Monthly Archives: February 2016

Golden Years of the Soviet New Jazz

Τα περιεχόμενα των τεσσάρων album με την σοβιετική Jazz θα τα βρείτε εδώ. Απολαύστε μερικά κομμάτια από την ύστερη σοβιετική Jazz μουσική:

Valentina Ponomareva ‎- Fortune-Teller (FULL ALBUM, free jazz, 1985, Russia, USSR)

The Andrzej Trzaskowski Sextet – Seant (FULL ALBUM, avant-garde jazz, 1967, Poland)

Jazz Group Arkhangelsk

Anatoly Vapirov Ensemble – Misteria (FULL ALBUM, prog / jazz fusion, 1980, Russia, USSR)

Ganelin, Chekasin, Tarasov – Semplice (II)

soviet postcard music2

Εδώ μερικά στοιχεία για την σοβιετική Jazz μουσική των δεκαετιών 1930 και 1940.

Κομμάτια που βρέθηκαν:

Александр Цфасман играет “Быстрое движение” A.Tsfasman

Russian Swing (1939) – Alex. Tsfasman: JOSEPH JOSEPH

Riviera (1932) Yakov Skomorovsky jazz orchestra

Майя Кристалинская – Я тебя подожду

 

soviet postcard music Georgy Vinogradov

Το cover του δίσκου We are Putting to Sea (Мы в море уходим) – Georgy Vinogradov

Το κεφάλαιο σαν βαμπίρ απορροφά αδιάκοπα

Τα αποσπάσματα είναι από το Grundrisse – Βασικές Γραμμές της Κριτικής Της Πολιτικής Οικονομίας, Τόμος Β, Εκδόσεις Στοχαστής του Marx Karl.

Κεφάλαιο και Εργάτης:

Ολόκληρη λοιπόν η πρόοδος του πολιτισμού, ή μ’ άλλα λόγια κάθε αύξηση των κοινωνικών παραγωγικών δυνάμεων – αν προτιμάτε, των παραγωγικών δυνάμεων
της ίδιας της εργασίας – όπως προκύπτει από την επιστήμη, τις εφευρέσεις, τον καταμερισμό και τον συνδυασμό της εργασίας, τα βελτιωμένα μέσα επικοινωνίας, την δημιουργία της παγκόσμιας αγοράς, τα μηχανήματα κλπ. δεν πλουτίζει τον εργάτη, αλλά το κεφάλαιο απλά λοιπόν μεγαλώνει πάλι τη δύναμη που εξουσιάζει την εργασία αυξάνει μόνο την παραγωγική δύναμη
του κεφαλαίου. Καθώς το κεφάλαιο είναι η αντίθεση του εργάτη, κάθε τέτοια πρόοδος αυξάνει απλά την αντικειμενική δύναμη πάνω στην εργασία.” (σελ: 227-228)

Οπως λοιπόν η παραγωγή που βασίζεται στο κεφάλαιο δημιουργεί από τη μια μεριά την καθολική εργατικότητα – δηλαδή υπερεργασία, αξιοδημιουργική εργασία – έτσι από την άλλη μεριά δημιουργεί ένα σύστημα γενικής εκμετάλλευσης των φυσικών και ανθρώπινων ιδιοτήτων, ένα σύστημα γενικής ωφελιμότητας, που σαν φορέας του εμφανίζεται τόσο η ίδια η επιστήμη, όσο και όλες οι φυσικές και πνευματικές ιδιότητες, ενώ τίποτα δεν εμφανίζεται σαν καθεαυτό-ανώτερο, σαν δικαίωση του εαυτού του, έξω απ’ αυτό τον κύκλο της κοινωνικής παραγωγής και ανταλλαγής. Έτσι δημιουργεί το κεφάλαιο για πρώτη φορά την αστική κοινωνία και την καθολική ιδιοποίηση της φύσης όπως και του ίδιου του κοινωνικού ιστού από τα μέλη της κοινωνίας.” (σελ: 308)

(…) το ποσοστό του κέρδους δεν εκφράζει ποτέ τον πραγματικό βαθμό εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο, αλλά πάντοτε μια πολύ μικρότερη αναλογία και η αναλογία που εκφράζει είναι τόσο πιο ψεύτικη, όσο μεγαλύτερο είναι το κεφάλαιο. Το ποσοστό του κέρδους θα μπορούσε να εκφράζει το πραγματικό ποσοστό της υπεραξίας μόνο αν ολόκληρο το κεφάλαιο μετατρεπόταν απλά σε εργατικό μισθό.” (σελ: 585)

Ο εργάτης αλλοτριώνει την εργασία σαν παραγωγική δύναμη του πλούτου το κεφάλαιο την ιδιοποιείται σαν τέτοια.” (σελ: 227)

Η κίνηση του κεφαλαίου:

Υπάρχει εκμετάλλευση από το κεφάλαιο χωρίς τον τρόπο παραγωγής του κεφαλαίου.” (σελ: 659)

Το γενικό συμφέρον είναι ακριβώς η γενικότητα των ιδιοτελών συμφερόντων.” (σελ: 177)

Η δραστηριότητα του εργάτη, περιορισμένη σε απλά αφηρημένη δραστηριότητα, καθορίζεται και ρυθμίζεται ολόπλευρα από την κίνηση των μηχανημάτων – όχι το αντίστροφο. Η επιστήμη, που αναγκάζει τα άψυχα μέλη των μηχανημάτων με την κατασκευή τους να λειτουργούν σκόπιμα σαν αυτόματος μηχανισμός, δεν υπάρχει στη συνείδηση του εργάτη αντίθετα, επιδρά διαμέσου της μηχανής σαν ξένη δύναμη πάνω στον εργάτη, σαν δύναμη της ίδιας της μηχανής. Η ιδιοποίηση της ζωντανής εργασίας από την αντικειμενοποιημένη εργασία, της αξιοποιητικής δύναμης ή δραστηριότητας από την αξία που υπάρχει για-τον-εαυτό-της, – ιδιοποίηση που ενυπάρχει στην έννοια του κεφαλαίου – τοποθετείται στη βασισμένη στα μηχανήματα παραγωγή σαν χαρακτήρας της ίδιας της παραγωγικής διαδικασίας, ακόμα και ως προς τα υλικά της στοιχεία και την υλική της κίνηση.” (σελ: 531-532)

Το κεφάλαιο ως το καταστροφικό αιώνιο:

Στο κεφάλαιο τοποθετείται (ως ένα βαθμό) η αφθαρσία της αξίας γιατί το κεφάλαιο ενσαρκώνεται βέβαια στα φθαρτά εμπορεύματα, παίρνει τη μορφή τους, αλλά και αδιάκοπα την αλλάζει εναλλάσσεται ανάμεσα στην αιώνια χρηματική του μορφή και την φθαρτή εμπορευματική του μορφή η αιωνιότητα τοποθετείται σαν το μόνο που μπορεί να είναι: παροδικότητα που παρέρχεται – διαδικασία – ζωή. Το κεφάλαιο διατηρεί όμως αυτή την ικανότητα μονάχα στο μέτρο που σαν βαμπίρ απορροφά αδιάκοπα, σαν ψυχή του, τη ζωντανή εργασία. Η αφθαρσία – η διάρκεια της αξίας στη μορφή της σαν κεφαλαίου – τοποθετείται μόνο με την αναπαραγωγή, που είναι κι αυτή διπλή: αναπαραγωγή σαν εμπόρευμα, αναπαραγωγή σαν χρήμα, και ενότητα αυτών των δυο αναπαραγωγικών διαδικασιών.” (σελ: 494)

Το κεφάλαιο είναι διαρκής αυτο-πολλαπλασιαζόμενη αξία, που δεν καταστρέφεται πια ποτέ. Η αξία αυτή αποχωρίζεται από το εμπόρευμα που την δημιούργησε όμοια με μεταφυσική, άυλη ποιότητα μένει πάντα στην κατοχή του ίδιου καλλιεργητή και θα αποκτούσε γι αυτόν διαφορετικές μορφές.” (σελ: 407)

Το ίδιο το κεφάλαιο είναι η κινούμενη αντίφαση: προσπαθεί να περιορίσει τον χρόνο εργασίας στο ελάχιστο, ενώ από την άλλη μεριά τοποθετεί τον χρόνο εργασίας σαν μοναδικό μέτρο και πηγή του πλούτου. Μειώνει άρα τον εργάσιμο χρόνο με τη μορφή της αναγκαίας εργασίας για να τον αυξήσει με τη μορφή της υπερεργασίας. Από τη μια μεριά λοιπόν ξυπνά όλες τις δυνάμεις της επιστήμης και της φύσης, όπως και του κοινωνικού συνδυασμού και της κοινωνικής συναλλαγής, για να κάνει τη δημιουργία του πλούτου ανεξάρτητη (σχετικά) από τον χρόνο εργασίας που καταβλήθηκε γι αυτόν. Από την άλλη μεριά, αυτές τις γιγάντιες κοινωνικές δυνάμεις που δημιουργήθηκαν μ’ αυτό τον τρόπο θέλει να τις μετρήσει με τον χρόνο εργασίας, και να τις περιχαρακώσει μέσα στα όρια που απαιτούνται για τη διατήρηση της ήδη δημιουργημένης αξίας σαν αξίας. Οι παραγωγικές δυνάμεις και οι κοινωνικές σχέσεις – που κι οι δυο είναι διαφορετικές πλευρές της ανάπτυξης του κοινωνικού ατόμου – εμφανίζονται στο κεφάλαιο απλά και μόνο σαν μέσα, και για το κεφάλαιο δεν είναι παρά μέσα για να συνεχίσει να παράγει πάνω στη δική του στενή βάση. Στην πραγματικότητα όμως αποτελούν τους υλικούς όρους για να το ανατινάξουν.” (σελ: 539)

Αν ο κεφαλαιοκράτης απασχολεί εργασία μόνο και μόνο για να δημιουργεί υπεραξία – για να δημιουργεί αξία περισσότερη απ’ αυτή που υπάρχει – ωστόσο φαίνεται καθαρά, ότι μόλις σταματήσει να απασχολεί εργασία απαξιώνεται και το κεφάλαιο που ήδη κατέχει ότι λοιπόν η ζωντανή εργασία όχι μόνο προσθέτει νέα αξία, αλλά και με την ίδια την πράξη να προσθέτει μια νέα αξία στην παλιά διατηρεί, διαιωνίζει την τελευταία.” (σελ: 273)

 

Soviet Avant-Garde Music

“In the realm of art this dialectic principle of dynamics is embodied in CONFLICT as the fundamental principle for the existence of every work and art form. For art is always conflict: 1. according to its social mission, 2. according to its nature, 3. according to its methodology”. Sergej Eisenstein (1929)

Ακούστε μερικά από τα πιανιστικά κομμάτια από το διπλό άλμπουμ: Soviet Avant-Garde:  Lourié, Mossolov, Polovinkin, Roslavetz – Pianist: Steffen Schleiermacher ‎

Mosolov – 2 Nocturnes, Op.15

Alexander Mossolov – Three Pieces op. 23a (1927)

Arthur Lourié – Formes en l’air (1915) No 1

Alexander Mossolov : 5. Sonate (1925) I. Lento Grave-Allegro Affanato

 

booklet1booklet2booklet3

Εδώ σχετικά με το περιεχόμενο του πρώτου άλμπουμ και εδώ για το δεύτερο.

 

 

 

 

 

Λένα Πλάτωνος: “Το τραγούδι μου είναι τραγούδι διαμαρτυρίας”

«Εγώ έχω μια μοναχική πορεία, πολύ δύσκολη, όμως έχω καταφέρει να έχω ένα δικό μου κοινό, με το οποίο πορεύομαι. Εξακολουθώ να διαμαρτύρομαι μέσα από το τραγούδι. Το τραγούδι μου είναι τραγούδι διαμαρτυρίας, ως επί το πλείστον…»

Καλή ακρόαση εδώ!

Αmor Fati: ιμπεριαλισμός και κυπριακό

Η κυπριακή πραγματικότητα στο σύνολό της δεν είναι ένα είδος πραγματικότητας που υπάρχει ως μια ξέχωρη κατάσταση μοιρολατρικού περιεχομένου ενός δηλαδή amor fati σαν να είναι έξω από την ολότητα που μας οριοθετεί.

Αν συμβαίνει αυτό, που συμβαίνει, είναι χαρακτηριστικό της δυτικής κουλτούρας. Οι ερμηνείες περί ττόπουζου κυπραίου είναι μικροαστικού τύπου ερμηνείες που έχουν την υπαρξιακή ανάγκη να οικειοποιούνται την οποιαδήποτε μοναδικότητα έστω και αν είναι αρνητική. Η μιζέρια του μικροαστού τον θέλει να είναι από κάτι μέχρι το οτιδήποτε απλά για να μπορεί να απαντήσει το βράδυ πριν πάει για ύπνο στο ερώτημα “ποιος είμαι;”

Η δυτική κουλτούρα παράγει μια υποκειμενικού τύπου υπαρξιστική ιδιοσυγκρασία η οποία εκφράζεται στην καθημερινότητα, στις κοινωνικές σχέσεις και στις σχέσεις παραγωγής. Από την άλλη αυτό εκφράζεται και σε ένα εθνικό επίσης πλαίσιο με τις πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές τους προεκτάσεις.

Το amor fati της δυτικής μορφής ζωής είναι το αποκορύφωμα της συνειδητής αποβλάκωσης και της θεσμοθετημένης αστικής κυριαρχίας να επιβεβαιώνει καθημερινά την απόλυτη αιώνια επανάληψη της κυριαρχίας της. Ευχαριστούμε λοιπόν τον θεμελιωτή της αιώνιας επανάληψης που η μιζέρια του τότε αστού έπρεπε να εκφραστεί ναι μεν διανοητικά αλλά και με αισθητικές δόσεις διονυσιακής τρέλας. Από την μια δηλαδή έβρισκε τα μέσα για να ενθουσιάσει με μηδενιστικές εφηβικές βιογραφικές σκηνές τύπου Ζαρατούστρα και από την άλλη να προβληματίσει με απολλώνιες ενέσεις μιας δήθεν κριτικής στην διαλεκτική.

Η κάθε πραγματικότητα μοιράζεται κάτι κοινό που την κάνει να μοιάζει μοναδική και αυτοτροφοδοτούμενη μα που στην ουσία δεν είναι τέτοια παρά η σχέση που έχει με την κοινή προσδιοριστική αρχή της.

Με απλά λόγια η δυτική πολιτική και φιλοσοφική σκέψη κορυφώνεται σε πραγματικούς όρους στο όνομα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επειδή όμως και αυτή δεν υπάρχει ως καθεαυτότητα αλλά ως σχέση με κάτι άλλο αυτό που συμβαίνει είναι ότι διαμεσολαβείται από αυτό που της δίνει νόημα και περιεχόμενο να υφίσταται ως μια σχέση.

Ιμπεριαλισμός λοιπόν. Έτσι λέγεται ο διαμεσολαβητικός σχεσιακός τύπος που κάνει την Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει το ιστορικό δικαίωμα να θριαμβεύει. Η ευρωπαϊκή σκέψη και ο εννοιολογικός της διανοητικός κόσμος δεν είναι κάτι περισσότερο από τον ιμπεριαλιστικό τέρας που δημιούργησαν.

Ο Λεβιάθαν του Thomas Hobbes είναι ήδη ένα τιθασευμένο τερατάκι μπροστά στην ευρωαντλαντική συμμαχία που σπέρνει εγγυήσεις, ασφάλεια και ειρήνη. Ούτε ακόμα να προβάλλαμε τα αφηρημένα υποκείμενα που θα συγκροτούσαν την τέλεια κοινωνία δεν θα καταφέρνανε να αντισταθούν παρά να έτρεφαν εν τέλει τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Από τους υπεράνθρωπους στα αυθεντικά Dasein και από τις αναμφισβήτητα σκεπτόμενες υπάρξεις μέχρι και τα αξιωματικά ηθικά όντα ο ιμπεριαλισμός θα γινόταν το ζεστό σπιτάκι που δεν κατάφεραν να έχουν στην πραγματικότητα. Τώρα, χάρη στην αιώνια επανάληψη έχουν βρει το ζεστό σπιτάκι τους κι όλα τα υποκείμενα της ιστορίας της φιλοσοφίας έχουν ένα και μοναδικό εχθρό: την εργατική τάξη.

Όταν λοιπόν αυνανίζεται η υπαρκτική μας εθνική ιδιοσυγκρασία είτε ως το κέντρο του κόσμου είτε ως η χυδαία μηδαμινότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα ενός πολιτικού και πολιτισμικού βόθρου που δοκιμάζουμε καθημερινά να τον εμπλουτίζουμε με όποια μέσο μας δοθεί.

Το Κυπριακό πρόβλημα λοιπόν δεν αποσυνδέεται από την ιμπεριαλιστική αγκαλιά γιατί δεν μπορεί να αποχωριστεί από την ίδια την πραγματικότητα. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται την ιμπεριαλιστική πραγματικότητα που το κυπριακό πρόβλημα έχει εισέλθει βρίσκεται στο έλεος του καταστροφικού μέλλοντος. Αγαπάμε τόσο πολύ την μοιρά μας λοιπόν που το εθνικό ζήτημα, δημιουργία της αστικής κυριαρχίας, έχει γίνει ζήτημα αστικού τύπου ψυχαναγκαστικής παθολογίας. Η αστική λύση δηλαδή δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί με τίποτα. Οι αντιστάσεις έχουν πιάσει πάτο που το κυπριακό εκφράζεται πλέον ως παθολογικό πρόβλημα. Είναι αποκλειστικά δικό μας πρόβλημα, διαχωρισμένο από τον υπόλοιπο κόσμο και όποιο μέσο μας δοθεί πρέπει να το εκμεταλλευτούμε. Η συγκεκριμένη μέθοδος είναι η μέθοδος της τελικής αποσύνθεσης.

Έχει θεσμοθετηθεί το πρόβλημα ως μια κατάσταση πολιτικού ανεξαίρετου και μιας ενιαίας πηγής αυτοκαθορισμού. Οι ανοιχτές αγκάλες στον ιμπεριαλισμό αυτή τη στιγμή είναι η μόνη λύση για την αστική τάξη της Κύπρου… γι’ αυτό AMOR FATI διαφορετικά AMOR FATI .

 

Φιλελέ ειρήνη και γιατί υπάρχει η κυπριακή αριστερά

Η αριστερά υπάρχει για να έχουν οι φιλελέδες ένα πολιτικά “εικονικό” αντίπαλο για να αυτοανακηρύσσονται νικητές.

Η αριστερά υπάρχει για να επιβεβαιώσει το δίκαιο της δεξιάς ότι με την ασφάλεια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά Ε/Κ και Τ/Κ στο όμορφο νησί της Κύπρου.

Η αριστερά υπάρχει για να εισχωρεί τις πολιτικές θέσεις και αποφάσεις της δεξιάς που δεν μπορούν να εισχωρήσουν στην εργατική τάξη μόνο από την δεξιά.

Η αριστερά υπάρχει για να υπόσχεται ότι θα συνεχίσει να υπάρχει για να υπόσχεται ότι θα συνεχίσει να υπάρχει: ο υπαρξιστικός χαρακτήρας της κυπριακής αριστεράς.

Η αριστερά υπάρχει για να δημιουργεί την ελπίδα μιας μη κομμουνιστικής ελπίδας.

Η αριστερά υπάρχει για να μην υπάρχει κομμουνιστικό κόμμα που θα αμφισβητήσει την αριστερά που υπάρχει.

Η αριστερά υπάρχει για να επιβεβαιώνει την πραγματολογική αλήθεια ότι η κομμουνιστική προοπτική είναι αδύνατη.

Η αριστερά υπάρχει για να μαστιγώνει ότι προσπαθεί να την αμφισβητήσει.

Η αριστερά υπάρχει για να αφήνει γραμμές επικοινωνίας με ότι πρωτοποριακό για να το αποβλακώνει.

Η αριστερά υπάρχει για να εκπαιδεύει να βλέπουμε το ιμπεριαλιστικό πλαίσιο ως η μόνη προοπτική.

Η αριστερά υπάρχει για ν’ αναμασούμε την θριαμβευτική ιστορία ως μια καραμέλα πάντα γλυκιά.

Η αριστερά υπάρχει για να μην αλλάξει όνομα το ΑΚΕΛ.

Η αριστερά υπάρχει γιατί δεν μπορεί να μην υπάρχει έτσι όπως υπάρχει.

Η αριστερά υπάρχει για να αποστειρώνει το κυπριακό πρόβλημα από την ολότητα της πραγματικότητας του κόσμου: η φαινομενολογική προσέγγιση της αριστεράς.

Η αριστερά υπάρχει για να μας σερβίρει την φιλελέ ειρήνη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ ως προοδευτική λύση.

Η αριστερά υπάρχει για να ξεχνάμε τον μαρξισμό/λενινισμό ως πολιτική προοπτική.

Η αριστερά υπάρχει για να βαφτίζουμε την επανάσταση ουτοπικό συμβάν.

Η αριστερά υπάρχει ως γλυφιντζούρι

Η αριστερά υπάρχει γι’ αυτό και δεν υπάρχει κάτι άλλο.

Η αριστερά υπάρχει ως ο αναπνευστήρας της μικροαστικής χαζοελπίδας

μιας τύπου σιγουριάς που διατηρεί την αριστερά να υπάρχει.

Η αριστερά υπάρχει για να γαργαλάει την αδυναμία της επανάστασης και να αφήνει παγιδευμένους άλλους να την αναλύουν.