Σκάσε, σκάστε, π ν ί γ ο μ α ι…

Τα πιο κάτω κομμάτια κλασικής μουσικής, τα ποιήματα και τα αποσπάσματα από το “Μια εποχή στη Κόλαση” είναι αφιερωμένα στους ανθρώπους που αφήνουν την τελευταία τους πνοή γεμάτη από αλμύρα. Ο πνιγμός τους γίνεται μια κραυγή που αν δες σκάσει λιγάκι το δυτικό λαμπερό χαμόγελο με τις λευκάνσεις του και τα γεμάτα τα ράφια της τουαλέτας από καθαριστικά και χαλαρωτικά αρωματικά δεν πρόκειται πότε ν’ ακούσει την αλμυρή κραυγή. Ξέρει η Δύση να πνίγεται; δεν νομίζω… έχει τα καλούδια της, τα σωσίβιά της, τις κρουαζιέρες της, το κεφάλαιο ντε… πνίγει, αυτό κάνει, πνίγει, καταπίνει με μιας ότι δεν το κάνει να αναπνέει. Στο διάολο το κεφάλαιο σας. Ο πνιγμός δίνει τροφή στο κεφάλαιο, και η Μεσόγειος μια σταλιά από αλμυρό αίμα, που σε λιγάκι θα το γευόμαστε… ω το αγανακτησμένο αυθόρμητο καροτέν υβρίδιο που θα έχει στον νού του μόνο την αγωνία ότι θα έχει τελειώσει το ηλιοφάνι και δεν πήγε περισσότερες φορές από πέρσι στην κόκκινη θάλασσα για να λιαστεί. Ασκείται πίεση μ’ άξεστες αυθορμηστικές ομικαυλίες και ειρηνικές οργιώδεις παρτουζοβραδυές με ελληνική σημαία. Μια κτηνοβατική τσόντα θα αναδείκνυε τους χρυσαυγήτικους ελαμικούς μηχανισμούς λειτουργίας, αφού ανύπαρκτα τα στίγματα δημιουργικότητας, αυτή είναι η δημιουργική έκφανση του κεφαλαίου: Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΑΣ. Χτυπάτε έκδηλα τον εργάτη εκεί που πραγματώνεται γιατί ζήτε με το φόβο της ήττας… τα σκουλήκια του χώματος αλλά και της θάλασσας μια μέρα θα γίνουν όλα κόκκινα, υποφέρουμε τον εφιάλτη δίχα φόβο, δίχα τρόμο. Οι εναλλακτικές αντιπολιτεύσεις σας βρίσκουν γόνιμο έδαφος, η σαχλώδης δεξία και οι λοιποί μαγνήτες αφρίζουν δικαιωμένοι ηλεκτρόπληκτα και υργά.

Ας σας στοιχειώσει λοιπόν το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη σας.

“Κατάπια μια γερή δόση δηλητήριο, ευλογημένη η συμβουλή που μου δόθηκε, τα σπλάχνα, καίγονται, το φαρμάκι με παραμορφώνει, με ρίχνει κάτω, πεθαίνω από δίψα, σκάω, πνίγεται… η φωνή μου… κόλαση…”

και επιστημονικά να το διαβάσεις πνιγμός σου ‘ρχεται:

Τι είναι πνιγμός και τι υδροπληξία;
Υδάτινος Πνιγμός είναι σύνολο ασφυκτικών φαινομένων και πολύπλοκες βιοχημικές μεταβολές και διαταραχές που ακολουθούν την απόφραξη των αεροφόρων οδών από βύθιση του σώματος στο νερό, και τελικά επιφέρουν το θάνατο. Εάν δεν επέλθει ο θάνατος και το θύμα διασωθεί το ατύχημα λέγεται υδροπληξία.

Πώς πνίγεται ένα άτομο στη θάλασσα;
Ο πνιγμός είναι θανατηφόρος εκτός αν έγκαιρα το θύμα διασωθεί και υποστεί ανάνηψη, οπότε επιβιώνει. Στην περίπτωση πνιγμού σε θαλασσινό νερό, πού είναι υπέρτονο διάλυμα με 3% χλωριούχο νάτριο, όταν το νερό μπεί στις πνευμονικές κυψελίδες, «τραβάει» το νερό από τα τριχοειδή και τα κύτταρα, οπότε επέρχεται αιμοσυμπύκνωση, ελάττωση του όγκου αίματος, οξύ πνευμονικό οίδημα, υποξία και θάνατος. Η εισπνοή αλμυρού νερού, προκαλεί έντονο ερεθισμό στο λάρυγγα και προκαλεί λαρυγγόσπασμο με σκοπό την είσοδο περαιτέρω νερού στους πνεύμονες, αλλά ταυτόχρονα αποκόπτεται και η παροχή αέρος. Ετσι προκαλείται υποξία, ανοξία, απώλεια συνείδησης, λύση του λαρυγγόσπασμου, και ελεύθερη πλέον είσοδος νερού στους πνεύμονες, βύθιση του σώματος και θάνατος.

Ποια είναι τα τρία στάδια του πνιγμού;
1) Πρώτο στάδιο: Το θύμα βυθίζεται κρατώντας την αναπνοή του, ξαναγυρίζει στην επιφάνεια κάνοντας άτακτες και απεγνωσμένες κινήσεις και βυθίζεται ξανά.
2) Δεύτερο στάδιο: Το θύμα με μια εισπνοή μέσα στο νερό, εισροφά μια μικρή ποσότητα νερού η οποία προκαλεί λαρυγγόσπασμο με αποτέλεσμα να χάσει τις αισθήσεις του.
3) Τρίτο στάδιο: Λόγω της απώλειας αισθήσεων, επέρχεται λύση του λαρυγγόσπασμου, οι πνεύμονες γεμίζουν ενεργητικά με νερό, το σώμα γίνεται πιο βαρύ και τελικά βυθίζεται συνήθως νεκρό. e-epiloges

 

“Φ ι λ ό σ ο φ ο ι, όλοι σας ανήκετε στην δύση σας… πρόσεχε πνεύμα μου, πρόσεχε, όχι βεβιασμένες αποφάσεις λύτρωσης…”

 

Σπαρασμός

Γύρω ἡ μαυρίλα,
μέσα ἡ καρδιά μου.
Στὸ πάτημά μου
τρίζουν τὰ φύλλα.

Νερό, ἀργοκύλα!
Στολίδια γάμου
ξεσκίδια χάμου.
Ἀνατριχίλα.

Μέσ᾿ στὸ βιβλίο
σκυμμένα μάτια,
καὶ δὲ διαβάζω.

Σιωπή, ἐρμιά, κρύο.
Πέρα; Παλάτια.
Σκοινιά. Σπαράζω.

Ναπολέων Λαπαθιώτης

 

Περιμένοντας τὸ βράδυ

Δὲν ξέρω πῶς, δὲν ξέρω ποῦ, δὲν ξέρω πότε, ὅμως τὰ βραδιὰ
κάποιος κλαίει πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα
κι ἡ μουσικὴ εἶναι φίλη μας – καὶ συχνὰ μέσα στὸν ὕπνο
ἀκοῦμε τὰ βήματα παλιῶν πνιγμένων ἢ περνοῦν μὲς
στὸν καθρέφτη πρόσωπα
ποῦ τὰ εἴδαμε κάποτε σ᾿ ἕνα δρόμο ἡ ἕνα παράθυρο
καὶ ξανάρχονται ἐπίμονα
σὰν ἕνα ἄρωμα ἀπ᾿ τὴ νιότη μᾶς – τὸ μέλλον εἶναι ἄγνωστο
τὸ παρελθὸν ἕνα αἴνιγμα
ἡ στιγμὴ βιαστικὴ κι ἀνεξήγητη.
Οἱ ταξιδιῶτες χάθηκαν στὸ βάθος
ἄλλους τοὺς κράτησε γιὰ πάντα τὸ φεγγάρι
οἱ καγκελόπορτες τὸ βράδυ ἀνοίγουνε μ᾿ ἕνα λυγμὸ
οἱ ταχυδρόμοι ξέχασαν τὸ δρόμο
κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε
ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση

Ά, πόσα ρόδα στὸ ἡλιοβασίλεμα – τί ἔρωτες Θέε μου, τί ἡδονὲς
τί ὄνειρα,
ἂς πᾶμε τώρα νὰ ἐξαγνιστοῦμε μὲς στὴ λησμονιά.

Τάσος Λειβαδίτης

 

Η μουσική:

 

Εδώ The Sea θα βρείτε playlist από το Spotify με 154 κομμάτια, 16 ωρών και 57 λεπτών με θέμα την θάλασσα.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s