Μεταμοντέρνο, κοσμοπολίτικη αισθητική και ιμπεριαλισμός (Αγκάρρα)

Όταν η πολιτική σκέψη διανοίγει τις δυνατότητες του αισθητικού φαινομένου αφανίζει την όποια αποξενωμένη φαινομενικότητά του αλλά και την αυτόνομη μεταφυσική ενέργεια που συντηρείται από το ίδιο το κάλλος του. Σε μια αταξική κοινωνία ένα τέτοιο κάλλος είναι απλά ένα στειρωμένο αισθητικό φαινόμενο που εξαφανίζεται μόλις τα φώτα σβήσουν. Με άλλα λόγια, είναι το φαινόμενο εκείνο που επιμένει σε ένα αισθητικοποιημένο αυτοσκοπό ιδεαλιστικού τύπου μια δηλαδή απονεκρωμένη διαλεκτική ακινησία που εμμένει στην τύφλωση. Ένα τέτοιο ιδεαλιστικό φαινόμενο υφίσταται και σίγουρα δεν είναι άυλο απλά διαχωρίζει την υλικότητά του από την υλιστική διαλεκτική της ιστορίας. Αρνείται, δηλαδή, την ύπαρξή του στον κόσμο. Η άρνηση του να υπάρχει στον κόσμο σημάνει και την ταυτόχρονη ακύρωση του ιστορικού χρόνου. Η άρνηση που χαρακτηρίζει το αισθητικό φαινόμενο δεν είναι μια διαλεκτική άρνηση αλλά ένα φόβος επεξεργασίας της ίδιας της κίνησης της ιστορίας σε σχέση με το ωραίο και τις ιδεολογικές και προπαγανδιστικές προκείμενες που το προσδιορίζει.

Θα μπορούσαμε να διακρίνουμε κάποια από τα φαινόμενα αισθητικής άρνησης του κόσμου και ακύρωσης του ιστορικού χρόνου μέσα από τις μεταμοντέρνες πινελιές απόκρυψης της πολιτικής και αισθητικής αλήθειας. Η μεταμοντέρνα προοπτική αποτελεί την αισθητική συνθήκη που πασχίζει να εγκαθιδρυθεί από το καπιταλιστικό σύστημα με ιδεολογικό όπλο ενός είδους παγκοσμιοποιημένης και εμπορευματικοποιημένης αισθητικής.  Όπως ακριβώς η κεφαλαιοκρατική παραγωγή στο ανώτατο στάδιό της γίνεται ιμπεριαλισμός σκεπάζοντας με σκοτάδι τα πάντα έτσι και η αισθητική παραγωγή γίνεται μια στεγανή αυτόνομη  λειτουργία που σκεπάζεται και πλήττεται το ωραίο. Με βάση την ιμπεριαλιστική μηχανή που αφαιμάσσει οικονομία, πολιτική και κοινωνία το μεταμοντέρνο αίτημά του δεν θα μπορούσε να μην εμφανιστεί και στην Κύπρο. Συγκεντρωμένη η παραγωγή του κεφαλαίου δημιουργεί αναγκαστικά μονοπώλια που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή. Η εξαγωγή των κεφαλαίων και οι διεθνείς μονοπωλιακές ενώσεις καθορίζουν όλες τις κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές δομές με αναπότρεπτο συνεπακόλουθο να επηρεάζουν αναμφισβήτητα και το πεδίο της τέχνης.  Ακριβώς σε αυτό το σημείο διακρίνεται η αντίφαση του καπιταλιστικού τρόπου αντίληψης της πραγματικότητας: από την μια να μην υπάρχει τίποτα που να μην καθορίζεται από το κεφάλαιο και από την άλλη να εκπηγάζει από αυτό ότι ο κάθε τομέας θα μπορούσε να κινείται σε ένα αυτόνομο και ανεξάρτητο οικονομικό κοινωνικοπολιτικό και αισθητικό πλαίσιο. Από εδώ πηγάζει και ο αυτοσκοπός της αισθητικής ως μιας αποστολής αποπολιτικοποίησης της φύσης της.

Πηγή: Αγκάρρα – Απόσπασμα από το Η καλλιτεχνική μεταμοντέρνα παραγωγή ως άρνηση της προλεταριοποιημένης πολιτικής πράξης (Μέρος 1ο)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s