Ιμπεριαλισμός και Κύπρος

Η ιστορία της Κύπρου είναι ένα πολύ διαφωτιστικό παράδειγμα με το πώς ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός διαμορφώνει πολιτικές ανάγκες στρατηγικής και τακτικής, σφραγίζει τους οικονομικούς τρόπους παραγωγής που τον διαμόρφωσαν, την κοινωνική δομή των μαζών και τον συναισθηματικό κόσμο των ψυχών.

Η ιστορία της Κύπρου, και όχι μόνο, είναι η ιστορία της εκμετάλλευσης που έφερνε κάθε φορά τον εαυτό της σε διαφορετικό πλαίσιο ισχύος έναντι του κάθε φορά αδύναμου λαού.

Το κομμουνιστικό κίνημα, κόμμα, ιδεολογία είναι η μοναδική ιστορική απάντηση σε αυτόν τον εκμεταλλευτή. Είναι αυτό που το κεφάλαιο σήμερα γνωρίζει ότι είναι ο μόνος εχθρός που μπορεί να το απειλήσει.

Η ιστορία της Κύπρου, ακόμα πριν εμφανιστεί η έννοια του εργάτη στον ρου της ιστορίας, είναι ένα από τα παραδείγματα του πως και γιατί γεννήθηκε η ανάγκη της κομμουνιστής θεωρίας που ήθελε και θέλει ακόμα να αλλάξει τον κόσμο.

Κάθε κομμουνιστικό κόμμα, όπως και το κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου τότε, ήταν η ανάγκη των καιρών να απαντήσει σε αυτή την κατηφόρα της  ιστορίας οδηγούμενη προς και από τα πιο σκοτεινά της ένστικτα.

Απάντησε βεβαίως, μα σίγουρα όχι τελειωτικά… Έδωσε σπόρο, αγώνες και συνείδηση. Σήμερα το κομμουνιστικό κίνημα της Κύπρου είναι θαμμένο καλά κάτω από την πίεση του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής του έκφρασης.

Η λύση του κυπριακού προβλήματος επιβάλλεται να είναι μια λύση που να απαντάει στην ιμπεριαλιστική πολιτική του κεφαλαίου. Αν δεν έχει ένα τέτοιο ταξικό περιεχόμενο λαϊκής πολιτικής έκφρασης τότε η λύση θα να μια ωρολογιακή ιμπεριαλιστική βόμβα.

Τι κάνουμε λοιπόν;

Advertisements

2 thoughts on “Ιμπεριαλισμός και Κύπρος

  1. Woofis

    Ας το πω άλλη μια φορά: η “λύση” του κυπριακού ΔΕΝ είναι η υπό διαπραγμάτευση “συμφωνία” μέσα που τες διαδικασίες των Η.Ε., οι οποίες προφανώς, τζιαι διαχρονικά, υπόκεινται στες επιρροές τζιαι τα συμφέροντα των “ιμπεριαλιστών”. Η λύση του κυπριακού θα έρτει μετά που χρόνια, μέσα που την καθημερινότηταν των απλών αθρώπων οι οποίοι σήμερα είναι χώρκα λόγω της πράσινης γραμμής τζιαι της κατοχής που “πραγματικά” στρατεύματα δεκάδων shιηλιάων στρατιωτών, οι οποίοι ανήκουν φυσικά σε “ιμπεριαλιστές”. Εν ξέρω γιατί, ενώ η εν εξελίξει διαπραγμάτευση συμπληρώνει αισίως 52 χρόνια (που το 1963) θεωρείς ότι μπορεί να “κάμουμεν” κάτι, το οποίον εν εμπεριέχει μέσα βίαν, τζιαι μάλιστα ένοπλην. Σε τούτον η θεώρηση, όσον τζιαι αν σε ενοχλήσει ενδεχομένως, είναι σχεδόν ταυτόσημη με τους εθνικιστές οι οποίοι επίσης απορρίπτουν, σχεδόν a priori την συγκεκριμένη διαδικασία.
    Τι κάμουμεν; Στηρίζουμεν τη διαδικασίαν, ασκώντας καθαρά εποικοδομητικήν κριτικήν τζιαι λλιόττερες κατηγορίες περί “μειοδοτών”, “αφελών” τζιαι άλλων επιθέτων. Διότι μεγαλλίττερη “ωρολογιακή βόμβα” που το στάτους κβο τζιαι τη λήθην που επιφέρει, εν μπορεί καμμιά συμφωνία να αποτελέσει. Αυτά.

    Like

    Reply
    1. fristuti Post author

      Διαφωνώ με την αυθόρμητη εμπιστοσύνη της λύσης χωρίς ταξικό περιεχόμενο ξεχνώντας το κεφάλαιο και την ισχύ του, που προκύπτει λόγω των αδιεξόδων να τεθεί το κυπριακό ως ιμπεριαλιστικό πρόβλημα.

      Like

      Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s