Η πραγματικότητα μας ανήκει και πάλι, δε πά να γαμηθείτε!

Για όσους έχουν ακόμα την ανάγκη να χτυπάνε ακόμα στις άκρες και στα κύματα της σκέψης αρχίζοντας την συζήτηση περί τέχνης και δημιουργίας, και τι είναι αυτό και τι είναι εκείνο, φαίνονται τόσο γελοίοι που τρέμει η αναπνοή σου να σταυρώσεις λέξη.

Ο εναλλακτικός καλλιτεχνικός και μεταμοντέρνος κόσμος, ο οποίος περήφανα διατυμπανίζει την πελώρια νίκη του έναντι στην συντηρητική και θρησκόληπτη σκέψη, εξασθενίζει στη νοσταλγία του μαζοχιστικού του ιστορικού γεγονότος να κάνει μεταφυσικούς συλλογισμούς ίδιου τύπου.

Η αμεσότητα της απάντησης και της λύσης των πολιτικών προβλημάτων είναι αντίστοιχα η τέχνη του μεταμοντέρνου η οποία μεταφυσικίζει τόσο όσο για να ισχυριστεί ότι η δημιουργία επιβάλλεται να είναι η ζωντανή αφαίρεση ως το κλειδί που θα ανοίξει την πόρτα ενός αλλού κόσμου.

Ο εναλλακτικός αισθητικός κόσμος μιας “ρεαλιστικής” μεταφυσικής χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της αμεσότητας. Μιας αμεσότητας που αρέσκεται να ικανοποιείται μέσα στο όριο μιας παραλυτικής στροφής προς την αφαίρεση της ζωτικής ορμής. Η αστική ιδεολογία μιας κεφαλαιοκρατικής παραγωγής αποκαθηλώνει τον χρόνο της αφομοίωσης και αφήνεται στην ηγεμονία της άμεσης κατάποσης χωρίς μάσημα.

Από το εδώ στο εκεί ούτε μία παλάμη χώρος, ούτε ένας ήχος, παρά μόνο μια αμεσότητα που διαρκεί όσο το αφελές και το ανώριμο που δεν μπορεί να επιβιώσει σε καμιά διάρκεια μα ούτε και σε καμιά κίνηση. Η ακινησία της αμεσότητας είναι ο παγωμένος χρόνος της διαλεκτικής που βιάζεται να ολοκληρώσει την εκκρεμότητα.

Η συναισθηματική πανδαισία της αμεσότητας αναριθμεί συνέχεια το μηδέν σε χρόνο ντετέ: μηδέν, μηδέν, μηδέν, γι΄αυτό και νιώθει οικεία με την μεταφυσική ως ο άλλος κόσμος και με την παραγωγική διαδικασία του κεφαλαίου ως υπεραξία. Ακόμα και ο μηδενισμός ούτε να δεί δεν θέλει κάτι τέτοια μηδέν.

Το άμεσο λοιπόν δεν μπορεί να γίνει ούτε το παράλογο αλλά ούτε και το λογικό. Εδώ είναι που η δημιουργία βρίσκει ένα κενό και το εκμεταλλεύεται και προσδιορίζει την ουσία της ως να είναι το κάτι ενδιάμεσο μεταξύ της πραγματικότητας και του απατηλού. Με άλλα λόγια ένας άλλος κόσμος, ο κόσμος της τέχνης. Πέφτει όμως έξω. Γλιστράει εύκολα από την ανάγκη της να σταθεί κάπου αρνούμενη την θέση της στον κόσμο. Η άρνησή της να μην υπηρετήσει την χειραφέτηση του εκμεταλλευομένου από τον εκμεταλλευτή του, πέφτει η ίδια στην γελοιότητα της αμεσότητας, του ανώριμου, του τόσο λίγου και του τόσο ακίνητου.

Το συναίσθημα γίνεται το δομικό στοιχείο της αμεσότητας γιατί είναι το δέρμα που τυλίγει αυτό που σκοπό έχει να αποδεσμευτεί από το στεγανό του εσώκλειστου. Η επανάσταση, ως ο μοναδικός τρόπος χειραφέτησης των εκμεταλλευομένων, είναι η ανοικτότητα εκείνη που αφήνει το δικαίωμα στον ίδιο να γίνει ο διαμεσολαβητής της ίδιας του της ζωής.

Το κεφάλαιο λοιπόν έχει την δύναμη του άμεσου, εκείνου δηλαδή του ακίνητου, που απονεκρώνει τον άνθρωπο ως άνθρωπο και αισθητικοποιεί την αποξένωσή του ως στάση ζωής.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s