Ο Ακάμας και ο Βούδας

Η κινητοποίηση για τον Ακάμα έξω από το προεδρικό χθες το μεσημέρι στις 23 του Δεκέμβρη ήταν ένα εξαιρετικό παράδειγμα ώστε να γίνουν διακριτά τα εξής:
1. Η κινητοποίηση είχε ένα αποπολιτικοποιημένο χαρακτήρα με αποτελέσμα:

2. να έχει χαρακτήρα πάρτυ.

3. το ενωτικό στοιχείο των παρευρισκομένων ήταν η μουσική με τα νταπούρλα. Αν για κάποιο λόγο η μουσική σταματούσε θα επικρατούσε μια αμηχανία που θα ξεγύμνωνε την πολιτική αφασία της κινητοποίησης.

4. ήταν μια σκηνοθετική καρικατούρα για να τεθούν οι βάσεις έτσι ώστε να αρχίσει η “πραγματική” κινητικότητα στα ΜΜΕ.

5. εκφράστηκε ολοφάνερα μια κινηματικού τύπου κενή πολιτική πρόταση.

6. οι διαδηλώτες έκφραζαν το κενό ως το αδιαμεσολάβητο μεταξύ της πραγματικότητας και του φαντασιακού αθάνατου. Με άλλα λόγια έφταναν σε ένα πολιτικό νιρβάνα που θα κατάφερναν να αλλάξουν τον κόσμο αφού κατάφεραν να μείνουν ατάραχοι στην παγκόσμια απελπισία. Ο μόνος που έλειπε ήταν ο Βούδας.

Η κινητοποίηση ήταν τόσο απογοητευτική που καταλάβαινε και ο πιο πολιτικά αφελής ότι δεν υπήρχε κανένα ίχνος από πολιτική εκφορά ούτε λόγου ούτε πράξης για να μην πούμε την απόλυτη ανυπαρξία ταξικής συνείδησης.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s