Monthly Archives: November 2015

Ιμπεριαλισμός πατήρ πάντων

Οι λυτρωτές του πλανήτη θα βόσκουν πράσινο από περιφραγμένα περιβόλια με σεκιουριτάδες αόρατους με σερβιτορική παιδεία. Η ιδεολογία των δυτικών αναπνέει νεκρά κύτταρα, συμφέρει στο κεφάλαιο και φτηνό εργατικό δυναμικό.

Το ΝΑΤΟ καταφέρνει ως ιμπεριαλιστική δύναμη να εξασθενεί αυτό που το απειλεί. Δεν καταστρέφει την απειλή σε εκτελεστικό απόσπασμα αλλά αφαιμάσσει με διαχρονική μέθοδο τον αντίπαλο μέχρι που η πτώση του να φαίνεται ως μια εσωτερική σήψη. Επίσης μέσα στο ιμπεριαλιστικό πολιτικό του πλαίσιο έχει την δυνατότητα της άμεσης εκροής της πολιτικής του φύσης να σκεπάζει το “άλλο” ως το ίδιο του εαυτού του με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται ως μια απειλή της οντότητας του. Η απατηλή ταυτότητα με άλλα λόγια γίνεται η απειλή της μοναδικότητας ως ηγεμονία.

Η δυτική ιμπεριαλιστική μηχανή πετυχαίνει αυτό που ο Χέγκελ περιγράφει ως τον εννοιολογικό προσδιορισμό της αμεσότητας. Η ηγεμονία δηλαδή των δυτικών δυνάμεων εκφράζεται επίσης και ως η αντιληπτική ή αναστοχαστική αδυναμία που αρχίζει και τελειώνει σε μια αναλυτική τύπου καθρέφτη. Με άλλα λόγια η δύση ηγεμονεύει την ίδια την νοητική διαδικασία ερμηνείας και ανάλυσης. Η πολιτική του ΝΑΤΟ και των δυτικών δεν παραμορφώνουν την πραγματικότητα αλλά δημιουργούν ένα απατηλό καθρέφτισμα της ίδιας τους οντότητας, άρα νόμιμα τίθεται και ως απειλή, και ως τέτοια μπορεί να επιλυθεί μόνο με πράξη πολέμου. Για παράδειγμα, η αναλυτική συμπερασματική ερμηνεία μιας “ενδο-ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης” της δύσης με την Ρωσία είναι το αποτέλεσμα της δυτικής ηγεμονίας του να δημιουργούνται καθρέφτες εκεί που δεν χρειάζονται ή εκεί που δεν υπάρχουν.

Η μεταφυσική πανδαισία της ερμηνείας του πολέμου ως το κινούν ακίνητο της ίδιας της ιστορικής διαδικασίας γίνεται η λανθασμένη αφήγηση της δυτικής διανόησης μιας καρικατούρας δηλαδή της εγελιανής σκέψης. Ο Ηράκλειτος λέγοντας το: “πόλεμος πατήρ πάντων …” δεν είχε ιδέα ότι θα έρθει η ιστορική φάση που η φιλοσοφική ρήση του θα γίνει από συμπερασματικός προσδιορισμός μιας υλιστικής θεώρησης της πραγματικότητας, μια ετοιμότητα επιθετικού πολέμου από τη κυρίαρχη κοινωνική τάξη των εκμεταλλευτών.

Η αστική δυτική πολιτική άλλαξε το: “πόλεμος πατήρ πάντων …” σε “ιμπεριαλισμός πατήρ πάντων …”. Πόλεμος και ειρήνη για τον ιμπεριαλισμό ταυτίζονται και το αναγνωρίζει κανείς μια που επιτυγχάνεται η ταυτόχρονη εμπόλεμη ειρήνη. Η τρομοκρατία δεν είναι άλλη παρά η ιμπεριαλιστική ιστορική πραγματικότητα μιας εμπόλεμης ειρήνης. Η αιώνια ειρήνη την οποία υπερασπιζόταν ο Καντ και πολύ πιθανόν η αστική διανόηση μέχρι και οι πολεμοχαρείς τωρινοί Αμερικανοί στρατάρχες απολυτοποιεί ακριβώς την μεταφυσική αυταπάτη μιας πραγματικής τρομοκρατίας πολέμου που υφίσταται σε κατάσταση ειρήνης.

 

 

 

Advertisements

Ακόμα δεν ξέρω – Α. Πενέρης: “Σιχάθηκα την αρχέγονη ταχατάξη του σκέπτεσθαι”

Αποσπάσματα από το: Ακόμα δεν ξέρω – Α. Πενέρης 2015

“βλέπεις γιατί αγαπάς το αιώνιο; σε μαρτυράει μπροστά στο όλο του ποταμού το μέλος.”(…)

“Αναπνέεις τον πετεινό και το γουρούνι σφαγιασμένο. Όρθιος στα θαύματα του κενού του φόβου σε πλατειάζει η σκέψη και δύναται να κατσουφιάζεις. Πάνσοφε δειλέ πελώριε τοκοφτύσε τα αρχαία διπλώματα και τις γεννημένες κόρες του τραπεζιού που χύνει κώνειο σε εμφιαλωμένο περιδέραιο.”(…)

“φοβάται η ώρα τα χτυπήματα

και ο χρόνος τα κοσμήματα

αν γίνει η ασάφεια περίπτωση

χαθήκαμε”(…)

“αντηχούν τα δοκάρια

σε κεφάλια γιγάντων

με μικρές λεπτές στάλες

δελφίνι – αίμα με κρύο – σωλήνες και κατασκηνώσεις

δράστης ο ήχος – πελάτης το φως του νέγρου παίχτη

από τις κάτω συναλλαγές – φόβητρα και περούκες

γρήγορα και ξανά – γρήγορα και πάλι” (…)

 

 

Οι κλασμένοι από την ιστορική αναγκαιότητα

Η τρομολαγνεία είναι μια από τις αξίες εκείνες που λέγονται και ευρωπαϊκές. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός ανήκει στην δύση του… ατρόμητος και νικητής στην μάχη των θεών έλαβε τα μέτρα του από φιλόσοφους ζωγράφους μέχρι πολιτικούς δικαστές. Οι ευρωπαϊκές αξίες είναι προστατευμένες από θηρία και δράκους, από μηχανές πολέμου και ελευθερωτές γκόλντεν μπόις, απο πυραύλους και διακοπές. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός λατρεύει τον τρόμο όπως ο τρόμος λατρεύει τον εαυτό του. Η ασφάλεια γίνεται η αδελφή του φόβου, η αιμομιξία που διατυμπανίζει καθημερινά την συγγενική φύση της.

Μεγάλωσες και ζείς, γερνάς και πεθαίνεις μέσα στο κλουβί του φόβου, της απελπισίας και της φαντασιακής ζεστασιάς μιας ευχής να αποκαλύψεις το ταλέντο σου, το οποίο θα πληρωθεί αν όχι επίγεια, συμπαντικά ευτυχώς στα σίγουρα. Με προσευχές και θαύματα και η ζώη το δωροκουπόνι που έψαχνες έτη στα μουσεία ενός χρόνου που το μόνο που απομένει είναι η εικόνα. Ο ευρωπαίος είναι ο φανατικός θαμώνας των ιστορικών αλμάτων, των ανύπαρκτων χρόνων και της πίστης.

Χρειάζομαι και τον τρόμο και τον φόβο, φωνάζει ο μικροαστρός ευρωπαίος, επειδή ακριβώς η δυτικιά πουτανιά πουλάει μονοπωλιακά τα ιστορικά κίνητρά της μέσα από κλάπ κάρτς και τα μπόνους. Ο φοιτητής, ο νέος οργασμικός Έρασμος, κατάφερε τελικά να ταξιδεύει χωρίς διαβατήρια και βρέθηκε να πετυχαίνει θέσεις στους τριαντακοστούς ορόφους κλασμένοι όμως από την ιστορική αναγκαιότητα.

 

 

Νίκος Καρούζος – τρία ντοκιμαντέρ

Τρία ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Καρούζο από το αρχείο της ΕΡΤ:

 

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΑΡΓΟΛΙΔΑ – ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ – ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ – ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

 

Ἡ χρησιμότητα τῆς ἀπειλῆς

Ἔχουν ἀρχίσει νὰ μὲ κυκλώνουν ἐπικίνδυνα οἱ ὧρες.
Ἀκούω τὰ φυλλώματα σήμερα
γίνηκαν ἀνήσυχα χορικά.
Πρέπει νὰ ζήσω τὶς ἀντίστροφες δυνάμεις.
Ὢ καρδιά μου – τρομαχτικότερη σελήνη!

Νίκος Καρούζος

 

 

 

Μπα, ακόμα ένα ε;

Ο απαιτούμενος πανικός, η απαιτούμενη προσευχή, το απαιτούμενο δάκρυ, οι αναγκαίες διαβουλεύσεις, τα αναγκαία μέτρα, οι απαιτούμενοι οπλισμοί, οι απαιτούμενες αναλύσεις, τα αναγκαία άρθρα, οι πληρωμένες κηδείες, οι γραμμένες ευχές, τα εκατομμύρια τουίτς, οι νυχτερινές εξάψεις, οι προσωπικές πεποιθήσεις, τα γραμμένα ποιήματα, οι αναγκαίοι βομβαρδισμοί, η αναγκαία ασφάλεια, ο καλός στρατός, η καλή δύση, η μεταφυσική τρομοκρατία, οι άνθρωποι είναι κι αυτοί μετανάστες γαμώτο, το ISIS που πρέπει να εξαληφθεί, το ΝΑΤΟ που πρέπει να επέμβει, η ιμπεριαλιστική Ρωσία βεβαίως βεβαίως, τα αναπόφευκτα μπάμ και μπούμ, το αναγκαίο κλείσιμο των συνόρων, το αναγκαίο ακόμα ένα, ο αναγκαίος καπιταλισμός, ο αναγκαίος ιμπεριαλισμός, ο απαραίτητος πόλεμος, ο δυναμικός αντι-κομμουνισμός, η καλή θρησκεία, ο ήσυχος ύπνος……. καληνύχτα. 

Η τελευταία νανόχηνα – Θανάσης Βέγγος

Το δεύτερο μέρος από την τριλογία του Όλα είναι δρόμος (1998) με τίτλο “Η τελευταία νανόχηνα” με τον Θανάση Βέγγο:

Όταν ο φύλακας του Δέλτα, ο Βέγγος, ακούει τουφεκιές:

Επαναληπτική καραμπίνα!
Στη Δράνα είναι, για χήνες!
Λαθροκυνηγός της περιοχής!
Τους τα ‘χω μηνύσει: Μην μπλέξουν μαζί μου.

Ο διάλογος μεταξύ του φύλακα του Δέλτα με τον λαθροκυνηγό:

“- Μεγάλε, μην τουφεκιάς, της έκοψες στον κώλο στον αέρα… της Μαιρούλας.

Κάποτε έτσι κυνήγαγα και εγώ, αλλά τώρα γεράσαμε… συνταξιούχοι, καλημέρα.

– Γεια χαρά.

– Εσύ τι κάνεις; Δεν πήρες τίποτε ακόμη;

– Μπα, μόλις βγήκα. Εξάλλου φοβάμαι του θηροφύλακες, κυκλοφορούνε συνέχεια. Γερό ντουφέκι φαίνεται ε;

– Μόσγκαρετ των 6.

– Φυσίγγια; απλά.

– Όχι, όχι τριάρια

– Καλό όπλο, καλό. Γλιστράει. Και δεν μου λες… είναι ελαφρύ;

– Σαν μωρό έλα να… Σήκωσε το να δεις.

– Πούπουλο. Ναι πούπουλο. Μάλιστα. Δεν μου λες, το χηνάκι… από κει ερχότανε;

– Όχι όχι απ΄ εδώ… σηκώθηκε μέσα από τις καλαμιές…”

Εδώ ο φύλακας του Δέλτα, ο Βέγγος, με την εισαγωγική πρότασή του, βλέποντας τον λαθροκυνηγό στην βάρκα, τον έχει ήδη προειδοποιήσει ότι δεν του μείνει χρόνος: “Μεγάλε, μην τουφεκιάς, της έκοψες στον κώλο στον αέρα… της Μαιρούλας”. Αυτό το “της Μαιρούλας”, το όνομα της χήνας, θα ‘πρεπε να κάνει τον λαθροκυνηγό να σκεφτεί. Δεν σκέφτηκε καθόλου όμως γιατί ακριβώς ο λαθροκυνηγός είναι η προσωποποίηση της άδειας αποξένωσης ενός πολιτισμού που δέχεται να επιμένει να σκοτώνει το κατανοητό.

Ο φύλακας Βέγγος τους τα ‘χει μηνύσει: Μην μπλέξουν μαζί του. Με άλλα λόγια ο λαθροκυνηγός τα ‘χει ήδη ακούσει και του έγινε ήδη αντιληπτό ότι μπορεί να βρεθεί νεκρός και όμως επέμενε και όμως συνέχιζε αυτό που ο χώρος αλλά και ο χρόνος δεν του επέτρεπε. Βρισκόμαστε στο Δέλτα, σε όρια, σε τόπους και χρόνους που επιτρέπονται να γεννηθούν μύθοι.

Ο Βούλγαρης εδώ δεν θέτει ηθικά ζητήματα και δεν επιθυμεί καμιά δίκη. Στην τελευταία νανόχηνα δεν επιτρέπεται καμιά ηθική προσέγγιση και καμιά ηθική ανάλυση. Εδώ δεν ψάχνουμε δολοφόνο αλλά ούτε και ήρωα. Δεν τους ψάχνουμε γιατί ακριβώς βρισκόμαστε σ΄ένα μυθολογικό πλαίσιο όπου εκφράζεται η πρωταρχική μορφή της κοινωνικής συνείδησης. Η ιστορία του Βούλγαρη εκφράζει την πρώτη μορφή συνολικής έκφρασης του κόσμου στο πρόσωπο του φύλακα Βέγγου, η οποία βαθμιαία οδηγεί στη δημιουργία μιας ερμηνευτικής μορφής κοινωνικής συνείδησης και μια φιλοσοφικής πραγματείας.

Το αξιοσημείωτο δηλαδή είναι ότι εγκαθιδρύεται μια μυθολογική απάντηση στην αποξένωση η οποία προσπαθεί να κυριαρχήσει μέχρι και τα όρια της φύσης.

Εδώ η τριλογία “Όλα είναι δρόμος” (1998) του Παντελή Βούλγαρη: