Monthly Archives: May 2015

Η Λιλληκίκια “φυγή” και η “ευστροφία” του Νίκου

Η πρόεδρος της ΓΟΔΗΣΥ, Ξένια Κωνσταντίνου, υποστήριξε πως το θέμα δεν ήταν ο λόγος που έφυγε ο κ. Λιλλήκας «αλλά η ευστροφία με την οποία χειρίστηκε τη “φυγή” ο Αναστασιάδης». Για να λάβει την απάντηση ευχή «ο Πρόεδρος να χειρίζεται με ευστροφία τα σημαντικά θέματα» του τόπου.

Εν ξεκάθαρο ότι ένα που τα σημαντικά προβλήματα του τόπου είναι και ο Λιλλήκας… το φυσικό αέριο, η οικονομική κρίση και ο Λιλλήκας.

Σχεδόν σαν χτυπημένη από κωμήτη ποίηση που κάνει: “αλλά η ευστροφία με την οποία χειρίστηκε τη “φυγή”…” ε κάνει την “φυγή” του φευγάτου Λιλλήκα.

Τζαι αππίεισεν η άλλη που την “φυγή” στα σηματικά θέματα του τόπου… μα με έτσι λογική που εννα μας λύσει τζαι το κυπριακό τζαι έχουμε τζαι αριστερούς που μας λαλούν, τζαι περίμενε να δούμε έχει καλές προθέσεις. Μα εν προθέσεις που εννα θωρούμε δαμέ οξά συμφέροντα.

Τέλος πάντων άλλοι έχουν άλλα ταλέντα ας πούμε ο άλλος το μοντέλο έχει μέσα του την παραγωγή της δημιουργικής ασάφειας και ότι καταφέρνει να φοάται αλλά να μεν είναι φοβισμένος. Εν σαν να λαλούμε διψώ αλλά εν είμαι διψασμένος.

 

Advertisements

“Η Ιστορία του ανθρώπινου γένους” είσαι εσύ.

“Η αγωνία είναι η συμπαθητική αντιπάθεια και η αντιπαθητική συμπαθεια.”

“Λογική, έφτασες στην κορυφή της γνώσης, ή, αν προτιμάς στο εσώτατο βάθος της. Ωστόσο θα ΄ναι φως φανάρι πως κάτι δεν πάει καλά, γιατί ούτε η Λογική ούτε η πραγματικότητα θα κερδίσουν με τούτο. Και η μεν πραγματικότητα: γιατί ποτέ η τύχη, που ουσιαστικά είναι αχώριστη απ΄ την πραγματικότητα, δεν κατορθώνει να περάσει την πόρτα της Λογικής, αλλά ούτε κι η Λογική θα κερδίσει τίποτα με τούτο, γιατί αν σκέφτεσαι η Λογική την πραγματικότητα, τότε την απασχολεί κάτι με το οποίο δεν μπορεί να εξομοιωθεί, κι αναγκάζεται να προϋποθέσει την πραγματικότητα – αυτή που πρέπει πάντα να προετοιμάζεται μέσα σε σκέψεις. Η τιμωρία θα ξεσπάσει: κάθε στοχασμός πάνω στο τι είναι πραγματικότητα θα είναι δύσκολος και για ένα χρονικό διάστημα αδύνατος, γιατί χρειάζεται πρώτ΄απ΄ όλα στη λέξη κάτι σαν προθεσμία, για να μπορέσει να ξαναβρεί τον εαυτό της, προθεσμία για να ξεχάσει την πλάνη.” (σελ. 15)

“Για το ότι η σκέψη γενικά περιέχει πραγματικότητα, ολόκληρη η παλιά Φιλοσοφία κι ο Μεσαίωνας δεν αμφέβαλαν ποτέ. Την αμφιβολία μας την έφερε ο Καντ.” (σελ. 17)

“Η βαθύτατη αιτία αυτού του πράγματος βρίσκεται στην ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, απ΄το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι άτομο και σαν τέτοιο είναι ταυτόχρονα ο εαυτός του και ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, έτσι ώστε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος να συμμετέχει στο άτομο, και το άτομο να συμμετέχει σ΄ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.” (σελ. 37)

“Σε κάθε στιγμή λοιπόν το άτομο είναι ο ευατός του και το ανθρώπινο γένος. Αυτή είναι η τελειότητα του ανθρώπου, αν τη θεωρήσεις σαν κατάσταση. Ταυτόχρονα είναι αντίφαση, αλλά μια αντίφαση είναι πάντοτε έκφραση ενός προβλήματος, αλλά ένα πρόβλημα είναι κίνηση, αλλά μια κίνηση προς κάτι το όμοιο, κίνηση που έχει τάση προς κάτι ταυτόσημο, είναι κίνηση ιστορική. Συνεπώς το άτομο έχει Ιστορία, αλλ’ αν το άτομο έχει Ιστορία, έχει Ιστορία και το ανθρώπινο γένος. Κάθε άτομο έχει την ίδια τελειότητα, να γιατί ακριβώς τα άτομα δε χωρίζονται σε αριθμητικές ενότητες και η έννοια “ανθρώπινο γένος” δεν εξαφανίζεται σαν φάντασμα. Κάθε άτομο είναι κατ’ ουσίαν ενδιαφέρον για την Ιστορία όλων των ατόμων, όχι λιγότερο ουσιαστικά απ΄ όσο για τη δική του. Η ατομική λοιπόν τελειότητα συνίσταται στην τέλεια συμμετοχή στην ολότητα. Κανένα άτομο δεν είναι αδιάφορο στην Ιστορία του ανθρωπίνου γένους, όπως και η Ιστορία του ανθρωπίνου γένους δεν είναι αδιάφορη στην Ιστορία του ατόμου. Κι’ ενώ η Ιστορία του ανθρωπίνου γένους συνεχίζεται, το άτομο αρχίζει πάντοτε da capo (απ’ την αρχή), γιατί το άτομο είναι ο εαυτός του και το ανθρώπινο γένος, κι ακόμα περισσότερο: η Ιστορία του ανθρώπινου γένους.” (σελ. 38)

Soeren Kierkegaard, Η έννοια της αγωνίας, Αθήνα, Εκδόσεις Δωδώνη, 1971.

 

 

Διδακτέα ύλη;

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε, μετά από πολύωρη συνεδρίαση, αποφασίστηκε από κοινού να διορθωθούν τα γραπτά των μαθητών με βάση όσα προβλέπουν από τη μια η ύλη και από την άλλη στο κομμάτι παραγωγής λόγου (έκθεση) να ληφθεί υπόψη η συνδυαστική σκέψη των μαθητών, η εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία και η κριτική τους σκέψη

Τι είναι η ύλη δηλαδή; Η όποια αναφορά στην ύλη ως διδακτέα ύλη είναι πέρα για πέρα η πιο ανόητη αναφορά της έννοιας ύλη που χρησιμοποιείται. Δεν υπάρχει κανένα νοήμα να λέμε διδακτέα ύλη. Ας μας απαντήσουν οι φιλόλογοι σ’ αυτό, που ακόμα και αν δικαιολογηθούν οι λόγοι δεν σταματάει η ανόητη χρήση της.

“από τη μια η ύλη, και από την άλλη στο κομμάτι παραγωγής λόγου”: τι από την μια και από την άλλη; για να γίνει παραγωγή λόγου χρειάζεσαι εφόδια, πως θα μπορούσε διαφορετικά να παραχθεί ο λόγος;

“συνδυαστική σκέψη”: δηλαδή η σκέψη που λέει το ριγέ πουκάμισο ταιριάζει με τα καφε παπούτσια;

η εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία και η κριτική τους σκέψη”: θα μπορούσε να υπάρξει εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία χωρίς κριτική σκέψη; Δεν είναι και κριτική σκέψη η αμφισβήτηση αυτού που διαβάζω; 

Α, και το καλύτερο:
Καδής: “Όλοι οι υποψήφιοι θα αντιμετωπιστούν δίκαια“: πως είναι δυνατόν να αξιολογηθεί ο λόγος και η σκέψη πάνω στην βάση μιας δίκαιης αντιμετώπισης;

Λόγος και Επανάσταση

“(…) Άφού όμως οί ανώτερες τάξεις μπορούσαν νά διατηρούν τά κεκτημένα, μέσα στό απολυταρχικό πλαίσιο, καί άφού δέν υπήρχε οργανωμένη εργατική τάξη, τό δη­μοκρατικό κίνημα σέ μεγάλη έκταση προερχόταν άπό τήν αγανά­κτηση τής ανίσχυρης μικροαστικής τάξης. Ή αγανάκτηση αυτή πήρε έντονη έκφραση στό πρόγραμμα τών ακαδημαϊκών Burschenschaften* καί τών προδρόμων τους Turnvereine. Γινόταν πο­λύς λόγος γιά ελευθερία καί ισότητα, άλλά επρόκειτο γιά μιά ελευθερία πού θά ήταν αποκλειστικά τό κεκτημένο προνόμιο τής τεκτονικής φυλής καί γιά μιά ισότητα πού έσήμαινε γενική φτώχεια καί στέρηση. Ή πνευματική καλλιέργεια θεωρούνταν σάν κάτι πού άνηκε στους πλούσιους καί τούς ξένους, καί είχε σκοπό νά διαφθείρει καί νά κάνει μαλθακό τό λαό. Τό μίσος γιά τούς Γάλλους συνοδευόταν άπό τό μίσος γιά τούς Εβραίους, τούς Κα­θολικούς καί τούς «ευγενείς». Τό κίνημα απαιτούσε έναν αληθινά «γερμανικό πόλεμο», ώστε νά μπορέσει ή Γερμανία νά αποκαλύ­ψει τήν «άφθονη υγεία τού εθνισμού της». Ζητούσε ένα «σωτήρα» γιά νά επιτύχει τή γερμανική ενότητα, ένα σωτήρα πού «ό λαός θά τού συγχωρήσει κάθε αμάρτημα». Τό κίνημα έκαιγε βιβλία καί καταφερόταν εναντίον τών Εβραίων. Θεωρούσε τόν εαυτό του υπεράνω τού νόμου καί τού συντάγματος επειδή «γιά τό σωστό σκοπό δέν υπάρχει νόμος». Τό κράτος έπρεπε νά οικοδομηθεί «έκ τών κάτω», άπό τόν έξαλλο ενθουσιασμό τών μαζών, καί ή «φυσική» ενότητα τού Λαού του “Εθνους (Volk) έπρεπε νά άντικαταστήσει τήν κατά στρώματα διάταξη τού κράτους καί τής κοινωνίας. Δέν είναι δύσκολο νά αναγνωρίσει κανείς σ’ αυτά τά «δημο­κρατικά» συνθήματα τήν ιδεολογία τής φασιστικής Volksgemein­schaft. Υπάρχει, έν προκειμένω, μιά πολύ στενότερη σχέση ανάμεσα στόν ιστορικό ρόλο τών Burschenschaften, μέ τό ρατσισμό καί τόν άντι-ορθολογισμό τους, καί στό ρόλο τού Έθνικοσοσιαλισμού, άπ’ αυτήν πού υπάρχει ανάμεσα στόν Έθνικοσοσιαλισμό καί τή θέση τού Χέγκελ. Ό Χέγκελ έγραψε τή Φιλοσο­φία τον Δικαίου γιά νά υπερασπιστεί τό κράτος εναντίον τής ψευδοδημοκρατικής ιδεολογίας, στήν οποία έβλεπε μιάν απειλή γιά τήν ελευθερία πιό σοβαρή άπό αυτήν πού αντιπροσώπευε ή συνεχιζόμενη κυριαρχία τών εξουσιοδοτημένων άρχων. Δέν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό τό έργο ενίσχυε τήν εξουσία αυτών τών άρχων καί βοηθούσε έτσι τή θριαμβεύουσα ήδη αντίδραση όμως, σέ σχετικά πολύ μικρό διάστημα αποδείχτηκε πώς είναι ένα όπλο κατά τής αντίδρασης. Διότι τό κράτος πού είχε στό νού του ό Χέγκελ ήταν ένα κράτος πού τό κυβερνούσαν οί κανόνες τού κριτικού λόγου καί οί καθολικά ισχύοντες νόμοι. Ή λογικότητα τού δικαίου, λέει, είναι τό στοιχείο ζωής τού σύγχρονου κράτους. « Ό νόμος είναι… ή λυδία λίθος πού μας βοηθάει νά ξεχωρίζουμε τούς δήθεν αδελφούς καί φίλους τού λεγομένου λαού»1 7 , θά δού­με ότι ό Χέγκελ έχει συνυφάνει αυτό τό θέμα μέσα στήν ώριμη του πολιτική φιλοσοφία. Δέν υπάρχει αντίληψη πιό συμβιβάσιμη μέ τή φασιστική ιδεολογία άπό εκείνη πού θεμελιώνει τό κράτος σ’ ένα καθολικό καί έλλογο δίκαιο πού εξασφαλίζει τά συμφέροντα όλων τών ατόμων ανεξαρτήτως τής φυσικής καί κοινωνικής τους κατάστασης.” (σελ: 180-181)

“Ή επανά­σταση εξαρτάται πράγματι άπό ένα σύνολο αντικειμενικών συν­θηκών: απαιτεί ένα ορισμένο επίπεδο υλικού καί πνευματικού πολιτισμού, μιά συνειδητή καί οργανωμένη εργατική τάξη σέ παγκόσμια κλίμακα καί μιά όξυνση τής ταξικής πάλης. Όλ’ αυτά όμως γίνονται επαναστατικές συνθήκες μόνο άν συλλαμβάνονται καί κατευθύνονται άπό μιά συνειδητή δραστηριότητα πού άποβλέπει στό σοσιαλισμό. Καμιά αναγκαιότητα καί κανένας αναπό­τρεπτος αυτοματισμός δέν εγγυάται τή μετάβαση άπό τόν καπιτα­λισμό στό σοσιαλισμό.” (σελ: 302-303)

“Στήν πορεία τής σύγχρονης κοινω­νίας «ό εργάτης γίνεται ολοένα καί φτωχότερος όσο αυξάνεται ό πλούτος πού παράγει, δσο αυξάνεται ή παραγωγή του σέ ισχύ καί μέγεθος. Ό εργάτης γίνεται ένα όλο καί φθηνότερο εμπόρευμα, δσο περισσότερα εμπορεύματα παράγει. Μέ τήν εκμετάλλευση (Verwertung) τού κόσμου τών αντικειμένων προωθείται σέ άμεση αναλογία ή υποτίμηση τού κόσμου τών ανθρώπων». Ή κλασική πολιτική οικονομία (ό Μαρξ αναφέρεται στόν Adam Smith καί τόν J.B.Say) παραδέχεται δτι ακόμη καί ό μεγάλος κοινωνικός πλούτος γιά τόν εργάτη δέν σημαίνει παρά «ακατάπαυτη φτώ­χεια»” (σελ: 263)

“Ό αλλοτριωμένος άπό τό προϊόν του εργάτης αλλοτριώνεται συγχρόνως καί άπό τόν εαυτό του. Ή ίδια του ή εργασία παύει νά τού ανήκει, καί τό γεγονός ότι γίνεται ιδιοκτησία ενός άλλου μαρτυράει μιάν αποστέρηση πού αγγίζει τήν ίδια τήν ουσία τού άνθρωπου. Ή εργασία στήν αληθινή της μορφή είν’ ένα μέσο γιά τήν αυθεντική αύτοεκπλήρωση τού άνθρωπου, γιά τήν πλήρη ανάπτυξη τών δυνατοτήτων του ή συνειδητή χρησιμοποίηση τών φυσικών δυνάμεων θά έπρεπε νά συντελείται γιά τήν ικανοποίη­ση καί τήν απόλαυση του. Στήν τρέχουσα μορφή της, όμως, ή ερ­γασία σακατεύει όλες τίς ανθρώπινες ικανότητες καί απαγορεύει τήν ικανοποίηση. Ό εργάτης «δέν καταφάσκει άλλά αντιφάσκει στήν ουσία του». «Αντί νά αναπτύσσει τίς ελεύθερες φυσικές καί πνευματικές του δυνάμεις, απονεκρώνει τό σώμα του καί κατα­ στρέφει τό πνεύμα του. Γι’ αυτό νιώθει στόν εαυτό του όταν είναι έξω άπό τή δουλειά του, καί έξω άπό τόν εαυτό του όταν είναι στή δουλειά του. Βρίσκεται στά νερά του όταν δέν δουλεύει, καί έξω άπό τά νερά του όταν δουλεύει. Ή δουλειά του, συνεπώς, δέν γίνεται εθελοντικά, άλλά μέ καταναγκασμό. Είναι καταναγ­καστική εργασία. Δέν αποτελεί συνεπώς ικανοποίηση μιάς ανάγκης, άλλά μονάχα ένα μέσον γιά τήν ικανοποίηση αναγκών εξωτερικών πρός αυτήν»” (σελ: 266-267)

“Ό Μαρξ αναφέ­ρεται στήν καθοριστική σύλληψη τού Χέγκελ πού τού αποκάλυψε ότι ή κατάσταση τού κυρίου καί τού δούλου προκύπτει αναγκαία άπό ορισμένες σχέσεις εργασίας οί όποιες, μέ τή σειρά τους, είναι σχέσεις ενός «πραγμοποιημένου» κόσμου. “Ετσι, ή σχέση κυρίου καί δούλου δέν είναι μιά αιώνια ούτε μιά φυσική σχέση, άλλά έχει τίς ρίζες της σέ έναν ορισμένο τρόπο εργασίας καί στή σχέση πού έχει ό άνθρωπος μέ τά προϊόντα τής εργασίας του.” (σελ: 122)

Herbert Marcuse, Λόγος και Επανάσταση, Εκδόσεις Ύψιλον, Αθήνα 1999.

 

ΑΚΕΛ: ρεαλισμός και μακριά ο σοσιαλισμός

Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία θα γίνει το 22ο Συνέδριο του ΑΚΕΛ:

ακελ

“… το όραμα του ΑΚΕΛ και οι κριτικές διαπιστώσεις μας, ενώ επικεντρωνόμαστε στην κατάθεση συγκεκριμένων ρεαλιστικών προτάσεων για το κάθε θέμα που πραγματευόμαστε.”

Δεν πρόκειται για μια πρόταση σοσιαλιστικής οικοδόμησης, δεδομένο που εξ αντικειμένου σημαίνει ότι οι προτάσεις που καταθέτουμε έχουν σαφείς περιορισμούς ως προς τη δυνατότητά τους να οδηγήσουν σε τελικές-οριστικές λύσεις εντός του υφιστάμενου κοινωνικο-οικονομικού καπιταλιστικού συστήματος.”

 

 

Σοσιαλιστική επανάσταση, σφαίρα της φαντασίας και λύση του Κυπριακού

Ο κ. Μιχάλης Μιχαήλ, ένας αξιόλογος δημοσιογράφος και συγγραφέας, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης στο facebook εξ αφορμής το ποστ που είχε αναρτήσει σχετικά με την Διακίνηση προς τα κατεχόμενα χωρίς διατυπώσεις ισχυρίζεται το εξής σχετικά με την λύση του Κυπριακού:

Screen Shot 2015-05-15 at 17.50.01 Screen Shot 2015-05-15 at 17.44.01

Έχει πολιτικό αλλά και θεωρητικό ενδιαφέρον ότι ο πολιτικός ρεαλισμός κατά τον κ. Μ. Μιχαήλ δεν μπορεί να συσχτιστεί με την σοσιαλιστική επανάσταση.

Screen Shot 2015-05-15 at 19.46.51

Πάντως από το 1955 δεν το έχει βάλει κανείς το Κυπριακό πρόβλημα ως ταξικό ζήτημα, και γι’ αυτό για τον κ. Μ. Μιχαήλ δεν πρέπει να τεθεί; Εγώ θα έλεγα να μπεί και ως ζήτημα στο συνέδριο του ΑΚΕΛ τον Ιούνιο. Θα μπορούσε να κρατήσει τέτοια πολιτική ιστορική ευθύνη το κόμμα του εργαζόμενου λαού;

Επίσης, ένα εξαιρετικό άρθρο του κ. Λ. Σαββίδη είναι ένα παράδειγμα, κατά τον κ. Μιχαήλ, που κινείται στην σφαίρα της φαντασίας, “Σκέψεις για το Κυπριακό: Ιμπεριαλισμός, σταθερότητα, λύση και η Αριστερά”, το οποίο καταδεικνύει ακριβώς το Κυπριακό πρόβλημα ως ταξικό ζήτημα και αξίζει να διαβαστεί ή και να διαβαστεί ξανά:

Η θεώρηση ότι πάμε για μια λύση στηρίζοντας δεξιές και φιλελεύθερες πρωτοβουλίες απλά στο Κυπριακό, μόνο προβλήματα μπορεί να προκαλέσει στο εργατικό κίνημα και τους συμμάχους του. Η ταξική πάλη δεν είναι κάτι το οποίο ξεκινά με ένα κουμπί που θα πατήσουμε όταν και εφόσον ολοκληρωθεί η πολιτική λύση…