέρεται και στην πολιτική προσπάθεια που πρέπει να καταβάλει το κόμμα ώστε να μην φέρει τα πράγματα στο τελικό δίλημμα: Νατοϊκή λύση ή διχοτόμηση. Η Αγκάρρα με το άρθρο της εναποθέτει στο ΑΚΕΛ το πλέον σημαντικό ζητήμα: να μην φτάσει ο κυπριακός λαός ούτε καν σ’ αυτό το δίλημμα.

Εάν φτάσει ο κυπριακός λαός μπροστά σ’ αυτό το δίλημμα τότε η πολιτική του ΑΚΕΛ “δεν θα πρόκειται περί λάθους πλέον αλλά για ουσιαστικά μετάλλαξη του σε καθαρά αστικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και πέταμα στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας του όπως επίσης και του λόγου ύπαρξης του.”

Αυτή η δήλωση είναι σημαντική και θα πρέπει κατά την γνώμη μου να την λάβουν πολύ σοβαρά όχι μόνο οι ακελικοί και το ΑΚΕΛ αλλά και ο κυπριακός λαός στο σύνολό του.

Αυτή μάλλον είναι και η τελική πολιτική δοκιμασία του κόμματος να αποδείξει τον πραγματικό ρόλο του ως κόμμα των εργαζομένων μια που το κυπριακό πρόβλημα είναι το έσχατο και πιο βαθύ πολιτικοκοινωνικό και οικονομικό ζήτημα που αφορά τον κάθε κύπριο.

Το μόνο που μπορούμε να ρωτήσουμε στους εαυτούς μας εκ των προτέρων είναι αν υπάρχει η εμπιστοσύνη στο ΑΚΕΛ να μην φέρει τον κυπριακό λαό μπροστα σε αυτό το δίλημμα.

Η Χαραυγή και η βία, οι δίδυμες αδερφές

“Η βία είναι καταδικαστέα από όπου κι αν προέρχεται. Είτε από την πλευρά των Ισραηλινών είτε από την πλευρά των Παλαιστινίων”

Κυρίες και κύριοι αυτό το απόσπασμα μπορεί να το βρει και να το διαβάσει κάποιος από την εφημερίδα Χαραυγή. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο η μόνη αριστερή εφημερίδα στη Κύπρο εκφράζεται με αυτό τον προκλητικό τρόπο.

“ΑΚΕΛ ένα Κόμμα ρηχό, πλαδαρό, σοσιαλδημοκρατικό”

Έχει ένα πολιτικό ενδιαφέρον το υποκεφάλαιο: “ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ” μέσα από το οποίο προσδιορίζεται μεταξύ άλλων η φυσιογνωμία και ο χαρακτήρας του ΑΚΕΛ.

Παραθέτω λοιπόν ένα απόσπασμα:

“Δεν είναι λίγες οι φορές που το Κόμμα γίνεται δέκτης ιδεών και προτάσεων για αναθεώρηση της ιδεολογίας και της πολιτικής του. Δεχόμαστε παραινέσεις όπως το Κόμμα αναθεωρήσει αρχές και θέσεις του ως Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα – το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, τον προλεταριακό διεθνισμό, τον αντιιμπεριαλιστικό και ταξικό χαρακτήρα του ή ότι το Κόμμα έχει εκπληρώσει και ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο και οφείλει να προσαρμοστεί στα «νέα δεδομένα».

Σε αυτή την προσπάθεια πρωταγωνιστούν τα ΜΜΕ, το ευρύτερο πολιτικό και οικονομικό σύστημα, νεοφανείς οργανισμοί δεξαμενών σκέψης και πολιτικοί παράγοντες. Κυρίαρχος σκοπός και στόχος, το ΑΚΕΛ να μετατραπεί σε ένα Κόμμα ρηχό, πλαδαρό, σοσιαλδημοκρατικό.

Ταυτόχρονα όμως βρισκόμαστε, ιδιαίτερα σε περιόδους που η πίεση πάνω στο Κόμμα είναι μεγάλη, αντιμέτωποι με απόψεις που, χρησιμοποιώντας μια «επαναστατική» φλυαρία και κενολογία, οδηγούν το Κόμμα σε απομόνωση από τις λαϊκές μάζες επιλέγοντας τον εύκολο δρόμο της επαφής με όσους είναι ήδη πεισμένοι.

Είναι γι’ αυτό που έχει τεράστια σημασία το Κόμμα να τηρεί πολιτικές που να μην παραβιάζουν τις αρχές του.”

 

Εδώ υπάρχει μια παρεξηγημένη από το ΑΚΕΛ τοποθέτηση όσον αφορά την δικιά του ερμηνεία για το πως αυτοπροσδιορίζεται. Αυτό το απόσπασμα είναι η επιβεβαίωση ότι η όποια ελπίδα είχε ή έχει ο υποστηρικτής ή ο Ακελικός έχει πεθάνει. Ας διαβάσουμε λίγο προσεκτικά: “η πίεση πάνω στο Κόμμα είναι μεγάλη, αντιμέτωποι με απόψεις που, χρησιμοποιώντας μια «επαναστατική» φλυαρία και κενολογία, οδηγούν το Κόμμα σε απομόνωση από τις λαϊκές μάζες επιλέγοντας τον εύκολο δρόμο της επαφής με όσους είναι ήδη πεισμένοι.” Το ΑΚΕΛ θεωρεί αρνητικά την πίεση πάνω στο ίδιο όταν του λένε με άλλα λόγια να αναθεωρήσει την πολιτική του που κατρακυλάει σε μια ανειλικρινής θα την έλεγα αστικά προσδιορισμένη πολιτική θέση. Η “«επαναστατική» φλυαρία και κενολογία” η οποία χρησιμοποιούν κάποιοι θα ήταν αποκαλυπτικό να μας έλεγαν ποια είναι αυτά τα μέτωπα. Επίσης, θα ήταν και πολιτικά ώριμο να μας εξηγήσει το ΑΚΕΛ γιατί και πως διαμορφώθηκε μια τέτοια ανάγκη αναθεώρησης;

 

Αν λοιπόν το ΑΚΕΛ έχει την εντύπωση ότι είναι ένα “σύγχρονο κομμουνιστικό κόμμα” θα μπορούσε να μας παραθέσει έτσι ανοικτά:

1. τις σχέσεις του με το κεφάλαιο (στην Κύπρο και εξωτερικό);

2. τις σχέσεις του με τα ίδια τα μέλη του που μιλούν ανοικτά για σοσιαλδημοκρατία;

3. τις σχέσεις του με την Ε.Ε

4. τις σχέσεις του με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (π.χ. Ισραήλ)

Το Ακελικό τρενάκι της συγκίνησης

Αν έχετε δώσει το παρόν σας στην αντικατοχική εκδήλωση για την καταδίκη των Μαύρων Επετείων του πραξικοπήματος και της εισβολής χθες Τετάρτη στο Αμφιθέατρο στο Σκαλί Αγλαντζιάς με ομιλητή τον Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ Άντρο Κυπριανού τότε θα έχετε διακρίνει κάποιες ιδιαιτερότητες και προβληματικά στοιχεία ως προς το περιεχόμενο της εκδήλωσης.

Θεωρώ λοιπόν ότι είναι σημαντικό να καταδειχθούν τα προβληματικά στοιχεία της εκδήλωσης.

Η εκδήλωση λοιπόν σε ένα γενικότερο πλαίσιο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα κοκτέιλ άκρατου συναισθηματισμού. Ο συναισθηματισμός της εκδήλωσης ήταν ένας πυρήνας ακράτειας.

Ας το πάρουμε από την αρχή:

Ο Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού έχει συντάξει μια ομιλία στην οποία οι λέξεις καπιταλισμός και κεφάλαιο ήταν απούσες. Είναι πραγματικά περίεργο όταν μιλάς για φασισμό να μην αναφέρεις και να εξηγείς αυτό που το παράγει. Επίσης ο ιμπεριαλισμός είχε αναφερθεί μια δυο φορές αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο κατακτητικού μοντέλου που θα μπορούσε να μην έχει σχέση με το κεφάλαιο και το καπιταλιστικό σύστημα. Ο ιμπεριαλισμός στην ομιλία του κ. Κυπριανού χαρακτηριζόταν από μια υπαρξιακή ατομικίστικη προσέγγιση λόγω της επίκλησης στο προσωπικό συναίσθημα παρά να είχε αναλυθεί σε ένα πολιτικό πλαίσιο. Η ομιλία και η κριτική στον ιμπεριαλισμό εστιάστηκε σε μια μασκαρεμένη συναισθηματική ρητορική ενάντια στη δεξιά για να αποφευχθεί όποια ανάλυση στο φαινόμενο του ιμπεριαλισμου.

Η ομιλία χθες ήταν ένα συγκινησιακό roller coaster που οδηγούσε σε συναισθηματικά αδιέξοδα στο ζενίθ και σε έστελνε αδιάβαστο στο ναδίρ. Η νεολαία της ΕΔΟΝ ήταν οι κομπάρσοι του συνθήματος, με άλλα λόγια, παρέμβαιναν ακριβώς όπου χρειαζόταν κατά τη διάρκεια της ομιλίας. Ήμουν σίγουρος ότι έκαναν πρόβες. Από την μια διέκρινα δηλαδή μια συναισθηματική βόμβα λόγου στην ομιλία αλλά ταυτόχρονα μια πυροτεχνική παρέμβαση συνθημάτων από την νεολαία.

Μετά ακολούθησε μια θεατρική παράσταση. Η χθεσινή θεατρική παράσταση ήταν η αισθητική μορφή της ομιλίας. Η συναισθηματική πανδαισία εκφράστηκε για όσο κράτησε η παράσταση. Με άλλα λόγια η θεατρική παράσταση ήταν μια δεσμευτική τελετουργία στο συναίσθημα. Δεν υπήρχε άλλος χώρος εκτός από το συναίσθημα. Η αποκλειστικότητα του άκρατου συναισθηματισμού απέκλεισε με βίαιο τρόπο κάθε μορφή σκέψης. Η χθεσινή αυξομείωση των συναισθημάτων και η συνεχής αναπαραγωγή του δεν παραχωρούσε κυριολεκτικώς ούτε χρόνο αλλά ούτε χώρο για σκέψη. Η σκέψη χθες ήταν μια απαγορευμένη λειτουργία μέχρι μεταφραζόταν σαν μια απειλή.

ΑΚΕΛ ντροπή σου

Το ΑΚΕΛ θα παραμείνει αλληλέγγυο στους αγώνες του ελληνικού λαού ή Το ΑΚΕΛ θα παραμένει πιστό στους αγώνες για να συνεχίζει να βουλιάζει στην κινούμενη καπιταλιστική άμμο που επέλεξε να τρέφει κρατώντας και κόκκινες σημαίες.

Ντροπή σας γιατί βουλιάζετε και κρατάτε από το σβέρκο και το λαό.

Οι νάρκες που πρέπει να προσέξετε από το αριστερή έκφραση:

  • Τώρα τον καπιταλισμό το λέμε “τιμωρητικές πολιτικές”.
  • Πω πω, αυτό: “την δογματική προσκόλληση στον ακραίο νεοφιλελεύθερο συντηρητισμό”, αυτό μου φαίνεται να είναι και πιο περίπλοκο και από τον κομμουνιστικό ξύλινο λόγο.
  • Για δες όμως εννοιολογικό πολιτικό επίπεδο: “νεοαποικιακού τύπου πρακτικές”.
  • Εδώ σηκώνονται τα χέρια ψηλά από μόνα τους: “νοικοκυρεμένη οικονομική πολιτική, που θα στοχεύει στην ανάπτυξη και την ευημερία των Ευρωπαίων πολιτών.”
  • “Σε παρατήρηση ότι ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης που δέχθηκε κριτική στο παρελθόν, αυτή τη φορά φαίνεται πως ήταν αλληλέγγυος προς την Ελλάδα, ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ είπε ότι έτσι έχει παρουσιαστεί μέσα από τα ΜΜΕ, θα περιμένουν επίσημη πληροφόρηση και ευχήθηκε όπως “έστω και την υστάτη η κυπριακή κυβέρνηση” ενήργησε με αυτό τον τρόπο και αυτό θα πρέπει να καταγραφεί θετικά, συμπλήρωσε.” – Τς τς τς… μια χαρά βρε η δεξιά με την αριστερά στην Κύπρο, υπάρχουν διαμεσολαβητικές γέφυρες, ειδικά όταν μας ενώνει το εθνικό μας μπλε.

ΑΚΕΛ: ρεαλισμός και μακριά ο σοσιαλισμός

Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία θα γίνει το 22ο Συνέδριο του ΑΚΕΛ:

ακελ

“… το όραμα του ΑΚΕΛ και οι κριτικές διαπιστώσεις μας, ενώ επικεντρωνόμαστε στην κατάθεση συγκεκριμένων ρεαλιστικών προτάσεων για το κάθε θέμα που πραγματευόμαστε.”

Δεν πρόκειται για μια πρόταση σοσιαλιστικής οικοδόμησης, δεδομένο που εξ αντικειμένου σημαίνει ότι οι προτάσεις που καταθέτουμε έχουν σαφείς περιορισμούς ως προς τη δυνατότητά τους να οδηγήσουν σε τελικές-οριστικές λύσεις εντός του υφιστάμενου κοινωνικο-οικονομικού καπιταλιστικού συστήματος.”

 

 

Άλλο η δράση της διαχείρησης άλλο η δράση της επανάστασης

Στο γκρούπ του facebook η ομάδα Δίκτυο Αλληλεγγύης Ελλήνων πολιτών Κύπρου “έχει ως αντικείμενο την ανάπτυξη ποικίλων μορφών κοινωνικής δράσης με σκοπό την έμπρακτη στήριξη των Ελλήνων που έχουν μεταναστεύσει στην Κύπρο εξαιτίας της ανθρωπιστικής πολιτικής και οικονομικής κρίσης που πλήττει τα τελευταία χρόνια την Ελλάδα.”

Η ομάδα Δίκτυο Αλληλεγγύης Ελλήνων πολιτών Κύπρου διοργανώνει εκδήλωση αλληλεγγύης και συμπαράστασης την ώρα του Γιούρογκρουπ σήμερα Τετάρτη 11/02 και Δευτέρα 15/02 έξω από το από το κτίριο της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Λευκωσία.

Στο κάλεσμα για στήριξη της ελληνικής Κυβέρνησης αλλά και του ελληνικού λαού ανταποκρίθηκαν χθες θετικά σχεδόν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα: το ΑΚΕΛ το οποίο “καλεί τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις δυο εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα”, η ΕΔΕΚ, η οποία “θα μεταβεί εν σώματι στο χώρο όπου θα πραγματοποιηθεί η συγκέντρωση συμπαράστασης στην Ελλάδα σε ένδειξη υποστήριξης της Ελληνικής Κυβέρνησης και του Έλληνα Πρωθυπουργού στις προσπάθειες τους για αλλαγή της οικονομικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και τη μάχη κατά των μνημονίων”. Η Συμμαχία Πολιτών “θέλοντας να δοθεί μαζικό παρόν στις εκδηλώσεις στήριξης της προσπάθειας της Ελληνικής Κυβέρνησης, καλεί ξανά όλους τους πολίτες να δώσουν αύριο το παρών τους στην εκδήλωση που διοργανώνει το «Δίκτυο Αλληλεγγύης Ελλήνων Κύπρου»”, το ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΜΜΑ “εκφράζει τη συμπαράσταση του στον ελληνικό λαό και στην ελληνική κυβέρνηση. Υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας ώστε η Ευρώπη να μετριάσει την αυστηρή λιτότητα με πολιτικές ανάπτυξης. Αυτό το παράθυρο επιχειρεί να ανοίξει η ελληνική κυβέρνηση. Σε αυτή την προσπάθεια της, η Κύπρος είναι συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης”. Οι Οικολόγοι σε ανακοίνωσή τους τονίζουν πως στηρίζουν την προσπάθεια της νέας Ελληνικής κυβέρνησης ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές και στα μέτρα ισοπεδωτικής λιτότητας. Επίσης την στήριξη των εκδηλώσεων αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό ανακοίνωσε χθες και το τουρκοκυπριακό κόμμα Νέα Κύπρος. Επίσης η ΠΕΟ εκφράζοντας την αλληλεγγύη της προς τον αγώνα του Ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των ελλήνων εργαζομένων, ενάντια στις πολιτικές των μνημονίων και της λιτότητας, καλεί τους εργαζόμενους της Κύπρου να δώσουν δυναμικά το παρών τους στις εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα. Τέλος, Πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, πνευματικοί άνθρωποι στηρίζουν την Ελλάδα: “Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να αναγνωρίσουν την αποφασιστική δημοκρατική επιλογή του ελληνικού λαού μέσα σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, πρέπει να προχωρήσουν σε μια ρεαλιστική αξιολόγηση της κατάστασης και να δεσμευθούν για μια λογική διαπραγμάτευση.”

Το κάλεσμα δράσης για να βγεί ο κόσμος στο δρόμο δεν αρκεί για να χαρακτηριστεί ως πάλη και ως δράση. Αν το κάλεσμα δράσης δεν έχει ταξικό περιεχόμενο αν δηλαδή δεν ανασυγκροτεί το εργατικό λαϊκό κίνημα τότε οι όποιες λαϊκές διεκδικήσεις πέφτουν στο κενό γιατί απλά είναι κενές περιεχομένου. Το ΚΚΕ με την συγκεκριμένη δήλωσή του (πιο κάτω)  κάνει σαφές το περιεχόμενο της δράσης αυτών των εκδηλώσεων έχοντας ως σκοπό την επέμβαση των εσωτερικών πολιτικών εξελίξων και την στάση του εργατικού κινήματος μέσα στην Ελλάδα. Αν η δράση είχε ταξικό περιεχόμενο, με ταξικά δηλαδή κριτήρια, τότε το ΚΚΕ δεν θα έκφαζε αυτή την θέση. Είναι σημαντικό ακόμα ότι το ΚΚΕ στην δήλωσή του για την φύση των εκδηλώσεων κάνει εμφανές την αναφορά του στο ΑΚΕΛ: “Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκε με τη χθεσινή δήλωσή του και ο εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λουκαΐδης, που κάλεσε «στο πλαίσιο της αλληλεγγύης του προς τον ελληνικό λαό, τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις δυο εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα

Μεγάλη ευθύνη αναλαμβάνουν όσοι στηρίζουν την παραπλάνηση του λαού!

Δυναμώνει η επιδίωξη των αστικών ΜΜΕ να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε «νεροκουβαλητές» στο «μύλο» της διαπραγμάτευσης, που έχει αναλάβει να προωθήσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Μιας διαπραγμάτευσης, που, όπως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ διακηρύσσει, θα πρέπει να καταλήξει σε ένα νέο «πρόγραμμα», σε συμφωνία με τους δανειστές, που σημαίνει αποπληρωμή των δανείων από το λαό. Ενός «προγράμματος γέφυρας», όπως το αποκαλεί η κυβέρνηση, που πράγματι θα ‘ναι για τους επιχειρηματίες «γέφυρα» προς το «ζεστό χρήμα», αλλά θα αποτελεί μια νέα «τάφρο» στην οποία οδηγούνται οι εργατικές – λαϊκές διεκδικήσεις.

Πρόκειται για μια διαπραγμάτευση που αποτελεί τμήμα της γενικότερης διαπραγμάτευσης ανάμεσα στις αστικές τάξεις της ΕΕ για τη διαχείριση των υπερχρεωμένων κρατών καθώς και για το συνολικότερο μέλλον της Ευρωζώνης.

Τα διεθνή αστικά ΜΜΕ, ανάλογα με την πλευρά που στηρίζουν, κρύβοντας αυτήν την ουσία, επιδιώκουν να παρουσιάσουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πότε ως «ταραξία» και «αποσταθεροποιητή» της Ευρώπης και πότε δήθεν ως «απελευθερωτή» της. Από την άλλη στη χώρα μας διάφοροι κύκλοι «οικοδομούν» τη στήριξη προς την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα σ’ ένα πνεύμα δήθεν «εθνικής ενότητας και αξιοπρέπειας».

Η προσπάθεια αυτή επιδιώκεται να στηριχτεί και από το εξωτερικό με εκδηλώσεις με τον ψευδεπίγραφο τίτλο της «αλληλεγγύης στην Ελλάδα». Σ’ αυτήν την προσπάθεια ενεργά συμμετέχουν διάφορες ομάδες και κόμματα ανά την Ευρώπη, επεμβαίνοντας στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις και στη στάση του εργατικού κινήματος, υποδεικνύοντας μάλιστα και ποια στάση πρέπει να έχει το εργατικό λαϊκό κίνημα μέσα στην Ελλάδα απέναντι στη διαπραγμάτευση και στην πολιτική της κυβέρνησης. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκε με τη χθεσινή δήλωσή του και ο εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λουκαΐδης, που κάλεσε «στο πλαίσιο της αλληλεγγύης του προς τον ελληνικό λαό, τους πολίτες να συμμετάσχουν μαζικά στις δυο εκδηλώσεις συμπαράστασης προς την αγωνιζόμενη Ελλάδα».

Κι αυτά όταν είναι πασίγνωστες οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, προς την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.

Οι εργαζόμενοι και πρώτα απ’ όλα τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα των άλλων χωρών δεν μπορεί να γίνουν χειροκροτητές μιας διαπραγμάτευσης ξένης προς τα συμφέροντα των εργαζομένων της Ελλάδας. Μιας καμπάνιας τα νήματα της οποίας κινούν οι δυνάμεις του «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» κι άλλα «ναυάγια» της ταξικής πάλης. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που πριν μερικά χρόνια πανηγύριζαν για την εκλογή Ολάντ στη Γαλλία, που δήθεν θα έφερνε «νέο άνεμο» στην Ευρώπη, και πιο πριν του Ομπάμα, που δήθεν θα σταματούσε τους πολέμους των ΗΠΑ.

Οι εργαζόμενοι στις άλλες χώρες πρέπει να σταθούν αλληλέγγυοι στο ταξικό εργατικό λαϊκό κίνημα, που  καλεί σε πάλη για την ανάκτηση όλων όσα έχασαν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα την περίοδο της κρίσης, για τη διασφάλιση των σύγχρονων δικαιωμάτων κι αναγκών τους, για να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις ώστε να αλλάξει τάξη στην εξουσία.

902

Η επιτυχία της αριστεράς

Ας πάρουμε κάποιους από τους συλλογισμούς για μια σύντομη ανάλυση του άρθρου του κ. Τάκη Χατζηγεωργίου στον Πολίτη υπό τον τίτλο Τι ορίζουμε ως επιτυχία; Το άρθρο παράγει μια γκάμα από ορισμούς του τι ορίζεται ως επιτυχία σε σχέση με την αριστερά.

Δύο από του βασικούς ισχυρισμούς του άρθρου:

1) “Φοβούνται την οργή των πολιτών που άρχισε να εκφράζεται σε διάφορα σημεία της ηπείρου. Και φοβούνται ακόμα πως αν δεν πετύχει η αριστερά  που έρχεται με διάθεση συζήτησης, αυτό που θα ακολουθήσει είναι η ακροδεξιά. Και αυτό σημαίνει τουλάχιστον αποχώρηση από την ΕΕ της Γαλλίας, και δεν το αποκλείω και της Αγγλίας.”

2) “Κι αν ακόμα και αυτά δεν γίνουν και η κυβέρνηση εξαναγκασθεί σε παραίτηση (δεν το πιστεύω αλλά επειδή το κυκλοφορούν αυτό το σενάριο διάφοροι τύποι δεξιά αριστερά, το σχολιάζω) τότε ο αγώνας ανανεώνεται. Τίποτα δεν πάει χαμένο. Ο λαός θα ξέρει σε τέτοια περίπτωση ότι πέρασαν από εδώ άνθρωποι που θέλησαν να δουλέψουν τίμια.  Και πως θα επιστρέψουν!”

Ας αναλύσουμε λίγο τους ισχυρισμούς αυτούς, χωρίζοντάς τους στις προκείμενες που τους συγκροτούν αλλά και στα συμπεράσματα που αναδύονται:

1) η αποτυχία της αριστεράς γεννάει φασισμό

2) με την πιθανή αποτυχία της αριστεράς προκύπτει ανανέωση του αγώνα άρα ένας βαθμός επιτυχίας

3) η επιτυχία της αριστεράς δεν καταπολεμάει τον φασισμό αλλά θα “συγκρουστούν κάθετα με την διαφθορά, τη διαπλοκή και την φοροδιαφυγή”

4) η επιτυχία της αριστεράς συντελεί στην απομάκρυνση του φόβου που νοιώθουν οι κεφαλαιοκράτες αναφορικά με μια ενδεχόμενη επέλαση του φασισμού μετά από μια πιθανή αποτυχία της αριστεράς

5) η επιτυχία της αριστεράς θα πηγάζει από τον φόβο που νοιώθουν οι κεφαλαιοκράτες αναφορικά με μια ενδεχόμενη επέλαση του φασισμού μετά από μια πιθανή αποτυχία της αριστεράς

6) η πιθανή αποτυχία της αριστεράς συγκροτεί την επιτυχία μιας ηρωικής ήττας του “Τίποτα δεν πάει χαμένο” ή ότι “πέρασαν από εδώ άνθρωποι που θέλησαν να δουλέψουν τίμια”

Το γενικότερο συμπέρασμα των ισχυρισμών είναι: Η επιτυχία της αριστεράς έγκειται στον φόβο των κεφαλαιοκρατών στην ενδεχόμενη επέλαση του φασισμού μετά από μια πιθανή αποτυχία της αριστεράς. Η πιθανή όμως αποτυχία της χαρακτηρίζεται ως ανανεωτική αγωνιστική επιτυχία στο μέλλον. Άρα μέσα από τη πιθανή αποτυχία της, από την οποία δύναται να γεννηθεί ο φασισμός, θα προκύπτει μια επιτυχημένη αριστερά εντός ενός φασιστικού κράτους, το οποίο δεν συνιστά παρά τη πιθανή κατάληξη της αριστερής αποτυχίας του παρελθόντος. Με την ηρωική αποτυχία της αριστεράς θα ανανεωθεί ο αγώνας της όχι για επιτυχία αλλά με στόχο ότι κάποτε “θα επιστρέψουν!”, θα επιστρέψουν αυτοί που με την αποτυχία τους γεννήσανε φασισμό.

Είναι βασικό να έχουμε υπόψη ότι ο φασισμός καλλιεργείται δεν εμφανίζεται σαν κεραυνός από το πουθενά. Η ιδεολογική καλλιέργεια του φασισμού δεν χαρακτηρίζεται από την αμεσότητά της ως παρουσίας αλλά από την χρονική διάρκεια συγκεκριμένων οικονομικών και κοινωνικοπολιτικών ζυμώσεων και ιστορικών συνθηκών. Επίσης, η εμφάνιση του φασισμού έγκειται στο οικονομικό και κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο του συστήματος καλλιέργειας του. Ποιό σύστημα λοιπόν καλλιεργεί τον φασισμό; Η απάντηση είναι ο καπιταλισμός.