Monthly Archives: May 2016

Ο υλισμός που αυτομόλησε

Ο δημοκρατικός υλισμός είναι η ιδεολογική αντιδιαλεκτική φαντασιακή πραγματικότητα η οποία παράγεται αποσπασματικά από την αστική διανόηση με την Εγελιανή Λογική να γίνεται η συνεχής πηγή της δημιουργίας του. Από την μια παραποιεί την Εγελιανή Λογική με σφοδρές επιθέσεις εναντίον της μαρξιστικής θεωρίας και από την άλλη θολώνει την πρακτική με μια χριστιανική θεοδικία. Ως εκ τούτου ο πυρήνας της Εγελιανής Λογικής και Διαλεκτικής γίνεται το χάος που η ελεύθερη οικονομία θέλει να αποκαταστήσει.

Ο δημοκρατικός υλισμός είναι ακριβώς η καπιταλιστική πραγματικότητα η οποία καταφέρνει να κυριαρχεί ως η φυσική τάξη των πραγμάτων. Ο υλισμός του δημοκρατικού αυτού τόξου είναι ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής ο οποίος δημοκρατικοποιεί την παρουσία του με την πολιτική κυριαρχική τάξη των αστών.

Η πανουργία του Εγελιανού Λόγου ως το εξαιρετικό ρήγμα της ιστορίας γίνεται στον δημοκρατικό υλισμό η πανουργία η οποία βαπτίζει την πολλαπλότητα ως την κατηγορία εκείνη που δεν αφήνει τίποτα να εξαιρεθεί εντός του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή η κατηγορία συνιστά την πεμπτουσία της κοσμικής της απειλής ειδικά όταν η απειλή συνοδεύεται από την ταξική πάλη και δη από την κομμουνιστική προοπτική.

Αν και ο πυρήνας του Πνεύματος που αναδεικνύει την πανουργία του Λόγου ερμηνεύεται και ως θεολογικού τύπου θαυματοποιητική διαδικασία μπορεί όμως να ερμηνευτεί και διαφορετικά. Η διαφορετικότητα όμως δεν έγκειται στην μετα-εγελιανή αριστερίστικη ερμηνεία περί του μεταφυσικού-υλιστικού σωτήριου καθολικού Ενός αλλά στην ολοκληρωτική πολιτική καθεστωτική τάξη της αστικής δημοκρατίας ως το απόλυτο λευκό και απόλυτο Όλο.

Ακόμα δηλαδή και η θεολογική καταβολή της πανουργίας του Λόγου χαρακτηρίζεται από την εξαιρετική οντολογική υπαρκτικότητα του ίδιου του Εγελιανού Λόγου. Στον δημοκρατικό υλισμό όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αντί λοιπόν να περιλαμβάνει την εξαίρεση διατείνεται να υπηρετεί μία ψευδοελευθερία φαινομενικού κι αποκλειστικού τύπου.

Η αποκλειστικότητα που υπηρετεί έγκειται στον αποκλεισμό της κομμουνιστικής εξαίρεσης όχι απλά ως μιας επιπλέον πολιτικής προσέγγισης αλλά ως της μοναδικής αλήθειας που μπορεί ν’ ανατρέψει τον μανδύα της ψευδο-χειραφετημένης αστικής ελευθερίας.

Μανόλης Πρατικάκης, Ο Μεγάλος Ξενώνας,

 

Είδα το Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ και τα άλλα βαβυλώνια
βάραθρα προς τον ουρανό.
Είδα τους μεγιστάνες σε τρελή σύμφυρση γλωσσών
γυαλί και ατσάλι.
Με χρυσά λέπια δεινοσαύρων. Με πρόστυχα χάχανα Μαθουσάλα.
Μανχάταν, Τόκιο, Σανγκάη – αργά το Μάη. Αρκεί να κοιτάξεις
το τρελό κάθετο κάθετο σ’ αυτούς τους γκρεμούς.
Με τέτοια διαβολική έπαρση. Με τέτοια βλακώδη οίηση
στα καλά καθούμενα του τοπίου.
Σ’ αυτήν την προς τα πάνω κατακραυγή.
Σ’ αυτά τα πολυώροφα νεκροταφεία.
Σ’ αυτό το γυάλινο μουγκρητό.
Με τέτοια ξυλοπόδαρα στις αδιάκοπες αποκριές
οι βαθύπλουτοι μασκαράδες.
Με δολάρια – κονάκια της χολέρας στα ολομέταξα χάη.
Σε φιλοθεάμονα θρίαμβο «καταιγίδας» με πυκνό ακροατήριο
και σκληρό κοπιράιτ αποκλειστικότητας.
Με νωπά θραύσματα στη σάρκα από καυτό ουράνιο χαλάζι
σαν λαίμαργες κρεατόμυγες.
Με πορφυρούς ροδώνες στο μυθικό Αμπού-Γκράιμπ
(και σε ρυθμούς αντάντε – να ωχριά ο Νταντέ.
Ένα λάιφ «ορατόριo» – σκυθρωπιάζει το δικό του πουργατόριο).
Παν οι ουρανοξύστες άστρο-άστρο, ώμο-ώμο
σ’ αυτά τα πρόστυχα Ντουόμο.
Του χρήματος προσκυνητές
με αισθήσεις αυτοκίνητες.

Μανόλης Πρατικάκης, Ο Μεγάλος Ξενώνας, Μεταίχμιο 2006

Νυχτολόγιο 1 

Όταν καθημερινά διασχίζεις τις μεγαλεπίβολες λονδρέζικες εισόδους των Nasdaq, UBS, RBS, Bloomberg, Moody’s, Deutsche Bank, HSBC και άλλα δεκάδες καπιταλιστικά “εργοστάσια” τότε ηθελημένα ή μη επιβεβαιώνεται αβίαστα η ανυπαρξία σου.

Η καθημερινή σχέση με τον εξωτερικό χώρο, με τις μικρές πλατείες τριγύρω, το ανοιξιάτικο τερτίπι στην πλατεία με τον ξεχασμένο ήλιο απένατι από το Bloomberg, διακρίνεται σχεδόν απρόθετα ακόμα και στον πιο αφελή τουρίστα η διαλεκτική κυρίου και δούλου. Από την μια διακρίνεται μια “εργοστασιακή” ατμόσφαιρα αλλά μ’ ένα γκλαμουράτο παρουσιαστικό και ένα πιο πιστευτό βάδισμα στην φτέρνα. 

Από την άλλη διακρίνεται η υπαλληλική αριστοκρατία των χρυσών παιδιών που μπορούν περήφανα να σου δείχνουν με το δάκτυλο ότι κάπου εκεί ανάμεσα στον 25ο και 30ο όροφο βρίσκεται το γραφείο αστέρι στο κοσμικό καπιταλιστικό στερέωμα.

Δεν ξέρω κατά πόσον είναι αλήθεια το συμβάν ως θαύμα ή η αθανασία της ψυχής ως αιωνιότητα – δηλαδή ένα παρατραβηγμένο συμβάν – αλλά η αρχιτεκτονική των καπιταλιστικών ναών αποδεικνύει την αλήθεια και των δυο συμβάντων. 

Όταν λοιπόν η υπαλληλική αριστοκρατία χάσκει μπροστά στην ηλιόλουστη νικηφόρα της έκταση για μια απολαυστική διαλειμματική ώρα ανεμελιάς και επίδειξης τότε η χειραφέτηση λιώνει σαν παγωτό πίσω από τις “πλατείες διάλειμμα”, εκεί που βρίσκονται τα σκουπίδια. 

Η εργασία γίνεται μέσον για την νικηφόρα ανέλιξη στον κοσμικό χρόνο και χώρο του κεφαλαιοκρατικού εκθαμβωτικού σύμπαντος. Αυτό είναι το σύμπαν που μπορεί να σου πάρει ίντερβιου γιατί το άλλο χέστηκε για την εκλεκτικότητα και για την στρατηγική σου. Το σύπμαν, αυτό το δικό σας σύμπαν, δεν έχει φτιά, ούτε μάτια, ούτε γλώσσα, παρά γεννητικά όργανα που συσσωρεύουν κεφάλαιο. Το σύμπαν αυτό έχει την δικιά του σκοτεινή ύλη – την υπεραξία. 

Οι εκλεκτοί πετυχημένοι υπαλληλίσκοι που την καταβρίκανε σε μια ζωή ρολόι, που τίποτα δεν μπορεί να χαλαστεί γιατί το σύμπαν έχει συνωμοτήσει στην αιώνια ασφάλειά τους γίνονται τα παραδείγματα της πανεπιστημιακής δεοντολογίας, της διανοουμενίστικης αριστοκρατίας, της θρησκευτικής εσχατολογίας, της εργασιακής ψυχολογίας και της υπαρξιακής αθείας.

Ο καπιταλισμός λύνει τα προβλήματα και βρίσκεται ως δημοκρατία μέσα από την μικρή αισχρή σχισμή του φασιστικού χάους – ενός κουτιού με άλλα λόγια. Λοιπόν, καλή επιτυχία στις εκλογικές σας εξωρμήσεις και στην θρησκευτική πίστη της λύσης του κυπριακού. Ο ιμπεριαλισμός δεν σηκώνει να αναφερθεί στο γλυκό μας κείμενο όσο ακριβώς δηλαδή δεν σηκώνει να θεωρηθεί η οποια λύση του κυπριακόυ ως ιμπεριαλιστική λύση αν δεν λυθεί με τις προϋποθέσεις μιας λαϊκής σοσιαλιστικής εξουσίας. 

Επαγγελματικός Καρκίνος

Γράφει: Ζημάλης Ευάγγελος
Ιατρός Εργασίας

Η σχέση μεταξύ καρκίνου και επαγγέλματος διαπιστώθηκε για πρώτη φορά το 1775 από τον Percival Pott, χειρουργό του Νοσοκομείου του Αγίου Βαρθολομαίου του Λονδίνου.
O Pott παρατήρησε τη μεγάλη συχνότητα καρκίνου του οσχέου σε καπνοδοχοκαθαριστές. Αργότερα, άλλες παρατηρήσεις επιβεβαίωσαν τη σχέση ενώσεων του πετρελαίου με τον καρκίνο του δέρματος και κυρίως του οσχέου.
Χρειάστηκε όμως να περάσουν αρκετά χρόνια για να αποδεχτεί η πειραματική σχέση μεταξύ του καρκίνου του δέρματος και αρωματικών υδρογονανθράκων κατά το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα.

Το 1895 ο Rehn περιέγραψε όγκους της ουροδόχου κύστης σε εργάτες βιομηχανίας χρωμάτων με ανιλίνη. Στη συνέχεια μια ολόκληρη σειρά από αρωματικές αμίνες διαπιστώθηκε ότι ήταν καρκινογόνες για την ουροδόχο κύστη.
Παρά το μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει περάσει από τότε, υπάρχουν εργαζόμενοι και σήμερα, οι οποίοι παρουσιάζουν όγκους από τις παραπάνω ουσίες. Αυτό οφείλεται αφ’ ενός στο ότι ο λανθάνων χρόνος είναι αρκετά μεγάλος (περίπου 40 χρόνια) και αφ’ετέρου στο ότι δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη αβλαβή υποκατάσταση των ουσιών αυτών.
Οι διάφορες χημικές ουσίες σχηματίζουν το σύνολο των καρκινογόνων που σχετίζονται με την εργασία. Είναι όμως σημαντικό να γίνεται διαχωρισμός μεταξύ των διαφόρων ομάδων καρκινογόνων. Συνοπτικά θα μπορούσαμε να διακρίνουν δύο ομάδες α) τις γενοτοξικές ουσίες, οι οποίες προκαλούν κυτταρικές γενετικές μεταλλαγές και μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο μετά από μία έκθεση, β) τις επιγενετικές ουσίες οι οποίες φαίνεται ότι δεν έχουν άμεσο αποτέλεσμα στο γενετικό υλικό και για να προκαλέσουν καρκίνο απαιτείται μακροχρόνια έκθεση και υψηλές συγκεντρώσεις.
Οι οριακές τιμές των γενοτοξικών ουσιών δεν θεωρούνται ως ασφαλείς σε αντίθεση με εκείνες των επιγενετικών ουσιών.

Χαρακτηριστικά επαγγελματικών καρκινογόνων
Οι όγκοι επαγγελματικής αιτιολογίας είναι συνήθως δύσκολο να διαγνωστούν ιστολογικά και κλινικά από τους όγκους μη επαγγελματικής αιτιολογίας.
Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν μερικά αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά.

  • Έχουν τη τάση να επισυμβαίνουν ενωρίτερα από άλλους όγκους της αυτής περιοχής του σώματος.
  • Η έκθεση στον βλαπτικό παράγοντα είναι επαναλαμβανόμενη αλλά όχι αναγκαία συνεχής.
  • Ο λανθάνων χρόνος είναι από 10-40 χρόνια.
  • Οι όγκοι σε κάποιο όργανα είναι συνήθως πολλαπλοί.
  • Αντίθετα με τις διαφορετικές εκτιμήσεις που υπάρχουν σχετικά με το ποσοστό των επαγγελματικών καρκίνων η πραγματικότητα είναι ότι κυμαίνεται στο 3-8%.

Στην περίπτωση του αμιάντου π.χ. υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις ότι ο τρόπος ζωής και το κάπνισμα αυξάνουν την καρκινογεννητική πιθανότητα των ινών του αμιάντου. Το επάγγελμα φαίνεται ότι μπορεί να έχει κάποιο συνεργικό ρόλο στους καρκίνους εν γένει.
Οι πολλαπλές εκθέσεις σε χημικά που παρατηρούνται στη σύγχρονη βιομηχανία κάνουν οπωσδήποτε πάρα πολύ δύσκολη την απομόνωση των διαφόρων χημικών ουσιών που ενοχοποιούνται ως βλαπτικοί παράγοντες
Ο ρόλος της συνεργικότητας των ουσιών αυτών είναι πιθανώς ενδιαφέρων, αλλά ακόμη μη υπολογίσιμος.

Γνωστά ή ύποπτα επαγγελματικά καρκινογόνα
Το μέγεθος του καταλόγου των διαφόρων ύποπτων ουσιών εξαρτάται από το ποιος οργανισμός ή υπηρεσία τον έχει συμπληρώσει. Η πλέον αποδεκτή λίστα είναι εκείνη του Διεθνούς Γραφείου για την Έρευνα του καρκίνου (Agency for Research on Cancer, ARC).
Κατά περιόδους γίνεται επανεξέταση των αποδείξεων για καρκινογένεση κάθε παράγοντα, ανάλογα με τα διάφορα δεδομένα που έχουν δημοσιευτεί.
Οι εκτιμήσεις στηρίζονται σε δεδομένα αποτελεσμάτων πειραμάτων επί πειραματόζωων, βραχυπροθέσμων δοκιμασιών μεταλλαγών (short term tests) και μελετών επί του ανθρώπου.
Περισσότερο βάρος έχουν τα αποτελέσματα επιδημιολογικών μελετών. Η ύποπτη ένωση ή στοιχείο βαθμολογείται ως επαρκές οριακό ή ανεπαρκές.
Επιπροσθέτως υπάρχουν μελέτες, οι οποίες δείχνουν τη σχέση μεταξύ μερικών όγκων και μερικών υλικών ή βιομηχανιών.
Ο πίνακας Νο 1 δείχνει τα επαγγέλματα τα οποία αναγνωρίζονται ως ενδεχόμενα για καρκινογένεση, ενώ ο πίνακας Νο 2 δείχνει άλλα πιθανά καρκινογόνα για τον άνθρωπο.
Οι κατάλογοι εξαρτώνται οπωσδήποτε από την ποιότητα των επιδημιολογικών ερευνών. Αναμφίβολα, η έρευνα στο μέλλον θα ανακαλύψει νέα καρκινογόνα. Ο συστηματικός έλεγχος πριν από τη χρήση των διαφόρων χημικών ουσιών μπορεί να συμβάλει στην έγκαιρη διαπίστωση της καρκινογενετικής δράσης τους, ενώ η αντικατάστασή τους και ο αυστηρός περιβαλλοντικός έλεγχος θα μειώσει την επικινδυνότητα των διαφόρων καρκινογόνων.
Το πρόβλημα βέβαια του καρκίνου δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστεί, αλλά ο επαγγελματικός καρκίνος θεωρητικά πρέπει να προλαμβάνεται.

Πίνακας Νο 1 – ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΧΗΜΙΚΩΝ ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΩΝ

Τύπος Τρόπος δράσης Παράδειγμα
Γενοτοξικά
Αμεση δράση Αλληλεπιδρούν με DNA Διχλωρομεθυιούχος αιθέρας
Δευτερογενής δράση Χρειάζεται μετατροπή στον άμεσο τύπο 2-ναφθυλαμίνη
Ανόργανα Προσβάλλουν το DNA Νικέλιο
Στερεά μορφή Προσβάλλουν τα μεσεγχυτικά κύτταρα Αμίαντος
Ορμόνες Ενδοκρινικό αποτέλεσμα + υποστηρικτής Διεθυλστιλβεσρόλη
Ανοσο-κατασταλτικά Προκαλούν την ανάπτυξη ορισμένων όγκων Αζαθιοπρίνη
Συν-καρκινογόνα Επαυξάνουν τη γενοτοξική μορφή όταν δίνονται για κάποιο χρονικό διάστημα Αιθανόλη
Υποστηρικτές Επαυξάνουν τη γενοτοξική μορφή όταν δίνονται συνέχεια Χολικά οξέα

Πίνακας No 2 – ΧΗΜΙΚΩΝ ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΩΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ (IARC)

Επαγγελματική έκθεση Φαρμακευτική έκθεση
4-αμινοδιφαινύλιο Ενώσεις αρσενικού
Αμίαντος Χλωραμφενικόλη
Χρυσομυκίνη (Παρασκευή) Οιστρογόνα (ενωμένα)
Βενζόλιο Κυκλοφωσφαμίδη
Βενζιδίνη Διαιθυλστιλβεστρόλη
NN Si (2-χλωραιθυλ. – 2 ναφθυλαμίνη Μελφαλάν
Διχλωρομεθυλεθαίρας Οξυμεθανόλη
Βιομηχανία Καδμίου Φαινακετίνη
Χλωρομεθυλ μεθυλαιθέρας Φαινυντοϊνη
Βιομηχανίες παραγωγής χρωμικών
Ορυχεία αιματίτη Διαιτητική έκθεση
Παρασκευή ισοπροπυλικής αλκοόλης Αφλατοξίνη
Αέριο μουστάρδας
2-ναφθυλαμίνη
Νικέλιο (καθορισμός
Πίσσα, λάδια, κάπνες
Χλωριούχο βινύλιο

Δοκιμασίες μικρής διάρκειας
Είναι ένα σύνολο μεθόδων τις οποίες χρησιμοποιούμε για την εκτίμηση της πιθανής καρκινογενετικής ή μεταλλακτικής ιδιότητας διαφόρων χημικών ουσιών. Σε σύγκριση με τις κλασσικές μεθόδους των δοκιμασιών σε ζώα, οι δοκιμασίες μικρής διάρκειας απαιτούν πολύ ή λίγο χρόνο (λίγες εβδομάδες ή περισσότερο).
Οι δοκιμασίες αυτές χρησιμοποιούν μια πλατειά ποικιλία από οργανισμούς, βακτηρίδια, ακόμη και θηλαστικά. Οι περισσότερες μέθοδοι εφαρμόζονται για τη μέτρηση των μεταλλάξεων ή άλλων δεικτών καταστροφής του DNA.

Οι περισσότερο χρησιμοποιούμενες δοκιμασίες είναι οι δοκιμές μεταμόρφωσης in vitro, οι οποίες μετρούν το αποτέλεσμα που δεν σχετίζεται άμεσα με την καταστροφή του DNA, αλλά μελετούν τη μορφολογική μεταμόρφωση των κυττάρων των θηλαστικών in vitro προς ένα τύπο κυττάρου που θα μπορούσε να προκαλέσει όγκους εάν θα ενίετο σε ένα ζώο.
Τα περισσότερο χρησιμοποιούμενα tests είναι το test του Salmonella (Ames), το οποίο συνδυάζει διάφορα ειδικά στελέχη βακτηριδίων της Salmonella για να διαπιστώσει μεταλλάξεις.

Κάθε στέλεχος βακτηριδίου “tester” περιέχει έναν από τους διάφορους τύπους μεταλλάξεως σε ένα από τα πολλά γονίδια που καθορίζουν τη σύνθεση της αμινο-οξεικής ιστιδίνης, έτσι τα βακτηρίδια δεν μπορούν να μεγαλώσουν μέχρις ότου προστεθεί ιστιδίνη στο υλικό ανάπτυξης.
Το test του Ames γίνεται καλλιεργώντας πρώτα μια ποσότητα κάθε στελέχους σε υλικό που περιέχει ιστιδίνη και μετά τοποθετούνται περίπου 100.000.000 βακτηρίδια σε επιφάνεια agar σε τριβλία Petri, που περιέχουν ένα μικρό ποσό ιστιδίνης.

Τα ίχνη αυτά της ιστιδίνης επιτρέπουν στα βακτηρίδια να πολλαπλασιαστούν πολλές φορές στο τριβλίο και είναι ενδιαφέρον όταν παρουσιαστούν μερικές μεταλλάξεις.
Το σημαντικό πλεονέκτημα των short-terms tests είναι ότι εκτός του ότι είναι οικονομικά και γρήγορα, προσφέρουν πληροφορίες σχετικά με τη δυνατή καρκινογένεση στον άνθρωπο μιας ουσίας που δεν μπορεί να γίνει με τις δοκιμασίες καρκίνου σε τρωκτικά.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην εκτίμηση του κινδύνου στον άνθρωπο από τις δοκιμασίες σε τρωκτικά, είναι η αβεβαιότητα σχετικά με τις διαφορές που υπάρχουν στα διάφορα είδη.

Σε ένα αριθμό περιπτώσεων η καρκινογενετική δυνατότητα διακυμαίνεται πολύ μεταξύ των ειδών (γενών).
Τα short – term test όχι μόνο χρησιμοποιούν μια μεγάλη ποικιλία από ενδεικτικούς οργανισμούς (βακτηρίδια, ανθρώπινα κύτταρα σε καλλιέργεια, ολόκληρα ζώα κλπ) αλλά επίσης μια μεγάλη ποικιλία από ανθρώπινους και άλλους ιστούς που μεταβολίζουν τις χημικές ουσίες στις δραστήριες μορφές τους.
Από άλλες απόψεις ο συνδυασμός των θετικών αποτελεσμάτων από μια σειρά δοκιμασιών (short-term) και μια δοκιμασία σε τρωκτικό κάνει μια υπόθεση ισχυρότερη για την πιθανή σχέση στον άνθρωπο, παρά ο συνδυασμός δύο θετικών δοκιμασιών σε τρωκτικά.

Πηγή: iatronet

Ιμπεριαλισμός σε σκίτσα

Τα σκίτσα είχαν πάντα και έχουν μέχρι και σήμερα αυτό που ο πολιτικός λόγος του φόβου και του ελλειματικού θάρρους δεν μπορεί να το πει.

chinese

Anti-imperialism Chinese Political Illustration

He Wouldn’t Take It Any Other Way

He Wouldn’t Take It Any Other Way

The White Man’s Burden

The White Man’s Burden

Uncle Sam

Uncle Sam

What the United States Has Fought For

What the United States Has Fought For

Whiteburden

White burden

An American cartoonist in 1888 depicted John Bull (England) as the octopus of imperialism, grabbing land on every continent.   HWC925

An American cartoonist in 1888 depicted John Bull (England) as the octopus of imperialism, grabbing land on every continent.

ΗΠΑ: πολιτικά σκίτσα στα τέλη του 19ου αιώνα

Έχει πραγματικά πολιτικό και κοινωνικό ενδιαφέρον πως στα τέλη του 19ου αιώνα η καπιταλιστική παραγωγή και η ισχυροποίηση των μονοπολίων θεμελιώνεται στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Μέσα από αυτά τα πέντε δείγματα πολιτικών σκίτσων ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ γίνεται η επισφράγιση και το επιστέγασμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής πολιτικής οικονομίας.

monopolystake

This political cartoon, titled Hopelessly Bound to the Stake, created by Bernard Gillam and published in Puck magazine in August of 1883, depicts a working class man being burned at the stake by fire projected from the mouths of several men. Perhaps one of the more noteable flame-projecting characters is Chauncey M. Depew, an extremely influential and powerful man involved in the maintaining of Cornelius Vanderbilt’s monopoly of the railroad industry. This cartoon was created to illustrate the the suffering of the working class as well as their inability to escape the overwhelming control of monopolies.

 

The Bosses of the Senate

Drawn by Joseph Keppler – a prominent Populist cartoonist for Puck, this 1889 political cartoon attracts attention to the gross power of industrial lobbies over the Senate. Emphasized in “The Bosses of the Senate”, industrialists were learning to win their monetary games through the submissive hands of government, specifically the Senate. During this era, much of industry’s monetary success sprung from coalitions formed by competinging corporations. In order to diminish the hinderence of a free market’s price flucuations (as competition favored decreasing prices), many industries formed internal alliances amongst their corporations to coordinate prices and resource allocations. From this, the monopolists benefited, but the wider public was left behind.

 

102088m

This cartoon was drawn by William A. Rogers and it was published on October 20, 1888 in Harper’s Weekly. Harper’s Weekly was a political magazine that addressed both foreign and domestic concerns. This cartoon was drawn at a time when large trusts were creating monopolies on industry, bringing large amounts of power to a few individuals- one of these individuals being Andrew Carnegie. He believed in the benefits of business consolidation and he had become a large business leader himself. His philosophy is demonstrated in the drawing in which each of the beasts’ horns has one of Carnegie’s investments written on it. Carnegie supported trusts and said that they may be regarded with “serene confidence.” William A. Rogers was hired by Harper’s Weekly in 1877 and he took over the political cartoon cover after Thomas Nast left. He continued Nast’s tradition of creating bold statements against the United States government. In this cartoon he uses the popular character of Uncle Sam to represent America and he uses a demonic beast to represent trusts and big business.

 

What a Funny Little Government

This cartoon, entitled “What a Funny Little Government”, was made by Horace Taylor for the September 25, 1899 issue of The Verdict. John D. Rockefeller, shown in the cartoon, was the famous oil magnate who created a powerful monopoly on the US oil industry in less than 20 years. By 1899, the Standard Oil Trust had already been formed, which allowed Rockefeller to control his monopoly completely with this, so to speak, “corporation of corporations”: the heads of each oil refinery corporation within the country, including Rockefeller himself, formed the Board of Trustees, which set equal prices, as well as production levels, for each “branch” of the board. In this illustration, Rockefeller is examining the White House and Treasury in his hand; in the background, the State Capitol building is portrayed as a giant oil refinery. The cartoon’s main motif is that big business (specifically big oil) had become extremely prevalent in late 19th century America, and it had grown so large that the government was unable to control it. Rockefeller is portrayed as a man that has become so powerful that he has dwarfed the power of the federal government.

 

railway

Frederick Burr Opper was a cartoonist who worked for Puck Magazine for 18 years. His cartoons usually demonstrated his negative views on trusts and industrialists and this political cartoon is no exception. In this cartoon, he depicted William Henry Vanderbilt, a successful American businessman who was in charge of New York Central and Hudson River Railroad; Jason “Jay” Gould, who was a leading railroad developer; Cyrus West Field, who led the Atlantic Telegraph Company; and Russell Sage, who held stock in the railroad industry and also was president of the Chicago, Milwaukee and St. Paul Railway. All these successful men were affiliated with the railroad industry and this political cartoon depicts them as dividing up the country which portrays them in a negative way as it implies their immense power over the industry. This political cartoon was produced in 1885 and at this time these men had immense power in the railroad industry. It was the portrayal of their power as they are shown dividing up the entire country. They are shown negatively and for this reason, those who resent them would react positively to the cartoon and the men themselves would react negatively.

 

Πηγή: wikispaces

Ήττες γλυκιές, ήττες ονειρεμένες, ήττες αριστερές και προδομένες

Ο φετιχισμός της επανάστασης ως μια υποκειμενική αντιδραστικότητα ή μια κατάσταση αναμέτρησης με την συμβατικότητα του σχεδόν γειτονικού περίγυρου, γίνεται η αυθόρμητη αυταπάτη μιας νίκης στον κλούβιο υπαρξιακό κόσμο του αριστερού μικροαστού.

Ο αριστερός του 21αιώνα είναι ο αριστερός που λατρεύει με παθιασμένη μιζέρια την ήττα της πολιτικοποιημένης χειραφετητικής κοινωνικής συλλογικότητας. Με την προθετική λατρεμένη ήττα του διακινδυνεύει να χάσει το ιστορικό επαναστατικό συλλογικό υποκείμενο του 20αιώνα. Το συλλογικό αυτό υποκείμενο κατάφερε με την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 ν’ αλλάξει την πολιτικοκοινωνική και οικονομική πραγματικότητα με αποτέλεσμα να αλλάζει για πάντα τα φώτα της ιστορικότητας της ίδιας της ιστορίας.

Η ιστοριογραφία όσο και η ανέραστη ακαδημία ακόμα και σήμερα τρέμει στην ιδέα να κοιτάξει με τα μάτια της γνώσης και το θάρρος της δημιουργικότητας το ιστορικό συμβάν της Οκτωβριανής Επανάστασης. Τρέμουν τα υπαρξιακά κύτταρα του αριστερού αγωνιστικού παρελθόντος γιατί θα χάσει την διαρκή παρουσία του στο παρόν ως η ηττημένη γλυκάδα της αιώνιας επικείμενης ανάστασης νεκρών.

Η επανεκκίνηση του κομμουνιστικού εγχειρήματος χρειάζεται την πολιτικοποιημένη αποθεματοποίηση μιας δραματοποιημένης θεατρικότητας του παρελθόντος που αναλώνεται σε ένα παρόν νοσταλγικών αφηγημάτων και παραδειγματικών προτροπών.

Ο ρομαντισμός της ήττας και της προσμονής του υπαρξιακού τέλους δεν σταμάτησε ποτέ ν’ αφρίζει ως συμβάν μέσα στην πληγή της ιστορίας. Η δημιουργική του ανθεκτικότητα γίνεται ο σύμμαχος του μηδενιστικού συλλογικού που ο καπιταλισμός το κατάντησε κατάθλιψη. Από την άλλη το στερητικό σύνδρομο της νίκης με μια βύθιση στο τέλμα της γλυκιάς αγωνιστικής ήττας βρίσκει το απαντητικό του φάντασμα του πλανιέται πάνω από τον κόσμο, το φάντασμα του κομμουνισμού ή το φάντασμα της νίκης.

Κα(β)λή ανάσταση

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

h.p.

Μια κινέζικη παροιμία λέει, πως τυφλός δεν είναι εκείνος που δε βλέπει αλλά εκείνος που δε θέλει να δει. Σήμερα, που οι θεωρίες, οι θεολογίες και οι απαισιόδοξες προοπτικές, έχουν μπουκώσει τον κακόμοιρο μικροαστό και η ζωτική του ορμή ορρωδεί μπροστά στις σφαλιάρες που τρώει επαναληπτικώς από την άρχουσα τάξη,-η οποία σημειωτέον, του βάζει το μακρύ της παλούκι στον κώλο- ο σκοταδισμός και η πνευματική στειρότητα είναι το μεγάλο καθεστώς. Η μπουρζουαζία έχει καταφέρει να ρίξει ένα γερό κλάσιμο στον περήφανο ελληνικό λαό.

Με τη βοήθεια της ορθοδοξίας και της αρχαιολατρίας, που παπαγαλίζουν διάφορες ξεπουπουλιασμένες κότες της ακαδημίας, ο χάνος ένδοξος λαός, οδηγείται πότε στο σφαγείο της αγοράς και πότε στην οικόσιτη μισαλλοδοξία του. Ανάλογα πάντα με το που φυσά ο άνεμος των συμφερόντων του Κυρίου. Όταν ο Κύριος τον θέλει χουντικό τον κάνει χουντικό, όταν τον θέλει δημοκράτη τον κάνει δημοκράτη και πάει λέγοντας. Κράτος, βιομήχανοι, παπάδες, είναι μια…

View original post 665 more words