Category Archives: Αγώνες

Hassiktir ο ιμπεριαλισμός…

Το “κυπριακό πρόβλημα” είναι δημιούργημα της πολιτικοοικονομικής πρακτικής της κυπριακής αστικής τάξης εκφράζοντας τις ενδοαστικές συγκρούσεις των αστικών τάξεων των δύο κοινοτήτων και όχι μόνο.

Το δημιούργημα όμως του “κυπριακού προβλήματος” δεν έγκειται σε μια αποκαλυπτική πολιτική παρθενογένεση αλλά ούτε και σε οποιαδήποτε κατηγορική ενοχή παντός και γενικού τύπου. Οι ενδοαστικές συγκρούσεις των δυο κοινοτήτων πηγάζουν από τις σχέσεις που έχουν με τις αστικές τάξεις των δυτικών δυνάμεων πάνω σε πολιτικοοικονομικά και κοινωνικά πλαίσια.

Με άλλα λόγια το “κυπριακό” είναι αποτέλεσμα μιας καθαρά αστικής διένεξης με κύριο άξονα τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των δυτικών δυνάμεων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Ο ιμπεριαλισμός παράγει, συν τις κυριαρχικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές μέθοδες και πολεμικές εντάσεις ή συρράξεις για να επιτυγχάνει τους στόχους του. Η Κύπρος σε αυτή την περίπτωση με το πρόβλημα που οικειοποιήθηκε έλυσε σε μεγάλο βαθμό τις ανησυχίες των ιμπεριαλιστικών δυτικών κύκλων των δεκαετιών 70′ και 80′ σχετικά με τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου.

Το “κυπριακό” δημιουργήθηκε από συγκεκριμένη πολιτική εξουσία και για συγκεκριμένο πολιτικό, γεωστρατηγικό και οικονομικό στόχο. Το “κυπριακό” ως τέτοιο δεν αποτελεί ουσιαστικά πρόβλημα για την αστική τάξη. Αν προκύψει ως πρόβλημα μόνο τότε θα “λυθεί” και θα λυθεί δια μαγείας. Το “κυπριακό πρόβλημα” δεν φράσσει καμιά κεφαλαιοκρατική διακίνηση και δεν αποτελεί καμία απειλή για καμία ιμπεριαλιστική κινητικότητα. Κάθε άλλο θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε: το “κυπριακό πρόβλημα” είναι ο έξοχος διακανονισμός των ιμπεριαλιστών για να επιτυγχάνουν τους ιμπεριαλιστικούς τους στόχους στην Μέση Ανατολή. Δέστε για παράδειγμα τώρα στην Συρία. Το ότι ο βρετανικός ιμπεριαλισμός έχει βάση στην Κύπρο και βομβαρδίζει Συρία και Ιράκ αυτό δεν είναι ούτε αυτονόητο αλλά ούτε αφήνει αμέτοχη την Κύπρο στην υπεράσπιση του ιμπεριαλισμού στην Μέση Ανατολή. Αν επιθυμούν οι ιμπεριαλιστές να τελειώνουν με το “κυπριακό πρόβλημα” δεν είναι γιατί ξαφνικά απέκτησαν το καλό πρόσωπο του ιμπεριαλιστή που διατείνεται για μια παγκόσμια καντιανή ειρήνη υπό το φως των πυραύλων. Άρα, όταν μιλάμε για “λύση”, δεν σημαίνει ακριβώς αυτό που εννοούμε αλλά θα πρέπει να τοποθετήσουμε το περιεχόμενο της λύσης πάντοτε μέσα στο πολιτικό πλαίσιο στο οποίο διακανονίζεται.

Συνεπώς το ”κυπριακό πρόβλημα” δεν συνεπάγεται ως πρόβλημα από τους ιμπεριαλιστές άρα δεν υπάρχει προοπτική ουσιατικής επίλυσης. Όσο η πολιτική εξουσία καθορίζει τις βάσεις της “λύσης” η λύση θα προκύπτει πάντα ως μια μορφή μη λύσης.

Το πολιτικό “κυπριακό πρόβλημα” είναι πρόβλημα μεσανατολικό και όχι ευρωπαϊκό και ούτε δυτικού τύπου πρόβλημα που θα λυθεί στα σαλόνια των τραπεζικών λόμπι αλλά ούτε και στις συναντήσεις κορυφής όπου στην κορυφή κυματίζει θριαμβευτικά το ΝΑΤΟ. Μεσανατολικό λοιπόν το πρόβλημα της Κύπρου όπως ακριβώς και το Παλαιστιανιακό, όπως ακριβώς και το Συριακό και το Ιρακινό και το Κουρδικό. Μεσανατολικό ζήτημα που σημαίνει πρόβλημα που γεννιέται από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές, από την πολιτισμένη Ε.Ε. και το πολυφάνταστο Παρίσι, από την πολυκουλτουριάρικη Νέα Υόρκη και στο τίγκα στην υγρασία Λονδίνο.

Η Μέση Ανατολή καίγεται από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές και η κυπριακή αστική τάξη θριαμβολογεί για την επικείμενη “λύση” του κυπριακού προβλήματος γιατί ακριβώς η “λύση” τώρα είναι ένας διακανονισμός των ιμπεριαλιστών. Από την άλλη διακρίνεται εύστοχα μια κακόμοιρη αριστερά (ΑΚΕΛ) που περιμένει σχεδόν μισό αιώνα για την αποκαλυπτική ιμπεριαλιστική “λύση” του κυπριακού για να αρχίσει μια δήθεν σοσιαλιστική επανάσταση.

Επειδή λοιπόν βρισκόμαστε στο μεταίχμιο όχι μιας νέας εποχής, ούτε μιας νέας ιστορίας αλλά ούτε ακόμα μια νέας μέρας, είναι ιστορικό καθήκον πλέον όχι για ένα καλύτερο μέλλον και τις όποιες μπουρδολογίες της ευρωπαϊκής αριστεράς που χρυσώνει το σκατό. Είναι λοιπόν καθήκον απλά και μόνο η αποκατάσταση του παρελθόντος, αυτών δηλαδή που ακόμα μες το χώμα πολεμάνε τον φασιστικό δυτικό ιμπεριαλισμό στη Συρία, στην Ουκρανία, στο Ισραήλ και όπου αλλού είτε με σπαθιά είτε με πέτρες είτε με βόμβες υδρογόνου. Αυτό είναι το πρωταρχικό χρέος των αγωνιστών, η συνέχεια του αγώνα που δεν έχει τελειώσει ποτέ.

 

Advertisements

Τα άχρονα ρετρό της αριστεράς

Τα ρετρό της Χαραυγής έχουν ενδιαφέρον αρχικά ως προς την απουσία όποιας πρόθεσης όσον αφορά  έστω και ένα τόσο δα ίχνος δημοσιογραφικής αναλυτικής αλλά και την ανύπαρκτη έστω παραμικρή ιδεολογική διαλεκτική στόχευση. Αυτό που καταφέρνουν τα ρετρό είναι κατά ένα περίεργο τρόπο μια βίαιη ανάδυση μιας πρωτότυπης ιστορικής αναδρομής που εν τέλει γίνεται μια αντιδιαλεκτική πολιτική παλινδρόμηση χωρίς κανένα χρόνο.

Όταν επισκέπτεσαι για παράδειγμα ένα χώρο (το πατρικό σου, ένα στέκι κτλ) μετά από πολλά χρόνια αναδύονται μνήμες, συναισθήματα, μυρωδιές, η αίσθηση του χρόνου σε σφίγγει, καμία φορά πλατιάζει… Στην περίπτωση τώρα των ρετρό της Χαραυγής ο χρόνος έχει αποκλειστεί από το βίωμα. Όχι μόνο δεν υπάρχει χώρος στην παρουσίαση των ρετρό αλλά επίσης σ’ αυτήν την περίπτωση τα συγκεκριμένα ρετρό λαμβάνουν τον ρόλο εισιτηρίων μιας ιστορικότητας χωρίς το χρόνο, μια παγωμάρα με άλλα λόγια, μια απαγόρευση διαφορετικά της σκέψης αλλά και του βιώματος της ιστορικής σχέσης με τους αγώνες του λαού.

Ένα σχόλιο, ένας άλλος κόσμος

Από τα πάμπολλα σχόλια που από μόνα τους μπορούν να σταθούν έτσι από μόνα τους να κοιτάνε ένα ορίζοντα που περιμένει να κλείσει το μάτι σε μια πουτάνα αιωνιότητα:

 

“Η μοναδική προϋπόθεση για να αγωνίζεσαι είναι ότι δεν μπορείς και δεν δικαιούσαι να κάνεις αλλιώς. Τίποτε άλλο. Όποιος λέει ότι “αγωνίζεται” μόνο αν έχει λογικές πιθανότητες να πετύχει, ότι για να αγωνιστείς πρέπει να έχεις εγγυήσεις, δεν είναι αγωνιστής. Είναι φυγόπονος και σπεκουλαδόρος.”

Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Πρωτοβουλίας για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ

europaiki-kommoynistiki-protovoulia

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ η Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Πρωτοβουλία επισημαίνει τα εξής:

«Η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, στις 18 και 19 Δεκέμβρη 2014 και οι αποφάσεις της συνιστούν κλιμάκωση της επίθεσης ΕΕ, κυβερνήσεων και μονοπωλίων ενάντια στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ.

1. Η ασθενική καπιταλιστική ανάκαμψη, καθώς και η πιθανότητα εκδήλωσης νέας κρίσης στην Ευρωζώνη και την ΕΕ ενισχύουν τις δυσκολίες της αστικής διαχείρισης και οξύνουν στο έπακρο τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, όσο και με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και ισχυρές καπιταλιστικές χώρες σε διεθνές επίπεδο.

2. Οι ανταγωνισμοί τους δεν έχουν καμία σχέση με τα λαϊκά συμφέροντα. Εκφράζουν τη σφοδρή διαπάλη συμφερόντων ανάμεσα σε αστικές τάξεις των κρατών μελών της ΕΕ και σε τμήματα τους.

3.Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ εκφράζει ιδιαίτερα την ανησυχία της στην ολοένα και μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα της ΕΕ στα ανατολικά σύνορά της, με επίκεντρο την Ουκρανία, καθώς και τις άλλες χώρες που περιλαμβάνονται στην “Ανατολική Εταιρική Σχέση” – Μολδαβία, Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν, σε αντιπαράθεση με την καπιταλιστική Ρωσία. Οι πάνω από 20 αποστολές της ΕΕ σ’ ολόκληρο τον κόσμο, στη Ν.Α. Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, η όξυνση των αντιθέσεων με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις με επίκεντρο τους ενεργειακούς πόρους και τους διαύλους μεταφοράς τους αυξάνουν τους κινδύνους γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου, απειλούν με αιματοκύλισμα τους λαούς. Πυλώνας της στρατιωτικής επιθετικής πολιτικής της ΕΕ συνεχίζει να αποτελεί το ΝΑΤΟ και η παραπέρα ανάπτυξη της στρατηγικής συνεργασίας τους. Η ΕΕ επεκτείνει τις στρατιωτικές της δυνατότητες με νέους μηχανισμούς και σώματα με κάθε πρόσφορο πρόσχημα επιδιώκοντας να αποτελέσει, όπως λένε, οι αποφάσεις της “παγκόσμιο παίκτη”.

4. Είτε με συνέχιση της ονομαζόμενης δημοσιονομικής προσαρμογής, είτε με μια λιγότερο περιοριστική εκδοχή κοινός παρονομαστής τους είναι:

-Η συνέχιση των θυσιών του εργαζόμενου λαού, η μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης στο βωμό της λεγόμενης ανταγωνιστικότητας, ζώντας ανάμεσα στην ανεργία και στην ελαστική εργασία.

-Η προώθηση των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που κατεδαφίζουν όσα δικαιώματα έχουν απομείνει, εργασιακά, ασφαλιστικά, στην παιδεία, την υγεία και πρόνοια.

-Η πιστή τήρηση των αντιλαϊκών δεσμεύσεων που έχουν συμφωνηθεί από την ΕΕ και τις κυβερνήσεις για όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, σχετικά με τη δημοσιονομική πολιτική, την “απελευθέρωση” των αγορών (ιδίως ενέργειας, τηλεπικοινωνιών, ψηφιακών τεχνολογιών, μεταφορών) και τις ιδιωτικοποιήσεις σε τομείς στρατηγικής σημασίας.

-Ένταση των αντιλαϊκών μέτρων για να φορτωθούν οι λαοί την πληρωμή του κρατικού χρέους που ούτε το δημιούργησαν, ούτε ωφελήθηκαν το παραμικρό από τη διόγκωσή του.

-Ενίσχυση της καταστολής, των μέτρων περιορισμού του δικαιώματος στην απεργία, τις διώξεις σε βάρος συνδικαλιστών κι άλλων αγωνιστών, τους μαζικούς πνιγμούς μεταναστών και προσφύγων, τον εγκλεισμό τους σε απαράδεκτα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

5. Η ενίσχυση της λεγόμενης “ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης” περιλαμβάνει το “ευρωπαϊκό εξάμηνο”, τις “συστάσεις ανά χώρα”, τον έλεγχο των προϋπολογισμώντων κρατών μελών, αναβαθμισμένες διαδικασίες ελέγχου, συμμόρφωσης και κυρώσεων στα κράτη μέλη που ανταποκρίνονται στους στόχους του Συμφώνου Σταθερότητας και της αντιλαϊκής Στρατηγικής ΕΕ-2020. Διαμορφώνει ένα μηχανισμό “διαρκών μνημονίων” και επιτήρησης σε όλα τα κράτη μέλη για την απρόσκοπτη επιβολή των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που είναι αναγκαίες για την διασφάλιση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών επιχειρηματικών ομίλων, την ενίσχυση της θέσης τους στον παγκόσμια μονοπωλιακό ανταγωνισμό.

6. Το λεγόμενο επενδυτικό πακέτο των 300 δισ. ευρώ, που παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προορίζεται για να προσφέρει επιπλέον κεφάλαια στους επιχειρηματικούς ομίλους, για πραγματοποίηση επενδύσεων με κρατική χρηματοδότηση, για την ενίσχυση της κερδοφορία τους. Ο λαός θα συνεχίσει να ματώνει για τη χρηματοδότηση των μονοπωλίων, με μεγαλύτερης έκτασης λεηλασία του εισοδήματός του και νέες θυσίες.

7. Οδυνηρές είναι οι συνέπειες και για τη φτωχομεσαία αγροτιά που πληρώνει ακριβά την πολιτική της ΕΕ. Η νέα ΚΑΠ που αφορά την περίοδο 2014-2020 δίνει τη χαριστική βολή για το ξεκλήρισμα της φτωχής αγροτιάς γιατί ενισχύει τη συγκέντρωση της αγροτικής παραγωγής σε λίγα χέρια και την πλήρη απελευθέρωση των αγορών.

Η καπιταλιστική ανάπτυξη για την οποία πασχίζουν τα κόμματα που στηρίζουν την ΕΕ και την κερδοφορία του κεφαλαίου, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές παραλλαγές διαχείρισης, θα σημάνει ακόμη μεγαλύτερα βάσανα και δυστυχία για τους λαούς. Η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκή. Διέξοδος και ελπίδα για τους εργαζόμενους είναι να βάλουν αυτοί τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις.

Η Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Πρωτοβουλία εκφράζει την αλληλεγγύη της και χαιρετίζει τις μαζικές απεργιακές κι άλλες εργατικές λαϊκές κινητοποιήσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες Βέλγιο, Ελλάδα, Ιταλία κ.ά.

Τα κόμματα που συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία δίνουν όλες τους τις δυνάμεις για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης, για να χειραφετηθούν οι λαοί, να σπάσουν τα δεσμά της ΕΕ και των μονοπωλίων, με τη δική τους εξουσία οι ίδιοι να απολαμβάνουν τον πλούτο που παράγουν».

902

Οι εργαζόμενες γυναίκες

Annenkov_Elena

                                George Annenkov, Portrait of the dancer Elena Annenkov (1917)

“Στην ιστορία της ανθρωπότητας ούτε ένα από τα μεγάλα κινήματα των καταπιεζομένων δεν τα ‘βγαλε πέρα χωρίς τη συμμετοχή των εργαζομένων γυναικών. Οι εργαζόμενες γυναίκες, οι πιο καταπιεζόμενες απ’ όλους τους καταπιεζόμενους, δεν έμειναν ποτέ ούτε μπορούσαν να μείνουν παράμερα από το μεγάλο δρόμο του απελευθερωτικού κινήματος. Το απελευθερωτικό κίνημα των σκλάβων, όπως είναι γνωστό, ανέδειξε εκατοντάδες και χιλιάδες μεγαλομάρτυρες και ηρωίδες. Στις γραμμές των αγωνιστών για την απελευθέρωση των δουλοπάροικων βρίσκονταν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενες γυναίκες. Δεν είναι εκπληχτικό ότι το επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης, το πιο ισχυρό απ’ όλα τα απελευθερωτικά κινήματα των καταπιεζομένων μαζών, τράβηξε κάτω από τη σημαία του εκατομμύρια εργαζόμενες γυναίκες. Η διεθνής ήμερα της γυναίκας είναι ένας δείχτης για το ακατανίκητο και προάγγελος για το μεγάλο μέλλον του απελευθερωτικού κινήματος της εργατικής τόξης. Οι εργαζόμενες γυναίκες, οι εργάτριες και οι αγρότισσες, αποτελούν την πιο μεγάλη εφεδρεία της εργατικής τάξης. Εφεδρεία αυτή αποτελώ το μισό πληθυσμό. Από το αν η εφεδρεία των γυναικών θα είναι υπέρ της εργατικής τάξης η ενάντια της, απ’ αυτό εξαρτιέται η τύχη του προλεταριακού κινήματος, η νίκη είτε η ήττα της προλεταριακής επανάστασης, η νίκη είτε η ήττα της προλεταριακής εξουσίας. Γι’ αυτό, το πρώτο καθήκον του προλεταριάτου και της εμπροσθοφυλακής του, του κομμουνιστικού κόμματος, είναι να διεξάγει αποφασιστικό αγώνα για την απελευθέρωση των γυναικών, των εργατριών και των αγροτισσών από την επιρροή της αστικής τάξης, για την πολιτική διαφώτιση και οργάνωση των εργατριών και των αγροτισσών κάτω από τη σημαία του προλεταριάτου. Η διεθνής ήμερα της γυναίκας είναι ένα μέσο για να καταχτηθεί η εφεδρεία των εργαζομένων γυναικών με το μέρος του προλεταριάτου. Όμως οι εργαζόμενες γυναίκες δεν είναι μόνο εφεδρεία. Μπορούν και πρέπει, με τη σωστή πολιτική της εργατικής τάξης, να γίνουν μια πραγματική στρατιά της εργατικής τάξης που να δρα ενάντια στην αστική τάξη. Να σφυρηλατήσει από την εφεδρεία των εργαζομένων γυναικών μια στρατιά εργατριών και αγροτισσών που να δρα στο πλευρό της μεγάλης στρατιάς του προλεταριάτου, αυτό είναι το δεύτερο και αποφασιστικό καθήκον της εργατικής τάξης. Η διεθνής ήμερα της γυναίκας πρέπει να γίνει το μέσο για να μετατραπούν οι εργάτριες και οι αγρότισσες από εφεδρεία της εργατικής τάξης σε δρώσα στρατιά του απελευθερωτικού κινήματος του προλεταριάτου. Ζήτω η διεθνής ήμερα της γυναίκας!”

Ι.Β. ΣΤΑΛΙΝ, ΑΠΑΝΤΑ, ΤΟΜΟΣ 7 1925, Εκδοτικό της Κεντρικής του ΚΚΕ, 1952 (σελ. 52-53).