Monthly Archives: March 2016

Κύπρος: ΠΑΣΥΝΟ – απεργία τέλος

Ο ταξικός πόλεμος που δέχεται η ΠΑΣΥΝΟ είναι τόσο σκληρός που ακόμα και η εκκλησία της Κύπρου διαμέσου του Αρχιεπισκόπου παρενέβη για να νουθετήσει τους απεργούς.

Ο Σωτήρης Κούμας πρόεδρος της Παγκύπριας Συντεχνίας Κυβερνητικών Ιατρών (ΠΑΣΥΚΙ) δήλωσε ότι: “οι γιατροί δεν μπορούν πλέον να εργαστούν υπό τέτοιες συνθήκες και τα πράγματα δυσκολεύουν”.

Ο Μάριος Κουλούμας πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνδέσμων Πασχόντων και Φίλων (ΠΟΣΠΦ) ισχυρίζεται ότι η ΠΑΣΥΝΟ: “έχει στόχο να εκβιάσει τον εργοδότη, χρησιμοποιώντας τη ζωή των ασθενών”.

Ο πρόεδρος του κλάδου νοσηλευτικού προσωπικού της ΠΑΣΥΔΥ, Πρόδρομος Αργυρίδης, τόνισε ότι αν δεν υπάρξουν λύσεις θα προταθεί συρρίκνωση Τμημάτων και μεταφορά ασθενών που νοσηλεύονται στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να υπάρχει αξιοπρεπής φροντίδα αυτών που θα παραμείνουν.

Το ΑΚΕΛ “Καλεί αμφότερες τις πλευρές να αποφύγουν ενέργειες που κλιμακώνουν την όξυνση και περιπλέκουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση και συνακόλουθα την προοπτική επίλυσης του προβλήματος.” Με άλλα λόγια η αριστερά στην Κύπρο προσπαθεί να γίνει ο πυροσβέστης μιας ταξικής σύγκρουσης. Οι εργαζόμενοι νοσηλευτές απεργούν περισσότερο από δύο βδομάδες, (17 μέρες) διάστημα στο οποίο κάνενας εκρπόσωπος της Κυπριακής αριστεράς δεν έδωσε το παρόν του στην απεργία. Απεναντίας, στο προχθεσινό πανηγύρι για τον αγώνα του Ακάμα η αριστερά στην Κύπρο, δηλαδή το ΑΚΕΛ, όχι μόνο κοκορευτηκε στα μέσα ενημέρωσής της μέσω του διαδικτυακού σάιτ “Διάλογος” για τη θερμή υποστηριξη που επέδειξε, αλλά επίσης παρευθρεθηκε οργανωμένα για να είναι κόντα δήθεν στα “κοινωνικά κινήματα”.

Τέλος, η ΠΑΣΥΝΟ αναστέλλει την κλιμάκωση των απεργιακών μέτρων από σήμερα με την απεργία όμως να συνεχίζεται. Η τελευταία ενημέρωση μετά την συνάντηση της ΠΑΣΥΝΟ στο προεδρικό είχε ως αποτέλεσμα την αναβολή της επ’ αόριστου απεργίας.

Ήδη από τις 19 Φεβρουαρίου 2016 οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ΟΕΚΔΥ ΣΕΚ και ΠΑΣΥΕΚ ΠΕΟ – από το ωρομίσθιο προσωπικό στα κρατικά νοσηλευτήρια – είχαν αποφασίσει την αναστολή των απεργιακών μέτρων μετά την συνάντηση που είχαν με τον υπουργό Υγείας, Γιώργο Παμπορίδη.

Με αφορμή λοιπόν τις τελευταίες απεργιακές κινητοποιήσεις ο Αβέρωφ και η κυβέρνηση του Αναστασιάδη θα εκμεταλλευτούν το δικαιώματα των εργαζομένων στην απεργία, δηλαδή στην μόνη πολιτικά κατοχυρωμένη πολιτική έκφραση του εργαζομένου να διεκδικεί τα δικαιώματά του, με στόχο να ποινικοποιήσει την απεργία. Η απεργία για την φιλελεύθερη πολιτική πρακτική θέτει σε κίνδυνο την δημόσια ασφάλεια, την δημόσια υγεία και τις δημόσιες μεταφορές. Η λογική ότι ο εκάστοτε κίνδυνος διατάραξης της κοινωνικής συνοχής έχει ως αιτία την εκδήλωση απεργίας από τους εργαζομένους που διεκδικούν τα δικαιώματα τους είναι η ίδια λογική που θέλει τον εργαζόμενο να δουλεύει 10ωρα ανασφάλιστος και να λέει ευχαριστώ γιατί τουλάχιστον έχει εργασία.

 

Η διαλεκτική μονταζιέρα και η απραξία

Η διαλεκτική ως ιστορικός υλισμός είναι η επιστημονική μέθοδος η οποία αναλαμβάνει την ιστορική ευθύνη να αποκωδικοποιήσει το πραγματικό στα μέτρα της πραγματικής χειραφετητικής αλήθειας και της πολιτικής και οικονομικής ελευθερίας. Η αποκωδικοποίηση δεν έγκειται στην αποκλειστικότητα της θεωρητικής διαδικασίας αλλά στην διαμεσολαβημένη επαναστατική πράξη.

Στον διαλεκτικό υλισμό θεωρία και πράξη γίνεται το διαμεσολαβητικό στοιχείο για την επαναστατική πράξη. Η μονταζέρια αυτή έχει προβληματικούς χειριστές σήμερα και πέφτει θύμα της σοσιαλδημοκρατίας και των οπορτουνιστών.

Σήμερα η θεωρία γίνεται το αγαπημένο χόμπι των μικροαστών που ξαφνικά τους ήρθε στο μυαλό ότι ο καπιταλισμός έχει και ανθρώπινο πρόσωπο και με αναγκαίους συμβιβασμούς θα αναδιαμορφώσουν το άκαμπτο πολιτικό του πολιτισμού που μεθάει συνειδήσεις και ομορφαίνει την μέρα.

Ο μικροαστισμός γίνεται ο απορριπτικός μηχανισμός οποιουδήποτε πειραματικού διαλεκτικού πολιτικού μοντάζ παραμένοντας έτσι σε μια στείρα απραξία. Η θεωρία έχει πάψει να σκέφτεται και παραμένει απλά ένας βραχνάς που θεωρεί την πράξη μια προδιατεταγμένη αστοχία.

Η διαφανής άρνηση της μόρφωσης με μια ατσαλένια οργανωτική τρέλα θα ήταν μια καλή αρχή.

Κομμουνιστικό ρήγμα στην Κύπρο;

Με την πεινασμένη ανάγκη των καιρών και τ’ ώριμο λαρύγγι του λαού, την πρωτοπορία συνάμα ν’ αφρίζει από το ρίγος της ζωντάνιας ας ξεπηδήσει ένα κομμουνιστικό θραύσμα στη Κύπρο.

Η χειραφετημένη κοινωνία, η πολιτική και οικονομική ελευθερία και η λύση του κυπριακού αν δεν στιγματίζεται από το κομμουνιστικό πρόταγμα και την δικτατορία του προλεταριάτου τότε το μέλλον θα παραμένει στην μέγγενη της εκμετάλλευσης και της ανελευθερίας.

Το κομμουνιστικό ρήγμα εκφράζει την απόλυτη πράξη της απόλυτης ιδέας ενός εμπράγματος “δογματισμού” που ακυρώνει από την μια την θρησκευτική αφηρημένη μορφή ζωής και από την άλλη καλλιεργεί τις απαραίτητες ταξικές και πολιτικές μεθοδεύσεις για να κερδηθεί ο αγώνας για μια χειραφετημένη μορφή κοινωνικής ζωής.

Η αντι-μαρξιστική/λενινιστική θεωρία εκφρασμένη πολιτικά με την σοσιαλδημοκρατία και τον οπορτουνισμό είναι εξαιρετικά διαθέσιμη και εύκαμπτη μπροστά στην κυριαρχία του κεφαλαίου αλλά και του ιμπεριαλισμού. Η ιδεολογία της σοσιαλδημοκρατίας και της ευρωπαϊκής αριστεράς όπως διαμορφώνεται δεν συνιστά καμιά σημαντική συμβολή στην ταξική πάλη ή στην οργάνωση της εργατικής τάξης. Από την άλλη η ιδεολογία του τέλους των ιδεολογιών και ο φετιχισμός της εξάλειψης κάθε ιδεολογίας είναι παρόμοιος με την θρησκευτική αφηρημένη αντίληψη της πτώσης του πρώτου ανθρώπου από την αιωνιότητα του παραδείσου.

Η Ιστορία ταυτίζεται με την ιστορία της ταξικής πάλης υποστηρίζει ο Μαρξ. Αυτό κάνει την ιδέα του κομμουνιστικού θραύσματος να απολυτοποιείται για μια οριοθετημένη γεωγραφική αναφορά μέχρι και για μια οριοθετούμενη κοινωνιολογική αλλά και πολιτική δράση.  Όταν ο Μαρξ διακηρύσσει ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα κατανέμει ακριβώς στο απόλυτο την ιδέα του κομμουνισμού – της δικτατορίας του προλεταριάτου – σε μια διαλεκτική οριοθέτηση της πολιτικής δράσης με μια μορφή κρατικού μαρασμού. Ο μαρξικός χειραφετητικός πολιτικός χώρος είναι ο απόλυτος χώρος του κρατικού μαρασμού ή της νικήτριας επαναστατικής προλεταριακής δικτατορίας.

Η κομμουνιστική απολυτότητα της ιδέας είναι θραύσμα του ιστορικού γίγνεσθαι. Γίνεται η ιδεολογική προβολή του επικείμενου κομμουνιστικού ρήγματος που με την βοήθεια του τυχαίου αφομοιώνεται σε μια ευρύτερη αναγκαιότητα που πρέπει να πραγματωθεί. Το κομμουνιστικό ρήγμα ή θραύσμα αν και εκτίθεται αρχικά αναγκαία ως εξαίρεση έχει ήδη οικειοποιημένη την δυνατότητα της διαθεσιμότητας σε όλους.

Ο Λένιν και η πορνογραφία του ιμπεριαλισμού

Η φιλοσοφία μαζί με τους πιστούς αιώνιους ακάματους εργάτες της σκέψης συνεχίζουν να φιλοσοφούν σαν να δεν συμβαίνει τίποτα αμέσως μετά από κάθε φρίκη. Μια απ’ τα ίδια λοιπόν και στο δικό μας οπτικό πεδίο, μετά την απόλυτη φρίκη της ιστορίας του ανθρώπου, την φρίκη του ‘Άουσβιτς, συνέχισαν να φιλοσοφούν σαν να δεν συνέβη απολύτως τίποτα. Το ίδιο και ποιητές μας, συνέχισαν να γράφονται ποιήματα για την αγάπη και τον έρωτα, για την ελευθερία και την χειραφέτηση σαν να δεν συνέβη τίποτα.

Η φιλοσοφία δεν βρήκε ποτέ την αξιοπρεπή αφετηρία να σταθεί αντιμέτωπη στην φρίκη και στην εκμετάλλευση της ιστορίας της ανθρωπότητας. Η φιλοσοφία κλείνει το μάτι και στην φρίκη όσο και στην εκμετάλλευση όπου τις βρίσκει κανείς ως αποκρυστάλλωμα στα κοινοβούλια και στα συμβούλια της Ε.Ε. μέχρι στα ταχύτατα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ όσο και στις αίθουσες διδασκαλίας της ακαδημίας. Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι για την φιλοσοφία το κινητήριο υλικό – τα καύσιμα – για να έχει την δυνατότητα να σκέφτεται χαρούμενα ως επιστήμη το κάθε φορά τέλος της εποχής της. Το κάθε φορά τέλος μιας ιστορικής εποχής ή η κάθε φορά νιτσεϊκή λήθη της ιστορίας της ζωής, το κάθε τέλος της μεταφυσικής και της τέχνης όσο και της επιστήμης και της δύναμης γίνεται το καθαρτικό της απόγνωσης και του αδιεξόδου που βρίσκεται η φιλοσοφία από τότε, από μια νύχτα που γεννήθηκε.

Ο ρομαντισμός έγινε η αντιδραστική απάντηση ενός διαφωτισμού που ξεγύμνωσε την φρίκη και την έντυσε με τα μπουρζουά κοστούμια τοποθετώντας την εκμετάλλευση στην κορυφή για να μην την βλέπει κανείς. Σήμερα ο ρομαντισμός υποτροπίασε από τα πάμπολλα dasein και την μέριμνα, την έκσταση του χρόνου και την γεγονικότητα. Ο ρομαντισμός που ξέπεσε μεταφράζεται ως θέληση για δύναμη ή ως ένας “άβανγκαρντισμός χωρίς πρωτοπορία” για να το πούμε ακριβώς όπως το χρησιμοποιεί ο Badiou (1).

Ο ρομαντισμός που ξέπεσε γίνεται ο σύγχρονος αναρχο-φασισμός, δηλαδή η επίσημη κουλτούρα του δυτικού πολιτισμού. Η κουλτούρα η οποία αραδιάζεται μπροστά στα έδρανα και τις βιβλιοθήκες της ακαδημίας ως επιστημονικός πια όρος: μεταμοντερνισμός. Ο ακαδημαϊσμός του μεταμοντέρνου προτείνει την φρίκη και το χάος, την παραξενιά και την επιτήδευση ακόμα και ως μια κινηματογραφική πρόταση που φέρνει το τέλος της ποίησης στον κινηματογράφο. Ότι έχει σκηνοθετήσει ο Ταρκόφσκι και ο Αγγελόπουλος έχει τελειώσει, ήταν αρκετό για την μεταμοντέρνα μορφή ζωής. “Φτάνει πια!”, φωνάζει παραληρώντας το μεταμοντέρνο, για ότι έχει να κάνει με την πολιτισμική επιβράδυνση. Σήμερα κυριαρχεί η ταχύτητα και η έκρηξη. Η κυριαρχία του χολιγουντιανού κινηματογράφου, του μεταμοντέρνου κτιρίου αλλά και του αποσπασματικού ιστορικού χρόνου γίνεται ο αέρας που αναπνέει ο εργαζόμενος σε κάθε εργοτάξιο, σε κάθε εργοστάσιο, σε κάθε δρόμο και σε κάθε χωριό.

Ο μεταμοντέρνος δυτικός κορεσμένος ρομαντισμός εκφέρεται πολιτικά με δύο τρόπους: α) με την πένθιμη έννοια του τέλους ως μια φροϋδικής φύσεως οιδιπόδειου συμπλέγματος σε σχέση με τον θάνατο. Αυτό στην πράξη διακρίνεται σήμερα ως η παθητική στάση αρχίζοντας από το εργατικό λαϊκό κίνημα όσο και την κενή περιεχομένου αριστερή πρωτοπορία που αναμένει μια σωτηριολογική πολιτική λόγω μιας ντροπιασμένης ήττας. β) από την άλλη εκφέρεται με μια είδους περήφανη ήττα, γιορταστικού τύπου με πυροτεχνήματα, αφού το τέλος της ανθρωπότητας θα τελειώσει λέει ο ποιητής μ’ ένα πάταγο αλλά θα ξεκινήσει ως κοινωνικά ταξικός αυτοματισμός με την σοσιαλιστική επανάσταση.

Ο κόσμος της δημοκρατίας της δύσης δεν είναι δημοκρατικός αλλά ένας ιμπεριαλιστικός πολιτικός δημοκρατισμός με μια έξοχη δημοκρατική φρασεολογία που χρησιμοποιούν οι φασίστες μέχρι και οι αριστεροί.

Ο στρατός της δύσης γίνεται ο μόνος εφικτός πολιτικός λόγος επί της παγκόσμιας σκηνής. Η ασφάλεια του δυτικού πολιτισμού, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κοινοβουλίων των Βρυξελλών, χρειάζεται το όπλο του ιμπεριαλιστικού στρατού της. Η τρομοκρατία της δύσης είναι το ίδιο το ιμπεριαλιστικό όπλο της. Όπου και να στρέψει το όπλο ο μόνος στόχος είναι ο λαός. Η αδυναμία της επαναστατικής εργατικής τάξης αλλά και η αδυναμία οργάνωσης του λαϊκού κινήματος αφήνει την καλλιέργεια του πολιτισμού να κυριαρχείται από την μισθοφορική λογική του φόνου που καμιά δικαιοσύνη δεν μπορεί να την δικάσει αλλά απεναντίας είναι συνταγματικό χρέος της να την παρασημοφορεί.

Ο ιμπεριαλιστικός πολιτισμός ως ο κορεσμένος ρομαντισμός αποδυναμώνει κάθε μορφή κριτικής πολιτικής σκέψης και εισάγει το θύμα του στην μυστικιστική πανδαισία του ωραίου και της τέχνης. Ένα ωραίο και μια τέχνη που έχουν αποκηρύξει την αλήθεια και το περιεχόμενο διατηρώντας το μεταμοντέρνο φορμαλισμό ως την πηγή των σύγχρονων καλλιτεχνικών τερατογενέσεων. Από την άλλη, ο πολιτικός ιμπεριαλιστικός πολιτισμός συνοδεύει τον μυστικισμό του από την χυδαία πορνογραφία διατηρώντας την απόλυτη συντηρητική υποκρισία του σεμνού πολιτισμένου δυτικού. Ο Λένιν είχε άριστα “παρατηρήσει ότι σε περιόδους που η επαναστατική και κριτική πολιτική δραστηριότητα είναι πολύ αδύναμη, αυτό που η θλιβερή αλαζονεία των ιμπεριαλισμών παράγει είναι ένας συνδυασμός μυστικισμού και πορνογραφίας.” (2)

 

Αναφορές:

(1) Α. Badiou, “Περιστάσεις 1 και 2”, Εκδόσεις ΑΓΡΑ, 2005, (σελ: 192).

(2) Α. Badiou, “Περιστάσεις 1 και 2”, Εκδόσεις ΑΓΡΑ, 2005, (σελ: 198).

Αρχική εικόνα της ανάρτησης: Yanagawa Shigenobu
A European couple in flagrante from a set Yanagi no arashi, “Storm of Willows” Japan (c. 1832)

ΚΥΠΡΟΣ: κλοιός απεργιών μετά το μνημόνιο

Σε μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις από αυτές που αντιμετώπισε την τριετία του μνημονίου βρίσκεται η Κύπρος, μόλις δύο βδομάδες μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος προσαρμογής.

Στα κρατικά νοσηλευτήρια η επ’ αόριστον απεργία των νοσηλευτών μελών της ΠΑΣΥΝΟ συνεχίζεται για όγδοη μέρα, χωρίς να υπάρχουν ενδείξεις αποκλιμάκωσης της κρίσης στον τομέα της υγείας.

Χθες παρέλυσε και το λιμάνι Λεμεσού μετά την απόφαση των συντεχνιών να καλέσουν τα μέλη τους να κατέλθουν επίσης σε επ’ αόριστον απεργία.

Οι εργαζόμενοι στην αρχή λιμένων αξιώνουν αναστολή της συζήτησης στη βουλή του περί ρύθμισης αποκρατικοποίησης νόμου του 2014 μέχρι να ρυθμιστούν νομικά τα εργασιακά θέματα.

Σήμερα αναμένεται να μπουν στο χορό των δυναμικών μέτρων και οι εργαζόμενοι στην αρχή ηλεκτρισμού.

Οι ηγεσίες των πέντε συντεχνιών έχουν συγκαλέσει εκτάκτως στις 9 το πρωί τα αρμόδια τους σώματα για να εξετάσουν επαναφορά και κλιμάκωση των μέτρων.

Ισχυρίζονται ότι «το υπουργείο ενέργειας προωθεί απαράδεκτες και καταστροφικές αποφάσεις για την αρχή».

Είναι η πρώτη φορά που η διακυβέρνηση Αναστασιάδη βρίσκεται ενώπιον τόσης σοβαρής εργατικής κρίσης σε διάφορα μέτωπα.

Σήμα κινδύνου εξέπεμψε ο Πρόδρομος Αργυρίδης, πρόεδρος της συντεχνίας των άλλων μισών από τους 3350 νοσηλευτές, που ανήκουν στην ΠΑΣΥΔΥ και η οποία δεν συμμετέχει στην απεργία, εξαιτίας της συνεχιζόμενης απεργίας των συναδέλφων του μελών της ΠΑΣΥΝΟ.

Προειδοποίησε ακόμη και για απώλεια ζωών λόγω της έλλειψης παραϊατρικού προσωπικού.

Το υπουργικό συμβούλιο κάτω από την πίεση των δεδομένων που επικρατούν στα κρατικά νοσηλευτήρια αποφάσισε χθες όπως παραπέμπονται στον ιδιωτικό τομέα χειρουργικές επεμβάσεις που ήταν στη λίστα αναμονής και επηρεάζονται από την απεργία.

Σήμερα οι νοσηλευτές θα διοργανώσουν εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από τη βουλή των αντιπροσώπων και κατόπιν θα πορευθούν έξω από το προεδρικό μέγαρο.

Οι υπουργοί οικονομικών και υγείας εμμένουν στις θέσεις τους να μην ικανοποιήσουν το αίτημα των νοσηλευτών για ένταξη τους στην επιστημονική δομή, καθώς συνεπάγεται πρόσθετο ετήσιο κόστος €40 εκ.

Η ικανοποίηση ενός τέτοιου αιτήματος θα ανοίξει, κατά την κυβέρνηση, τον ασκό του Αιόλου αφού θα ακολουθήσουν αλυσιδωτές μισθολογικές αναβαθμίσεις σε όλη τη δημόσια υπηρεσία και το οικονομικό κόστος για το κράτος θα είναι τεράστιο.

Η κυβέρνηση έχει ήδη δεσμευθεί να προσλάβει 3 χιλ. οπλίτες στην Εθνική Φρουρά με ετήσιο κόστος €34 εκ. Το δημοσιονομικό συμβούλιο έχει ήδη εκφράσει προβληματισμό για τις κινήσεις που γίνονται σε σχέση με τα μισθολογικά.

Παρέλυσε το λιμάνι

Όλως αιφνιδίως παρέλυσε χθες και το λιμάνι Λεμεσού. Ήταν προγραμματισμένο να κατέλθουν σε απεργιακά μέτρα μόνο οι πλοηγοί, αλλά την τελευταία στιγμή ακολούθησαν και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στο λιμάνι.

«Το κόστος της ζημιάς για την οικονομία θα είναι ανυπολόγιστο μέχρι την ερχόμενη Πέμπτη που θα κρατήσει η απεργία», σύμφωνα με δηλώσεις στη StockWatch του προέδρου της ΑΛΚ και γενικού διευθυντή του υπουργείου μεταφορών Αλέκου Μιχαηλίδη.

Ο κ. Μιχαηλίδης είπε ότι εμπορικά πλοία έχουν εγκλωβιστεί εξαιτίας της απεργίας στο λιμάνι ενώ άλλα που επρόκειτο να αγκυροβολήσουν στη Λεμεσό, πήγαν σε άλλους ανταγωνιστικούς προορισμούς.

Από την απεργία στο λιμάνι επηρεάζονται δεκάδες κύπριοι έμποροι που καταγράφουν ζημιές δεκάδων χιλιάδων ευρώ λόγω της παράλυσης των εργασιών.

Σε μία ύστατη προσπάθεια να αρθεί η κρίση στο λιμάνι Λεμεσού, ο υπουργός μεταφορών Μάριος Δημητριάδης έχει καλέσει το πρωί στο γραφείο του τις ηγεσίες των συντεχνιών, προς τις οποίες θα επιδώσει το σχέδιο εθελούσιας εξόδου που εγκρίθηκε χθες από το υπουργικό συμβούλιο.

Επίσης θα συζητηθούν οι παρατηρήσεις των συντεχνιών επί του νέου οργανογράμματος της αρχής λιμένων.

Πάντως χθες ο κ. Δημητριάδης υποστήριξε ότι η απεργία των λιμενεργατών έχει πολιτικό άρωμα και υπεραμύνθηκε της συμφωνίας με τους ιδιώτες επενδυτές, η οποία όπως είπε, είναι προς το δημόσιο συμφέρον.

Κέρδισαν οι συντεχνίες Cyta

Οι εργατικές κινητοποιήσεις σε σημαντικούς τομείς της οικονομίας ακολουθούν κινητοποιήσεις σε ημικρατικούς οργανισμούς όπως η Cyta και η ΑΗΚ, όπου οι εργαζόμενοι φαίνεται να πέτυχαν την αναστολή της ιδιωτικοποίησης τους.

Σε σχέση με τη Cyta, τα νομοσχέδια για ιδιωτικοποίηση της θα τεθούν ενώπιον της βουλής την Πέμπτη, και θα καταψηφιστούν από όλους – περιλαμβανομένου και του ΔΗΣΥ.

Ο κ. Νεοφύτου δήλωσε ότι το κόμμα του «δεν θα ψηφίσει ένα νομοσχέδιο που δεν δίνει πλειοψηφικό πακέτο στον στρατηγικό επενδυτή».”

 

Πηγή: stockwatch

 

Ποίηση: η όμορφη σκατόλαγνη ή το Κομμουνιστικό Κόμμα

“…η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη…”

Καταργείστε την ποίηση που θέλει να ομορφαίνει την πραγματικότητα. Η ποίηση είναι η άχρηστη τέχνη ακριβώς γιατί δεν μπορεί να σε αποδεσμεύσει από την πραγματικότητα. Σε καθορίζει σε μια βιωματική εμμενή απειροποίηση. Η αχρηστία της ποίησης κρατάει αιώνες, ερήμην του γέρο Πλάτωνα, και θα συνεχίσει να κρατάει το άρωμα της ασκήμιας όσο είναι άχρηστη για την ιμπεριαλιστική επιστημονική κοινότητα της δύσης. Η ακαδημία βρωμάει ασκήμια και ιμπεριαλισμό γι’ αυτό και η ποίηση μέσα στα μπουντρούμια των χαλιών και των αθόρυβων παραθύρων θα γίνεται πάντα το παράρτημα προς καταστροφή. 

Από την άλλη μεριά του σκότους η αντισυστημική χρήση της ποίησης γίνεται μια καθαρά μεταφυσικίζουσα υποκειμενικοποιητική μηχανή αποξένωσης φορώντας τις μάσκες του νιτσεο-χαϊντεγγεριανού ψευδο-ρομαντικού Διόνυσου και του Απολλώνιου αρλεκίνου που δεν βλέπει γύρα του παρά ένα σολιψιστικό είναι-προς-θάνατο και την πουτάνα ομορφονιά και σκατόλαγνη θέληση για δύναμη.

σκατα 1

Η σκατόλαγνη θέληση για δύναμη

Η ποίηση είναι η επιστημονικοποιητική διαμεσολαβητική σχέση μεταξύ της πραγματικότητας και του κομμουνισμού. Με πολιτικούς όρους μεταφράζεται ως να είναι ένα Κομμουνιστικό Κόμμα. 

Η μέρα ποίησης λοιπόν ας γιορτάζεται για το κάθε Κομμουνιστικό Κόμμα πάνω στη γη διαφορετικά καταργείστε και την ποίηση.

 

 

 

 

Η Κομμούνα (LA COMMUNE, PARIS 1871)

«Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα»

Καρλ Μαρξ

Η «Κομμούνα» του Γουότκινς μιλά στη γλώσσα της Κομμούνας του 1871

Η ταινία του Πίτερ Γουότκινς από το 2000, γυρισμένη σε φιλμ 16mm, ασπρόμαυρη, στην αυθεντική, ολοκληρωμένη της μορφή των 345 λεπτών .Το έργο ζωής του αντισυμβατικού και ριζοσπάστη βρετανού σκηνοθέτη Πίτερ Γουότκινς αγγίζει σχεδόν τις έξι ώρες και ανασυνθέτει τα ιστορικά γεγονότα της παρισινής «Κομμούνας».

Η περιπέτεια της ταινίας ξεκίνησε το 1998, µαζί µε τον Γάλλο παραγωγό Πωλ Σααντούν (µεταξύ άλλων  συµπαραγωγό στο Satantango και τις «Αρµονίες του Βερκµάιστερ» του Μπέλα Ταρ, ενώ η παρέµβασή του πρακτικά  έσωσε και τον «Άνθρωπο από το Λονδίνο» του Ούγγρου σκηνοθέτη). Η χρηµατοδότηση του εγχειρήµατος  (ως συνήθως όταν πρόκειται για τον Watkins) υπήρξε το πιο δύσκολο κοµµάτι. Οι περισσότεροι µεγάλοι τηλεοπτικοί σταθµοί αρνήθηκαν οποιαδήποτε ανάµειξη (ο υπεύθυνος χρηµατοδοτήσεων του BBC απλά δήλωσε πως «δεν µ΄ αρέσουν οι ταινίες του Watkins»). Τελικά, το Μουσείο του Ορσύ που εκείνη την εποχή ετοίµαζε  µια έκθεση για την Παρισινή Κοµµούνα διέθεσε τα απαιτούµενα κεφάλαια.

1477422_612258058812002_49552425_n

Μία τόσο δυνατή καλλιτεχνικά και πολιτικά παραγωγή δε θα μπορούσε παρά να αντιμετωπίσει εμπόδια. Έτσι, το γαλλικό κανάλι LA SEPT ARTE που είχε αναλάβει την παραγωγή της, αρνήθηκε  την προώθησή της γιατί ο Watkins δεν ήταν διατεθειμένος να την λογοκρίνει, όπως του ζητήθηκε. Η ταινία  δεν βρήκε το δρόμο προς τις κινηματογραφικές αίθουσες παρά το ότι, ή …μάλλον διότι, «αφορά σε μια πολύ  σημαντική σελίδα της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης».

Τα γυρίσµατα έγιναν σε ένα παλιό εργοστάσιο του Μοντρέιγ, στο Ανατολικό Παρίσι. Εκεί βρίσκονταν παλιότερα τα στούντιο του Ζωρζ Μελιές, Οι χώροι χρησιµοποιούνταν από την θεατρική κολλεκτίβα «La parole errante» που παρουσίαζε τις δηµιουργίες του Γάλλου δραµατουργού και ποιητή Αρµάν Γκατί.

Η κινηματογραφική έκφραση του εξεγερσιακού πνεύματος που πήρε σάρκα και οστά στο Παρίσι από τον Μάρτιο ως τον Μάη του 1871, δε θα ήταν δυνατή μέσω της συμβατικής ηθοποιίας. Η επιλογή των 220 ηθοποιών, ή καλύτερα συμμετεχόντων στην ταινία ανάμεσα από ανθρώπους χωρίς καμία προηγούμενη εμπειρία υποκριτικής (60% συμμετεχόντων), μεταναστών, επαρχιωτών και ανθρώπων με συντηρητικές πολιτικές ιδέες δεν ήταν καθόλου τυχαία αφού συνέβαλε καθοριστικά στην τελική διαμόρφωση του αποτελέσματος. Οι συμμετέχοντες συνδιαμόρφωσαν την ταινία αφού συμμετείχαν ενεργά στη διαδικασία της προετοιμασίας, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και μετά την ολοκλήρωσή της η διαδικασία συνεχίστηκε με δικιά τους πρωτοβουλία με τη δημιουργία ομάδων /οργανώσεων όπως η “Rebond pour la Commune” που δραστηριοποιείται στη Γαλλία.

1538675_612258005478674_997301761_n

Πολλούς µήνες πριν τα γυρίσµατα, οι ηθοποιοί ερεύνησαν εξαντλητικά ό,τι στοιχείο υπήρχε διαθέσιµο σχετικά µε την Κοµµούνα. Από τα Ιστορικά γεγονότα ως τον ρόλο των γυναικών και της Εκκλησίας, τα προβλήµατα ύδρευσης και αποχέτευσης της εποχής, ντοκουµέντα συζητήσεων και διαφωνιών στις συνελεύσεις κ.ο.κ. Στη συνέχεια οι ηθοποιοί σχηµάτισαν οµάδες ανάλογα µε τους ρόλους τους (στρατιώτες, εργάτες κλπ.)και συζητούσαν για τους χαρακτήρες που ερµήνευαν αλλά και τη σύνδεση της Κοµµούνας µε τη σηµερινή κοινωνία.Ουσιαστικά αναφέρονταν στις δικές τους προσωπικές ιστορίες κι αυτή η µέθοδος αποτέλεσε κεντρικό άξονα του φιλµ.

Το σετ, µια σειρά από δωµάτια και διαδρόµους, αναπαράστησε το 11ο διαµέρισµα, µια φτωχική Παριζιάνικη συνοικία. Ο σχεδιασµός ισορροπούσε ανάµεσα στον ρεαλισµό και την θεατρικότητα. Οι λεπτοµέρειες στα ρούχακαι στις πατίνες των τοίχων προσέχθηκαν ιδιαίτερα, από την άλλη, τα τελειώµατα των σκηνικών και οι γυµνοί τοίχοι ήταν ορατά, κρεµαστά φώτα νέον χρησιµοποιήθηκαν έτσι ώστε η κίνηση της κάµερας ανάµεσα σε ανθρώπους και σκηνικά να µη συναντά εµπόδια. Έτσι, ο διευθυντής φωτογραφίας Οντ Γκάιρ µπορούσε απερίσπαστος να πετύχει τα µεγάλα µονοπλάνα µε διαρκή κίνηση που απαιτούσε ο Γουότκινς.

Τα γυρίσµατα ήταν ακόµα µια συλλογική εµπειρία. Συζητήσεις, διαφωνίες, αντιδράσεις, φιλµάρονται σε µεγάλες λήψεις, Οι ηθοποιοί αυτοσχεδιάζουν , φορές αλλάζουν γνώµη αλληλεπιδρούν, εγκαταλείποντας την πόζα και την τεχνική, φτάνοντας σε καθαρά προσωπικά ερωτηµατικά για τη σηµερινή κοινωνία, αυτός ήταν ο στόχος εξαρχής.µετά το τέλος των γυρισµάτων, πολλά µέλη του καστ συνέχισαν να συναντιούνται και να συζητούν για την Κοµµούνα, τα σύγχρονα κοινωνικά ζητήµατα υπό το πρίσµα της εµπειρίας που βίωσαν.

1472929_612258128811995_367936733_n

Η διάρκεια είχε υπολογιστεί στις 2 ώρες. Η µέθοδος του Γουότκινς και οι αλληλεπιδράσεις κατά τη διάρκεια των γυρισµάτων δηµιούργησαν µια νέα δυναµική. Ο Γουότκινς επιλέγει τον δύσκολο δρόµο, γνωρίζοντας τους κινδύνους µιας εκ νέου περιθωριοποίησης της δουλειάς του. Πράγµατι, το ARTE, µετά από ατέλειωτες ώρες διαφωνιών µε το στυλ, την αισθητική, την φόρµα της «Κοµµούνας» πραγµατοποιεί µια και µόνη προβολή που τελειώνει στις 4 το πρωί. Το φιλµ δείχνει χαµένο, πέρα από σποραδικές ειδικές προβολές. Η αναγνώριση του Peter Watkins, κυρίως µέσα από τις προσπάθειες του Scott Macdonald και του Joseph Gomez, ξαναφέρνειστο προσκήνιο την «Κοµµούνα» όπως και όλο το έργο του κι έτσι µόλις στα τέλη της δεκαετίας του 2000 η «Κοµµούνα» βρίσκει τον δρόµο της προς το µεγαλύτερο κοινό.

Η «La Commune» αποτελεί ένα πειραματισμό και συνεχίζει την παράδοση των φιλμ του Αϊζενστάιν όπου στο επίκεντρο του σκηνοθετικού ενδιαφέροντος δεν είναι τα μεμονωμένα άτομα αλλά οι μάζες τις στιγμές που «αλλάζουν τα πεπρωμένα τους».

1503370_612258222145319_1877101772_n

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΙΛΜ, ΤΩΡΑ;

«Διανύουµε µια εξαιρετικά ζοφερή περίοδο της ανθρώπινης Ιστορίας. Ο συνδυασµός του µεταµοντέρνου κυνισµού (που αποκλείει κάθε ουµανιστική και κριτική σκέψη από το εκπαιδευτικό σύστηµα), της καθαρής απληστίας που εκτρέφει η καταναλωτική κοινωνία και της ανθρωπιστικής, οικονοµικής και περιβαλλοντικής καταστροφής µε την µορφή της παγκοσµιοποίησης, αύξησαν δραµατικά τις συµφορές και την εκµετάλλευση των ανθρώπων  που ανήκουν στον αποκαλούµενο «Τρίτο Κόσµο». Επίσης, ο αποβλακωτικός κοµφορµισµός και η προτυποποίηση που προκαλεί η κυριαρχία του οπτικοακουστικού στον πλανήτη, συνεργούν στη δηµιουργία ενός κόσµου όπου η ηθική, οι αρχές, η συλλογικότητα και η αφοσίωση (εκτός αυτής προς τον οπορτουνισµό) θεωρούνται  «παλιοµοδίτικα». Η κατάχρηση και η οικονοµική εκµετάλλευση αποτελούν πλέον τον κανόνα (ο οποίος διδάσκεται ακόµα και στα παιδιά). Σ’ έναν κόσµο σαν κι αυτόν, τα γεγονότα του 1871 στο Παρίσι, αντιπροσωπεύουν ακόµα την ιδέα της αφοσίωσης σε έναν αγώνα για έναν καλύτερο κόσµο, την ανάγκη για µια κάποια µορφή  συλλογικής Ουτοπίας – κάτι που ΕΜΕΙΣ χρειαζόµαστε απελπισµένα όπως ο ηµιθανής χρειάζεται αίµα. Έτσι γεννήθηκε η σκέψη για ένα φιλµ που θα έδειχνε αυτή την αφοσίωση.

commandez

Πίτερ Γουότκινς.

Ένας σύγχρονος “αγκιτ-προπ” κινηματογραφιστής και η Κομμούνα του ¨Μέσα στα όνειρα αρχίζει η ευθύνη”πολιτικά στρατευμένο Αγγλο δημιουργό, τον Πίτερ Γουότκινς. Εναν δημιουργό, που οι ταινίες του συνάντησαν και συναντούν δυσκολίες στη διανομή, αφού είναι όλες σχεδόν «επικίνδυνα αντικαπιταλιστικές» και «επικίνδυνα ανατρεπτικές».Με ένα δημιουργό που όλα του σχεδόν τα έργα (45 χρόνια κινηματογραφιστής) γυρίστηκαν και κλείστηκαν για μεγάλα διαστήματα (ή για πάντα;) στα συρτάρια, αφού ήταν τόσο τολμηρά που δεν έβρισκε διανομή! Η θητεία του Βρετανού Πίτερ Γουότκινς στην τηλεόραση του BBC είναι καταφανής σ’ όλες τις ταινίες του, ιδιαίτερα σ’ αυτή την εκπληκτική, μοναδική στο είδος της, «Κομμούνα», από τα πιο μεγάλα σε διάρκεια έργα του: ντοκιμαντεριστικό στιλ, κάμερα στο χέρι, συνεντεύξεις, αποστασιοποίηση του ηθοποιού από το ρόλο.Κάτι που πρόβαλε για πρώτη φορά ο Ντζίγκα Βέρτοφ και αργότερα οι σκηνοθέτες της νουβέλ βαγκ με επικεφαλής τον Γκοντάρ, αλλά και το σινεμά-βεριτέ, καθώς και ο Μπρεχτ στο θέατρο. Μέχρι πριν µερικά χρόνια, το όνοµα του Peter Watkins ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεθεί ακόµα και στα πιο αξιόπιστα κινηµατογραφικά αλµανάκ. «Η περιθωριοποίηση του Peter Watkins» αποτελεί ένα από τα µεγαλύτερα αίσχη της σύγχρονης κριτικής» ανέφερε στο έργο του για τον µεγάλο δηµιουργό ο κριτικός Scott Macdonald.

Η κατά µέτωπο σύγκρουση του Watkins µε τα µεγάλα στούντιο, την κυρίαρχη αισθητική, τα δαιµόνια που εισήγαγε σε ταραγµένες εποχές, η επιµονή του για µια διαλεκτική, δηµιουργική κι αντικοµφορµιστική αντιµετώπιση της Ιστορίας, τον οδήγησαν στην πλήρη περιθωριοποίηση µε το έργο του να µένει δυσεύρετ «στα κουτιά», Χρειάστηκαν κάποια µεγάλα αφιερώµατα της σινεµατέκ του Οντάριο, του Φεστιβάλ της Λαροσέλ, και επίµονες προσπάθειες θεωρητικών όπως ο John Gianvito, ο Joseph Gomez και ο Sxott Macdonald, έτσι ώστε το ευρύτερο κοινό αλλά και οι επαγγελµατίες του χώρου να ανακαλύψουν έναν από τους πιο ανήσυχους και παραγωγικούς δηµιουργούς των τελευταίων 40 χρόνων.

Ο Πίτερ Γουότκινς δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθής στους εκφραστές της κυρίαρχης αντίληψης. Ούτε της Ιστορίας αλλά ούτε και του κινηματογράφου. Είναι ένας σκηνοθέτης ο οποίος δεν ασκεί κριτική αλλά εφορμά κατά μέτωπον, κάνει πολεμική.

Φιλμογραφία «Punishment Park», «The Word Game», «ΗΚομμούνα», «The Freethinker»

«The Privilege», «The Gladiators», «Edvard Munch», «Culloden»,«Eveningland»

«Diary of an Unknown Soldier»,«Forgoten Faces»,«The Universal Clock»

Διπλή η ευχαρίστηση για όποιον μπει στον κόπο (και πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο και με το παραπάνω) να παρακολουθήσει το 6ωρο saga του πρωτοπόρου Γουότκινς, το τελευταίο του έργο, που γύρισε το 2000.

 

Πηγή: redflecteur