Monthly Archives: November 2014

Ονομασία

258px-Eggeling_Viking_1924_Symphonie_diagonale_4_frames

            Four frames from Symphonie diagonale, 1924, Fredrik Eggeling

 

Στον εαυτό μου ξαναβρέθηκα απόψε

θρυμματισμένο βροχερό γειτόνεμα οπτασίας.

Πίνοντας αγνάντια στο ανισόρροπο φεγγάρι.

Σωπασμένη μέσα μου η ταυτολογία

κ’ η αντίφαση που εξολοθρεύει την πραγματικότητα.

Ίσως έπρεπε να πουλήσω αύριο

το μουλιασμένο στην πίκρα μαργαριτάρι.

Του νερού ξενιτειά τρεχάμενη

χωρίς αχνάρι.

Πάρε στην τύχη βότανο και φρούρησέ το

σαν ένα τελευταίο αόμματο νόημα

σε σμαράγδινους όρθρους από νερολούλουδα.

Η νύχτα είναι καμωμένη για να λυπόμαστε κατάκαρδα.

Χνούδι δεν έχει ο θάνατος η μόνη μαθηματική αρχή μας

μυστήρια δε σκαμπάζει μηδέ χάμουρα

χρειάστηκε ποτέ στην άδοξη φοράδα του.

Τι να διαλέξω κύριε νομάρχα συνέχεια χρεμετίζοντας;

Νεφέλες που κρεμάστηκαν απ’ τη δόνηση του θείου

δεν άφησαν ενθύμια: τις άδειες νεκροκεφαλές τους

κι αναπλάθουν ένα-ένα τα βαρβαρικά τους μόρια

κοροϊδεύοντας / αναγκαία κι αυτή η μετοχή/ τα θηκάρια

την άφαντη στατιστική δυνατότητα.

 

Νίκος Καρούζος, Τα Ποιήματα, Β’ Τόμος.

Advertisements

Πότε ο καπιταλισμός ήταν φιλόξενος;

 

german-to-germany

 “‘Talented’ migrants welcome, benefit-seekers not”, δήλωσε ο δήμαρχος του Λονδίνου Boris Johnson. Μέχρι να “καθαρίσει” το Λονδίνο από την κοσμοσυρροή βρήκε και την λύση στο μεγάλο πρόβλημα της κυκλοφοριακής συμφόρησης από τις διαδυκτιακές πωλήσεις. “I want my own personal drone to come and drop it wherever I choose,”.

Τα μέτρα που πάρθηκαν είναι εκπληκτικά ελπιδοφόρα. Όταν ο φασισμός χτυπά την πόρτα είναι γιατί τον έχει καλέσει το κεφάλαιο.

είδηση από euronews:

“Mέτρα για τον περιορισμό της μεταναστευτικού ρεύματος προς τη Βρετανία από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξήγγειλε ο Ντέιβιντ Κάμερον.

Οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού έρχονται μια ημέρα μετά τη δημοσιοποίηση των στοιχείων, που δείχνουν αύξηση του αριθμού των μεταναστών στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι πιέσεις για τους Συντηρητικούς αυξάνονται έξι μήνες πριν τις κάλπες και ενώ η δυναμική των ευρωσκεπτικιστών του Νάιτζελ Φάρατζ ενισχύεται.

«Το σύστημα πρόνοιας θα πρέπει να στηρίζεται στις συνεισφορές των Βρετανών φορολογουμένων που εργάζονται σκληρά. Εκατομμύρια άνθρωποι πράττουν το σωστό και καταβάλουν εισφορές στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας από γενιά σε γενιά. Δεν γίνεται οι μετανάστες να εμφανίζονται και να ζητούν πλήρη δικαιώματα αμέσως. Ας γίνουμε λοιπόν σαφείς. Οι μετανάστες από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση θα πρέπει να έχουν ήδη εξασφαλίσει δουλειά πριν έρθουν εδώ. Οι Βρετανοί φορολογούμενοι δεν πρόκειται να τους στηρίξουν αν δεν έχουν δουλειά. Η τετραετής εργασία συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση για τη χορήγηση επιδομάτων και κοινωνικής στέγασης. Πρόκειται για δραστικές αλλά δίκαιες και λογικές μεταρρυθμίσεις. Οι Βρετανοί πρέπει να γνωρίζουν ότι οι αλλαγές στην κοινωνική πρόνοια για τη μείωση της μετανάστευσης θα έχουν προτεραιότητα στις διαπραγματεύσεις που θα διεξαχθούν», τόνισε ο Βρετανός πρωθυπουργός.

Το Λονδίνο συνδέει άμεσα τους όρους που θέτει με τις διαπραγματεύσεις για τη νέα σχέση με την Ευρώπη και το δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

« Αν επανεκλεγώ πρωθυπουργός τον Μάιο θα διαπραγματευτώ με την Ευρώπη για τη νέα σχέση με τη Βρετανία εντός της Ένωσης. Το ζήτημα της ελεύθερης μετακίνησης θα αποτελέσει το κλειδί της διαπραγμάτευσης. Αν επιτύχω θα κάνω εκστρατεία για την παραμονή της χώρας σε μια άλλη Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν δεν εισακουστούμε και δεν μπορούμε να βελτιώσουμε τη σχέση μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε δεν αποκλείω τίποτα», υποστήριξε ο κ. Κάμερον.

Αναλυτές επισημαίνουν, ότι τα μέτρα περιορίζουν την αρχή της ελεύθερης μετακίνησης πολιτών εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, ο Βρετανός πρωθυπουργός απηύθυνε έκκληση στους εταίρους για αλλαγή του πλαισίου.

Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν ανέφερε ότι οι προτάσεις Κάμερον θα συζητηθούν χωρίς εντάσεις και τόνισε ότι τα κοινοβούλια των κρατών μελών έχουν το περιθώριο να αντιμετωπίσουν τυχόν καταχρήσεις στη χορήγηση επιδομάτων σε μετανάστες.”

 

Οι ξεπερασμένοι αγώνες της Παρισινής Κομμούνας;

parisini-komm_page16_photo04

                                    Η πλύστρα, Ντωμιέ

Στο “Παράθυρο” του Πολίτη ο Ντίνος Θεοδότου καταπιάνεται με την σημαντικότητα της Παρισινής Κομμούνας και διακρίνονται από το κείμενο τα εξής:

1. “Μπορεί σήμερα οι στόχοι και οι διεκδικήσεις για τις οποίες αγωνίστηκε η Κομμούνα να έχουν σε μεγάλο βαθμό κατακτηθεί και να θεωρούνται ξεπερασμένες…”

2. “Δεν ήταν προϊόν σχεδιασμού ή οργανωμένης δράσης αλλά αποτέλεσμα αυθόρμητης
αντίδρασης του παρισινού λαού.”
Ας αφιερώσουμε όμως λίγα λεπτά να διαβάσουμε το παρακάτω απόσπασμα, “Η Κομμούνα και
το έργο της”, από άρθρο του Ριζοσπάστη, έτσι ώστε να κατανοήσουμε αν πραγματικά
ήταν “αποτέλεσμα αυθόρμητης αντίδρασης του παρισινού λαού“.
Όσο για το αν σήμερα έχουν κατακτηθεί οι διεκδικήσεις της Κομμούνας προκύπτει το
ερώτημα πως είναι δυνατή, την ίδια στιγμή, να θεωρούνται αυτές οι διεκδικήσεις
ξεπερασμένες. Ότι κατακτιέται πρέπει να τιμάται και να μην ξεχνιέται και όχι να θεωρείται
ξεπερασμένο επείδη ακριβώς κατακτήθηκε. Επίσης, το ερώτημα τι ακριβώς απέμεινε από τις
όποιες κατακτήσεις κάνει ακριβώς τους αγώνες της Παρισινής Κομμούνας όχι
ξεπερασμένους αλλά επίκαιρους.

Πριν ιδρυθεί η Παρισινή Κομμούνα, είχε προηγηθεί ένας μακροχρόνιος αγώνας της εργατικής τάξης της Γαλλίας ενάντια στην πολιτική αντίδραση και στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Από τον Ιούνη του 1848, οι εργάτες είχαν ρίξει το σύνθημα της κοινωνικής δημοκρατίας σε αντιπαράθεση με τη δημοκρατία του κεφαλαίου. Το 1865 ιδρύθηκαν στη Γαλλία τα πρώτα τμήματα της Α` Διεθνούς, που βοήθησαν το προλεταριάτο να ανεβάσει την ταξική του συνείδηση και οργάνωση, να απελευθερωθεί από την πολιτική κηδεμονία του αστικοδημοκρατικού κινήματος, να οριοθετηθεί απέναντι στις μικροαστικές τάσεις που αναπτύσσονταν στις γραμμές του. Ο γαλλοπρωσικός πόλεμος όξυνε ακόμη περισσότερο την ταξική πάλη στη Γαλλία, ενώ οι προδοσίες των αστοτσιφλικάδων ωρίμασαν ακόμη περισσότερο τις προλεταριακές μάζες.

Για να αντιμετωπίσουν την αστοτσιφλικάδικη αντίδραση που είχε συσπειρωθεί γύρω από την κυβέρνηση του Θιέρσιου, οι εργάτες και οι μικροαστοί του Παρισιού ίδρυσαν το Φλεβάρη – Μάρτη του 1871 μια μαζική πολιτική οργάνωση, τη «Δημοκρατική Ομοσπονδία της Εθνοφρουράς του Τμήματος του Σηκουάνα» με δύναμη 215 τάγματα που συγκροτήθηκαν στις εργατικές και σε άλλες δημοκρατικές συνοικίες. Η Κεντρική Επιτροπή της Οργάνωσης αυτής, με επικεφαλής επιφανείς δημοκράτες και σοσιαλιστές (ανάμεσά τους και μέλη της Διεθνούς), έγινε το έμβρυο της νέας λαϊκής εξουσίας που ξεπηδούσε μέσα από το λαό.

Στις 18 Μάρτη του 1871, κυβερνητικά στρατεύματα εισέβαλαν στις εργατικές συνοικίες του Παρισιού, στο Μπελβίλ και αλλού, περικύκλωσαν τη Μονμάρτη και απαίτησαν την παράδοση των όπλων της Εθνοφρουράς. Οι εθνοφρουροί με την υποστήριξη του λαού προέβαλαν αντίσταση, οι στρατιώτες διατάχθηκαν να επιτεθούν, αλλά λίγοι από αυτούς υπάκουσαν. Δύο στρατηγοί, ο Λεκόντ και ο Τομά, συνελήφθησαν από τους στρατιώτες τους και τουφεκίστηκαν. Η ΚΕ της Εθνοφρουράς πέρασε στην επίθεση. Ετσι ξεκίνησε η εξέγερση. Οι εξεγερμένοι κατέλαβαν το Δημαρχείο, ενώ η εξουσία πέρασε στα χέρια της Κεντρικής Επιτροπής της Εθνοφρουράς. Στις 20 Μάρτη έγιναν προσπάθειες εξέγερσης και σε άλλες πόλεις, που όμως απέτυχαν. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση της Γαλλίας μεταφέρθηκε στις Βερσαλλίες (17 με 18 χλμ. δυτικά του Παρισιού), που οι Γερμανοί είχαν, στο μεταξύ, εκκενώσει.

Στις 26 Μάρτη, εκλέγεται η Παρισινή Κομμούνα και στις 28 ανακηρύχτηκε πανηγυρικά και επίσημα σε κυβέρνηση. «Το Παρίσι – γράφει ο Remi Gossez12 – άνοιγε μια λευκή σελίδα στο βιβλίο της Ιστορίας και έγραφε το πανίσχυρο όνομά του. Διακόσιες χιλιάδες ελεύθεροι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να διακηρύξουν την ελευθερία τους και να διαδηλώσουν μέσα στο θόρυβο των κανονιών τη δημιουργία ενός νέου θεσμού… Τι γράψανε, όμως, στη λευκή σελίδα, οι εκλεκτοί του λαού; Την αντίληψη μιας νέα κοινωνίας. Την αντίληψη αυτή έμελλε να την κληρονομήσει, τελικά, η εργατική τάξη του Παρισιού».

Η Κομμούνα έπεσε στις 28 Μάη του 1871, αλλά μέχρι τότε πήρε μια σειρά ιστορικές αποφάσεις, εκ των οποίων τις σημαντικότερες αξίζει να αναφέρουμε εν συντομία. Συγκεκριμένα:

Κατάργησε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία και τον τακτικό στρατό και στη θέση του δημιούργησε την Εθνοφρουρά, που αποτελείτο από «όλους τους ικανούς άνδρες». Κατάργησε τα τυχερά παιχνίδια. Θεσμοθέτησε το χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος – κατάργησε τον εκκλησιαστικό προϋπολογισμό – εθνικοποίησε τα εκκλησιαστικά ακίνητα. Κατέστρεψε δημόσια τη λαιμητόμο και καθιέρωσε το μέτρο των αντιποίνων ενάντια στους αντεπαναστάτες. Απελευθέρωσε όσους κρατούμενους κρατούνταν χωρίς κατηγορία. Κατάργησε τις διώξεις για διαμαρτυρία γραμματίων. Καθιέρωσε τη δημοσιότητα των συνεδριάσεών της. Θεσμοθέτησε τη δημιουργία επιτροπής για την καταγραφή των επιχειρήσεων που εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες τους και για την αποκατάσταση της λειτουργίας τους, σε συνεργασία με τους εργαζόμενους. Θέσπισε την ολοκληρωτική κατάργηση των προνομίων των δημοσίων υπαλλήλων, θεσμοθέτησε την εκλογή και την ανακλητότητά τους, καθόρισε νόμιμη αμοιβή τους. Διόρισε επιτροπή για τη δημιουργία «Ελεύθερων Πανεπιστημίων». Διόρισε επιτροπή για την αναδιοργάνωση των πολιτικών δικαστηρίων με βάση το καθολικό εκλογικό δικαίωμα. Προώθησε ολοκληρωτική κατάργηση ποινικής και αστικής δικαιοδοσίας των επιχειρηματιών στους τόπους δουλιάς. – Κατάργηση δικαιώματος προστίμων. – Επιστροφή όσων είχαν εισπραχθεί. Καθιέρωσε την ασυλία των ξένων ενάντια στις κατασχέσεις. Διόρισε επιτροπή για την αναδιοργάνωση της εκπαίδευσης. – Καθιέρωσε τη δωρεάν παιδεία. Κατάργησε την αστυνομία και την αντικατέστησε με την Πολιτοφυλακή κλπ.

Η “Αριστερά” και το ΑΚΕΛ

akelkkk-1050x700

Ο όρος “αριστερά” έχει ενδιαφέρον για τρείς λόγους: 

1. Δεν είναι επιστημονικός όρος αλλά ένας όρος εμφανιζόμενος κατά την Γαλλική Επανάσταση ο οποίος αναφερόταν στις θέσεις που συνήθιζαν να κάθονται οι εκπρόσωποι της Εθνοσυνέλευσης

2. Από τότε επιτυγχάνει να διατηρείται στην πολιτική σκηνή λόγω και μόνο της σχετικότητας της ουσίας της, ένα χωρίς δηλαδή πολιτικό και φιλοσοφικό περιεχόμενο

3. έχει ενδιαφέρον ως προς την παλινδρομική ιστορική δυναμική της να κατορθώνει δηλαδή να προσδιορίζει κόμματα, πολιτικές και οικονομικές πρακτικές αποκλειστικά μεταρρυθμιστικού τύπου για ένα πιο δίκαιο κράτος, για μια άλλη τύπου δημοκρατία και για μια πιο δίκαιη οικονομία που πάντοτε έχει χαρακτήρα ενάντια στην δικτατορία του προλεταριάτου και στην κοινωνικοποιήση των μέσων παραγωγής.

“Αριστερά” και φως

Ένας παραλληλισμός της κίνησης της “αριστεράς” και η εξάρτησή της από τον σχετικισμό καταφαίνεται στην ακριβώς  ίδια κίνηση των θετικώς και αρνητικώς φωτοτροπικών οργανισμών (οι φωτοτροπικοί οργανισμοί είναι αυτοί που έλκονται ή αποθούνται από το φως, για παράδειγμα βλέπουμε τα έντομα που έλκονται από αυτό να κάνουν γύρους γύρω από λάμπες φωτός). Οι θετικώς φωτοτροπικοί οργανισμοί ευθυγραμμίζουν τα σώματά τους σε μια συγκεκριμένη γωνία με την πηγή του φωτός με αποτέλεσμα να καταλήγουν να κάνουν κύκλους γύρω από την πηγή. Οι αρνητικώς φωτοτροπικοί οργανισμοί από την άλλη κρύβονται από την πηγή του φωτός όντας απειλή. Επίσης, τα θετικώς φωτοτροπικά έντομα όταν διακρίνουν μια πηγή φωτός χωρίς εμπόδια και έτσι ο δρόμος προς την πηγή του φωτός είναι καθαρός πετούν κατευθείαν προς την πηγή. Γι’ αυτό μάλλον μερικά έντομα ορμούν προς τις λάμπες.

Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η «αριστερά», μια θετικώς δηλαδή αλλά πότε πότε και μια αρνητικώς φωτοτροπική πολιτική λογική. Χωρίς την διατήρηση της πηγή του καπιταλιστικού συστήματος είναι χαμένη στο σκοτάδι.

“Αριστερά” και ΑΚΕΛ  

Ο όρος “αριστερά” σε σχέση με το ΑΚΕΛ είναι τόσο συνδεδεμένος ο οποίος δεν προσδιορίζει το κόμμα μόνο ως χαρακτήρα αλλά και σχετικοποιεί την ίδια την κατ’ ανάγκην μεταρρυθμιστική πολιτική του με αναφορικό άξονα την μη αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος. Η “αριστερα” προσδιορίζει το πολιτικό πρόγραμμά της πάντα σε σχέση με κάτι άλλο το οποίο γίνεται η βάση πάνω στην οποία θα οικοδομηθεί όποια κριτική. Αυτή η βάση είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Η “αριστερά” διατηρεί τον άξονα προσδιορισμού της με μια κενότητα περιεχομένου, παράγωγο του ίδιου του κεφαλαίου. Αυτό αντανακλάται και από την στάση του στο κείμενο “Η δική μας αντίληψη για τον Σοσιαλισμό” στο οποίο παρότι αυτοχαρακτηρίζεται ως Μαρξιστικό-Λενινιστικό κόμμα [κάτι που οργανωτικά είναι], εντούτοις δηλώνει ότι αποτάσσει το κεντρικό χαρακτηριστικό των ΜΛ κομμάτων που είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, η σοσιαλιστική μορφή δημοκρατίας [όπως επίσης και αποδοχής μικτής οικονομίας και χρήση της αγοράς σαν εργαλείο ανάπτυξης]. Διαβάζουμε στο “Η δική μας αντίληψη για τον Σοσιαλισμό”: “Tο σοσιαλιστικό κράτος δικαίου στο οποίο προσβλέπουμε είναι ασυμβίβαστο με τη δικτατορία οποιασδήποτε τάξης […] H ομαλή λειτουργία της αγοράς στα πλαίσια του σοσιαλισμού αποτελεί κατά συνέπεια αναγκαιότητα, για την εξασφάλιση της οποίας επιβάλλεται η διασφάλιση ολων των απαραίτητων προϋποθέσεων. Tο οικονομικό σύστημα του ανανεωμένου σοσιαλισμού που θα συνδυάζει τον προγραμματισμό και την ελεύθερη αγορά πρέπει να εξασφαλίζει τη διαλεκτική ενότητα”.

Έτσι λοιπόν το ΑΚΕΛ Αριστερά Νέες Δυνάμεις όταν χαρακτηρίζεται ως “αριστερό” κόμμα δεν είναι η ενσάρκωση μιας “αριστερής” ρεφορμιστικής πολιτικής κενής περιεχομένου η οποία κάνει κύκλους επί κύκλων γύρω από την πηγή του φωτός από το οποίο έλκεται; Αν και γυρίζει γύρω από την λάμπα και χτυπά πάνω σε αυτήν υπάρχει η δυνατότητα η λάμπα να σπάσει ποτέ;

“Αριστερά” και Συνέδρια του ΑΚΕΛ 

Ο όρος “αριστερά” χρησιμοποιείται στο 5ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΑΚΕΛ 13-15 Σεπτεμβρίου το 1947 εφτά φορές οι οποίες έχουν αποκλειστικά σχέση με την ανάπτυξη του τύπου μετά την μόλις 2 χρόνια αυτοδιάλυση του ΚΚΚ στο ΑΚΕΛ όπου είχε μια πορεία ήδη από το 1941. Η μετάβαση από ΚΚΚ σε ΑΚΕΛ ήταν περίεργη όσον αφορά την ταξική γραμμή των κομμουνιστών σε σχέση με την γέννηση και την χρήση του όρου, αφού εκ των πραγμάτων είχε προκύψει:

  1. ένα άνοιγμα σοσιαλδημοκρατίζουσας αντίληψης σε συνδυασμό με ένα αστικό πόλεμο εκ των έσω που σιγά σιγά φέρνει το ΚΚΚ να χάνει την κομμουνιστική του ισχύ, για παράδειγμα: ο Α. Αλέκου γράφει: “Ενόψει των επερχόμενων δημοτικών εκλογών του 1946, το ΑΚΕΛ άρχισε να στρέφεται και προς άλλες κατευθύνσεις για ακόμα πιο πλατύ μέτωπο… όμως περιλάμβανε και παράγοντες της αστικής τάξης” (1948, Ο Ελληνικός Εμφύλιος και η Κύπρος σελ.  65). Επίσης μια άλλου είδους αντίληψη προκύπτει ότι το ΚΚΚ ήταν σεχταριστικό όπως ερμηνεύεται από κύκλους της “αριστεράς” και σήμερα: “Ο Σέρβας με βάση τη γερή μαρξιστική του παιδεία και μόρφωση, αναδείχθηκε σε βασικό στέλεχος του κυπριακού κομμουνιστικού κινήματος και ως ο τελευταίος Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου προσπάθησε να το μετατρέψει από σκληροπυρηνικό σεχταριστικό κόμμα σε ένα νόμιμο κόμμα με ευρύτερη βάση που θα ανταγωνιζόταν για την πολιτική ηγεσία με την Εθναρχία, θέτοντας τα θεμέλια στην κυπριακή κοινωνία για την ίδρυση του ΑΚΕΛ.”

(Η Κυπριακή Αριστερά στην Πρώτη Περίοδο της Βρετανικής Αποικιοκρατίας Προμηθέας, Εκδόσεις Ταξιδευτής, 2012, σελ. 82).

  1. η κούραση της αντίστασης στην παρανομία με την αγγλοκρατία να πολεμάει το ΚΚΚ με όλες της δυνάμεις, για παράδειγμα διαβάζουμε: “Από την Κύπρο έφυγε μικρός αριθμός (για τον Ισπανικό εμφύλιο) λόγω των αυταρχικών περιοριστικών μέτρων που είχαν επιβληθεί μετά την εξέγερση του 1931 και των αδυναμιών του ΚΚΚ μετά την εξορία της ηγεσίας του και τη σύλληψη πολλών στελεχών του” (Η Κυπριακή Αριστερά στην Πρώτη Περίοδο της Βρετανικής Αποικιοκρατίας, σελ. 154).
  2. διείσδυση αστικών πολιτικών αντιλήψεων, για παράδειγμα στο History of the Communist Party in Cyprus του Γ. Κατσουρίδη διευκρινίζει ότι κατά την μετάβαση από ΚΚΚ σε ΑΚΕΛ “the communists were the majority in the 17-member committee” με το ερώτημα που προκύπτει να είναι: αφού υπήρχαν και άλλοι που δεν ήταν κομμουνιστές τι πολιτικές αντιπροσώπευαν; Επίσης “Another 100 non-party persons also attended the congress”. Στη συνέχεια ο Γ. Κατσουρίδης με σαφήνεια ισχυρίζεται ότι “The other side endorsed the view that AKEL was not sufficiently mature and there was the danger of ‘rightist’, petit-bourgeois’ if the CPC were dissolved.”
  3. η ήττα του ΔΣΕ (μεταφέρεται ο όρος με αρνητικό πρόσημο στη Κύπρο κατά καποιον τρόπο αλλά στην Eλλάδα ο όρος δεν εδραιώνεται λόγω της παρανομίας).
  4. και τέλος γεγονός ήταν ότι από το 1930 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1940 το εργατικό κίνημα έδωσε σκληρούς εργατκούς αγώνες. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε ένας διακριτός αγωνιστικός ταξικός μαρασμός (το 1948 ήταν η τελευταία μεγάλη εργατική απεργία). Η ίδρυση του ΑΚΕΛ εθνικοποιήσε το κυπριακό και αποδυναμώθηκε έτσι η ταξική αγωνιστικότητα των εργατών σε μεγάλο βαθμό.

Στο 8ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΑΚΕΛ 5-7 Μαρτίου 1954 διαβάζουμε τον όρο “αριστερά” μα μην διακρίνεται από την δεξιά. Η περίπτωση αυτή είναι η μοναδική και δεν την βρίσκει κανείς σε κανένα άλλο συνέδριο του ΑΚΕΛ. Η χρήση αυτή δεν αντικατοπτρίζει φυσικά μια συνειδητή πολιτική στάση του ΑΚΕΛ να εναντιώνεται στις πολιτικές θέσεις ως προς την αντίθεση του περιεχομένου των κομμουνιστικών και “αριστερών” όρων/θέσεων.

“Οπλισμένοι οι Ακελιστές μ’ αυτά τα δυο προγράμματα, κτυπώντας αποτελεσματικά κάθε μορφή σεχταρισμού στη δουλειά τους, επαγρυπνώντας και αποφεύγοντας κάθε παρεκλιση, δεξιά ή αριστερά, μπορούν και πρέπει ν’ αναπτύξουν τη δράση τους με βάση τα καθημερινά προβλήματα του λαού, για να επισπεύσουν τη συγκρότηση του πλατύτερου δυνατού πατριωτικού μετώπου πάλης.”

Απόδειξη της μη πολιτικής συνειδητής χρήσης των όρων “δεξιά ή αριστερα” το 1954, έγκειται στην ιστορική παράλληλη γέννηση του όρου “αριστερά” στην Ελλάδα. “Η  “αριστερά” γεννιέται κάτω από συνθήκες κρατικής καταστολής ως αμυντική παρονομασία και αυτοπροστατευτική ψευδεπιγραφή” από το 1950 και μετά. Αυτό δίνει φυσικά το έδαφος να [αστικο-] “δημοκρατικοποιηθούν” πολιτικές, τακτικές και στρατηγικές. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ο όρος “αριστερά” μεταφέρεται και στην Κύπρο εδραιώνεται με το 7ο Συνέδριο το 1951. Στη συνέχεια χρησιμοποείται ο όρος ως βασική έννοια πολιτικής διαχείρισης μέχρι και σήμερα.

Με το 14ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΑΚΕΛ 25-28 Μαΐου το 1978 κάνει εγγράφως την πρώτη εμφάνισή της ως πολιτική έννοια ο συγκεχυμένος όρος “αριστερά” με την παρακάτω θέση:

“Στην Ευρώπη οι δημοκρατικές δυνάμεις και ειδικά οι δυνάμεις της Αριστεράς βρίσκονται σε άνοδο και σημειώνουν σημαντική πρόοδο. Στην Πορτογαλία και την Ισπανία κατάρρευσαν και τα τελευταία διχτατορικά φασιστικά καθεστώτα που καταδυνάστευαν για δεκαετίας τους λαούς των χωρών τους. Η κατάρρευση τους οδήγησε στην αποκατάσταση της δημοκρατίας, δημιούργησε ευνοϊκές προϋποθέσεις και συνθήκες για δημοκρατική πολιτική ζωή και ανέλιξη, για την οποία παλεύουν αποφασιστικά τα Κομμουνιστικά Κόμματα και άλλες πατριωτικές δυνάμεις αυτών των χωρών.”

Από το 14ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ μέχρι και το τελευταίο συνέδριο του ΑΚΕΛ ο όρος “αριστερά” όλο και πλατιάζει στο δημόσιο, πολιτικό και θεωρητικό λόγο. Ο όρος “αριστερά” έγινε ο εννοιολογικός άξονας πάνω στον οποίο μπορεί να στηριχτούν και να χαράξουν πορεία πολιτικές θέσεις οι οποίες δεν θα μπορούσαν ποτέ να χαρακτηριστούν ούτε μαρξιστικές αλλά ούτε και κομμουνιστικές. Ο όρος τότε βρήκε την καταλληλότητα της χρήσης του. Το παράδοξο αυτού του όρου συνίσταται στό ότι ως πολιτικός όρος δεν έχει τις θεωρητικές και δη τις φιλοσοφικές προϋποθέσεις να είναι πολιτικός αλλά παραμένει να είναι με κάποιο ιδιαίτερο τρόπο τέτοιος. Πάνω σ’ αυτήν την βάση λοιπόν της παραδοξότητας του μη υποστασιοποιημένου πολιτικού όρου εμφανίζεται την ίδια στιγμή ως πολιτικός όρος. Αυτή η αντιδιαλεκτική σχέση του θεωρητικού όρου με τις πολιτικές πρακτικές χαρακτηρίζεται με διεύρυνση της χρήσης του την δεκαετία του 60 και 70 στην Ευρώπη περιγράφοντας μια μεγάλη γκάμα κινημάτων.

Η “αριστερά” αλλά και το “αριστερό” ως πολιτικός όρος δεν είναι η αιτία μιας μετατόπισης της ταξικά επαναστατικής προλεταριακής λογικής σε μια αστική διαχειριστική λογική του καπιταλισμού αλλά ως το παράγωγο της ήδη αποδοχής και διάχυσης της κομμουνιστικής αντίστασης στην αστική ιδεολογία και στην διαχειριστική πολιτική του καπιταλισμού. Η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής είναι το αίτημα των κομμουνιστών αλλά ποτέ της “αριστεράς” και ποτέ του “αριστερού” ως πολιτικού όρου.

Το ζήτημα των συνεργασιών

Για να μην χαρακτηριστεί το παρόν άρθρο ως απλά μια ιδεαλιστική συνθηκολόγηση μιας τάχατες “καθαρής επανάστασης”, πρέπει να σημειωθεί  ότι ουδεμία σχέση έχει με την ανάλυση της ουσίας της αριστεράς. Αυτό, διότι όπως και οι Μπολσεβίκοι στην επανάσταση του 1917, όσο και στις επαναστάσεις σε Κούβα και Κίνα αλλά και στο κίνημα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και στο επαναστατικό κίνημα του ΔΣΕ, οι κομμουνιστές δεν ακολούθησαν απομονωτική στρατηγική αλλά αντιθέτως έκαναν σημαντικές λαικές συμμαχίες. Δεν φετιχοποιήθηκε η παρανομία αλλά ούτε και ο κοινοβουλευτισμός. Μαζί με την ανάγκη του ΑΚΕΛ να παρουσιαστεί στο ευρύτερο Κυπριακό κοινό ως αριστερό και λιγότερο κομμουνιστικό κόμμα [για πολλούς και διάφορους λόγους], φετιχοποίησε τον κοινοβουλευτισμό σε τόσο απόλυτο βαθμό που δείχνει και στα γραπτά του την ανάγκη να απολογηθεί εκ των προτέρων και να δώσει εξετάσεις νομιμοφροσύνης στο αστικό σύστημα. Διαβάζουμε στο κείμενο “η δική μας αντίληψη για τον Σοσιαλισμό”:

”O αγώνας για σοσιαλισμό θα στηριχθεί στην κατάκτηση της πολιτικής πλειοψηφίας του λαού εκφρασμένης μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες και που θα επιτυγχάνεται με την καθημερινή πάλη για την προώθηση των συμφερόντων των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και τη συνεχή διαφώτιση. H κατάκτηση της πολιτικής πλειοψηφίας θα πραγματοποιηθεί μέσον της συνεργασίας και συμμαχίας όλων εκείνων των πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες στον ένα ή στον άλλο βαθμό θα ενδιαφέρονται για την υλοποίηση του κοινωνικού μετασχηματισμού”

Η εγγύηση της αριστεροσυνης με άλλα λόγια, είναι ακριβώς το πάγωμα ή σκότωμα της ταξικής πολιτικής. Η επιλογή του ΑΚΕΛ να αποδεχθεί τους όρους ενός αόριστου αριστερού προτάγματος, το έφερε να αναζητά επικοινωνιακές συνεργασίες που δεν αντανακλώνται σε καμιά περίπτωση στην πραγματικότητα της εργατικής τάξης και των λαικών στρωμάτων. Μάλλον προσπαθεί να καθυσυχάζει τις ανησυχίες των μαζών που έχουν ήδη αποδεχθεί και ασπαστεί την αστική ιδεολογία, και μικροαστικές παραλλαγές της. Αυτό είχε διπλό αποτέλεσμα, από την μια να αποξενώσει όσους ένιωθαν πιο αριστεροί από το υπάρχον σύστημα [όσους θεωρούσαν δηλαδή ότι το κόμμα συμβιβάστηκε και έχασαν κάθε ελπίδα], αλλά και να δημιουργήσει περισσότερη έχθρα ανάμεσα σε μερίδα της εργατικής τάξης είναι εγκλωβισμένη στα πλοκάμια της ακροδεξιάς και της εθναρχίας [με την εντύπωση που βοήθησε φυσικά και το κατεστημένο να δημιουργηθεί ότι “δεν είναι αρκετό που είναι κομμουνιστές, είναι και συμβιβασμένοι κιόλας”].

Ο Μαρξισμος-Λενινισμός δεν διεκδικεί το αλάθητο και την μοναδική σκοπιά από την οποία μπορεί κάποιος να δει την πραγματικότητα. Είναι όμως μια συνεκτική θεωρία, λόγω του μονισμού μεταξύ κοινωνίας και πράξης, διαλεκτικής σύνδεσης θεωρίας και πράξης. Λέγοντας αυτά, ο Μαρξισμός-Λενινισμός ως η επιστημονική θεωρία του προλεταριάτου, δεν να αναλύεται από το επίσημο ΑΚΕΛ ως αυτό που είναι αλλά συνδυάζεται και χρησιμοποιείται πολλές φορές έξω από το περιεχόμενό του για χάριν συνεργασιών. Οι συνεργασίες σε ταξικό επίπεδο περιλαμβάνουν δουλειά πολλή σε προσωπικό επίπεδο, στους χώρους δουλειάς, στα άμεσα προβλήματα ενώ οι κοινοβουλευτικές με επικοινωνιακά τεχνάσματα, με κοινές διακυρήξεις για πλειοψηφείες στο αστικό κοινοβούλιο με συγκεκριμένες λέξεις που θα καλύπτουν και τις δύο πλευρές. Η μια περίπτωση είναι διαλεκτική, κτίζει δηλαδή πάνω στο λαό, του δίνει την δυνατότητα να πιστέψει στις δυνατότητες του να αναλάβει εξουσία, και η άλλη κτίζει πάνω στην άγνοια του λαού με το να καθυσηχάζει και να λειτουργεί με όρους “οικονομικών ντήλ”. Με ταξική πολιτική λοιπόν εννοoύμε τους ελιγμούς του κινήματος με σκοπό όχι απλά βραχυπρόθεσμα οφέλη [ή μικρά οφέλη που μπορεί να προκύψουν σαν αποτέλεσμα της απόταξης της ταξικής πάλης], αλλά που να μπορούν να προσανατολιστούν σε μια διαδικασία οικοδόμησης του Σοσιαλισμού. Προπαντός, είναι σημαντικό να αναγνωρισθεί η θεωρητικοποίηση μικροαστικών ρευμάτων σκέψης που έχουν ενσωμάτωθεί στο πρόγραμμα ως τάχα διαλεκτικά με την πρόφαση της προσάρμοση του Μαρξισμού-Λενινισμού στα δεδομένα της εποχής. Οι συνεργασίες δηλαδή να είναι απλά αυτό, συνεργασίες ή [διαταξικές]-συμφωνίες όπου είναι απαραίτητο για να καλυτερεύσει η θέση του ταξικού κινήματος στην πάλη. Ο ταξικός πόλεμος όμως δεν αναβάλλεται με τις συμφωνίες κάτι που φάνηκε πολλές φορές και που έχει πληρώσει το ΑΚΕΛ και οργανωτικά αλλα και εκλογικά.

ΑΚΕΛ και ταξικό κίνημα    

Η αυταπάτη του όρου “αριστερά” συνιστά μόνο την μορφή της, αφού το περιεχόμενο της είναι κενό ως πολιτικό κομμουνιστικό ρήγμα. Το ΑΚΕΛ Αριστερά Νέες Δυνάμεις με την συνεχως αυξανόμενη μεταρρυθμιστική πτέρυγά του συνιστά ομολογουμένος ένα “αριστερό” κόμμα που λησμονεί τον εργαζόμενο λαό γιατί έχει ήδη λησμονήσει την κομμουνιστική του προέλευση. Η μακρόχρονη σοσιαλδημοκρατοποίηση του ΑΚΕΛ εν γένει είναι η απόδειξη ότι η αστική τάξη κυριαρχεί αφήνοντας λαϊκά στρώματα στο έλεος το κεφαλαίου. Με την πτώση Χριστόφια, το πλειοψηφικό σοσιαλδημοκρατικό ΑΚΕΛ αποδιοργανώνεται από τον στόχο του να συγκροτήσει ένα δυναμικό “αριστερό” προγράμμα με την σχεδόν συνοδευτική τελειωτική αποκοπή από κάθε ταξικό πολιτικό περιεχόμενο θέσεων και αγώνων.  Χαρακτηριστική ήταν η προσπάθεια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς κατά την διάρκεια της πτώσης Χριστόφια και της “αριστερής κυβέρνησης” να δημιουργήσει τις προοπτικές μιας “εναλλακτικής αριστερής πολιτικής” η οποία κατέλειξε εν τέλει ως ένα πυροτέχνημα, ένα πυροτέχνημα που οδήγησε ακριβώς στην απογύμνωση του όρου “αριστερά” με την αοριστία που τον χαρακτηρίζει.

Σήμερα βρισκόμαστε κάτω από ένα αποδιοργανωμένο, συγχυσμένο και απελπισμένο ταξικό κίνημα, σε μια πολιτική ακινησία αφού το ΑΚΕΛ με την ρεφορμιστική του πτέρυγα και τη  προσπάθεια να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα δεν μπορεί να εξυπηρετεί τα ταξικά συμφέροντα του λαού και την έλλειψη μιας εναλλακτικής πρότασης. Ο ιστορικός ρόλος του ΑΚΕΛ που είναι η οργάνωση ενός ταξικού κινήματος που σήμερα εκ των πραγμάτων δεν διακρίνεται. Την ίδια στιγμή ωριμάζουν οι καιροί της οργάνωσης ενός ταξικού μετώπου το οποίο θα μπορούσε να συγκροτηθεί με πρωτοβουλία της πτέρυγας του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ σε συνδυασμό με την έτσι και αλλιώς ανάγκη των εργαζόμενων μαζών για μια ριζική αλλαγή της πραγματικότητας τους ή ο λαός θα δημιουργήσει νέους τρόπους πολιτικής δραστηριότητας που δεν εγγυάται κανείς ότι δεν θα είναι προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η ευθύνη βαραίνει όλους όσοι νιώθουν άνετα στην ακινησία ή από την άλλη κείτονται ακόμη μετέωροι στο δίλημμα εργασία ή κεφάλαιο.

Αγκάρρα

Πότε “ανέβασμα” πότε “κατέβασμα”

52f6450685ee9-302x550

Η disdaimona σε σχόλιο της στο facebook με τίτλο: “Η λογοκρισία ως καταστολή και η λογοκρισία ως τέχνασμα” αποκωδικοποιεί και αναλύει έξοχα το “κατέβασμα” των φωτογραφιών της έκθεσης υπό τον τίτλο “Διόρθωση” της Πάολας Ρεβενιώτη στη Λευκωσία. Συγκεκριμένα, σ’ ένα απόσπασμα της ανάλυσης της αναφέρει πως είναι «μέθοδος του κατεστημένου να σε καθίσει σε ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης γιατί σε ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης θα έχει κερδίσει ήδη το δικαίωμα “λόγου” και άρα το δικαίωμα να αποκτήσει δίκαιο λόγου το άδικο.»

“Καλλιτέχνες και πολίτες της Κύπρου” απεναντίας έχουν συντάξει μια “ανοικτή επιστολή διαμαρτυρίας” με στόχο να μαζευτούν υπογραφές για την μη λογοκρισία της τέχνης.

Διαβάζουμε στην δήλωση διαμαρτυρίας:

“Ελπίζουμε ότι το περιστατικό θα αποτελέσει αφορμή για ανοιχτή συζήτηση και υπεύθυνη στάση όσον αφορά τα ακόλουθα θέματα:

-Τι είναι αισχρό και ανήθικο; Πως αυτό προσβάλλει και απειλεί την κοινωνία; Άρα, ποιες αναπαραστάσεις του γυμνού ανθρώπινου σώματος θεωρούνται αποδεκτές;

-Πότε και πως προσβάλλεται ο δημόσιος χώρος; Πως μπορούμε να στηρίξουμε το δικαιώμα των τρανς ατόμων (αλλά και άλλων κοινωνικών ομάδων) να διεκδικούν το δημόσιου χώρο και λόγο;

-Ποιος είναι ο ρόλος της Τέχνης; Μπορεί να νοείται Τέχνη αυτή που περιορίζεται;

-Ποια είναι τα όρια και τα κριτήρια της λογοκρισίας, και ποιους στοχοποιεί; Ποιος/ποια είναι σε θέση να λογοκρίνει, και με ποια ιδιότητα;”

Αυτά είναι τα ερωτήματα και τα θέματα που καλλιτέχνες και πολίτες της Κύπρου θέτουν να συζητηθούν. Στον ίδιο ακριβώς άξονα θέτει και τον προβληματισμό και το Παράθυρο της εφημερίδας Πολίτης που ισχυρίζεται τα εξής: “Τέλος, αυτή η κατάσχεση δεν μπορεί παρά να ανοίγει έναν δημόσιο διάλογο για τα όρια της τέχνης, της πολιτικής τέχνης και του γυμνού σε μια σύγχρονη κοινωνία όπως θέλουμε να θεωρείται η δική μας.”

Τα ερωτήματα ως τέτοια έχουν αναμφισβήτητα ένα ακαδημαϊκό ενδιαφέρον. Το ουσιαστικό όμως σε αυτήν την περίπτωση, γιατί είναι προφανές ότι δεν βρισκόμαστε σε ακαδημαϊκό περιβάλλον, είναι το ότι δεν έγινε αντιληπτή “η λογοκρισία ως τέχνασμα” του κατεστημένου με κίνδυνο να «έχει κερδίσει ήδη το δικαίωμα “λόγου” και άρα το δικαίωμα να αποκτήσει δίκαιο λόγου το άδικο.»

Η Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου με την ανακοίνωσή της “καταγγέλλει το γεγονός ως καθαρή λογοκρισία και πιστεύει πως έχει στοχοποιηθεί η ίδια και η δράση της, ενώ η κατάσχεση εναντιώνεται σε κάθε καλλιτεχνική έκφραση που δεν εμπίπτει σε απαρχαιωμένες ιδέες αστυνομίας και κράτους για το τί είναι τέχνη.”  Το ερώτημα δηλαδή για το τι είναι τέχνη θα διαπραγματευθεί ώστε στη συνέχεια να ληφθεί απόφαση από τα συμπεράσματα του διάλογου που θα προκύψουν από το κράτος και με τους καλλιτέχνες;  Αν το γεγονός του “κατεβάσματος” της έκθεσης είναι μια καθαρή λογοκρισία, η οποία είναι, και ότι η  Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου έχει στοχοποιηθεί η ίδια και η δράση της, τότε δεν είναι πρόδηλη η απορία που προκύπτει αναφορικά με τη διάθεση της να καθίσει στο ίδιο τραπέζι διαλόγου με τα αστικά όργανα καταστολής και το αστικό κράτος και να συζητήσει το τι είναι τέχνη;

Μια αντιστοίχηση του πιο πάνω περιστατικού, μπορεί να γίνει με το φεστιβάλ Gay Pride στην Λευκωσία που έγινε υπό την αιγίδα του αστικού κράτους. Το πολιτιστικό κεφάλαιο είναι αυτό που αρχικά προσφέρει την δυνατότητα να ριζοσπαστικοποιηθεί οποιοδήποτε κίνημα τέχνης ή κοινωνικής αποδοχής με τη αίγλη του θεσμικού κύρους άρα και της νομιμότητας, άρα και της αποδοχής από τον κοινωνικό ιστό. Το Gay Pride στην Λευκωσία για παράδειγμα διεξήχθη με βάσει αυτούς τους όρους. Ήταν μια ελεγχόμενη θεσμοποιημένη κίνηση με την αστική τάξη να χορηγεί το κίνημα άρα και εν τέλει να το ελέγχει.

Ο δήμος Λευκωσίας όπως και τότε στο Gay Pride αλλά και τώρα με την παραχώρηση άδειας ν’ “ανεβεί” η έκθεση “Διόρθωση” της Πάολας Ρεβενιώτη είναι ο ίδιος θεσμός που ευθύνεται για το “κατέβασμά” της έκθεσης. Με άλλα λόγια το “ανέβασμα” και το “κατέβασμα” της έκθεσης είναι ακριβώς η αντιστρόφως ανάλογη πρακτική του κεφαλαίου. Το “κατέβασμα” της έκθεσης είναι το ίδιο πολιτικό αστικό κατεστημένο που “κατεβάζει” την έκθεση. Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Το πολιτιστικό κεφάλαιο, όμως και το κεφάλαιο εν γένει, έχει την δυνατότητα να “κατεβάζει” και “ανεβάζει” όχι μόνο εκθέσεις αλλά και ολόκληρες κυβερνήσεις. Ο δήμος Λευκωσίας, για να μην ξεχνάμε, είναι αυτός που με τις πολιτικές του έχει εμπορευματοποιήσει την παλιά πόλη της Λευκωσίας, όπου το σχέδιο να “καθαρίσει” την πόλη έχει επιτευχθεί αφού οι μετανάστες έχουν ξεσπιτωθεί και γκετοποιηθεί ως παρεκκλίνουσες παρουσίες εντός του ‘αναθεωρημένου’ κέντρου. Είναι ο  δήμος Λευκωσίας ο οποίος οργανώνει αστυνομικές επιδρομές εις βάρος των μεταναστών. Είναι αυτός που με το επίσημο αστικό κράτος διεξάγει το Gay Pride, αλλά και αυτός που παράλληλα παρείχε την άδεια για την έκθεση “Διόρθωση” της Πάολας Ρεβενιώτη.

Για παραδειγμα, ο Χρίστος Χριστοφίδης υποστηρίζει ότι “Το ότι οι διοργανωτές είχαν εξασφαλίσει άδεια από το Δημαρχείο είναι για τους ιθύνοντες μια άσχετη λεπτομέρεια…“. Δεν είναι όμως άξιο απορίας πως εύκολα ο αρθρογράφος διαχωρίζει το Δημαρχείο από τους ιθύνοντες; Τι και για ποιούς συμφέροντα εξυπηρετεί το Δημαρχείο Λευκωσίας και οι ιθύνοντες;

Συζητήσεις αν “η Κύπρος χρειάζεται μια τέτοια διοργάνωση σήμερα” (όσον αφορά το Gay Pride ) με συντονιστή για παράδειγμα τον κ. Μιχάλη Περσιάνη, δημοσιογράφο της εφημερίδας “Η Καθημερινή” αλλά και ομιλητές όπως η Ζέλια Γρηγορίου, Επίκουρη καθηγήτρια Φιλοσοφίας & Θεωρίας της Εκπαίδευσης στο  Πανεπιστήμιο Κύπρου, η οποία είχε δηλώσει την μέρα που διεξαγόταν το Gay Pride ότι: “Είναι χυδαίο όμως όταν αυτοί/ές που κάνουν την κριτική την κάνουν όχι από ενδιαφέρον για το κίνημα αλλά λόγω μιας ιδεολογικά μακάβριας αγωνίας ότι αυτό που θεωρούν ως Αριστερά, αυτό που μονοπωλούν (και κακοποιούν) ως Αριστερή σκέψη, θα σταματήσει να διεκδικεί την υπερούσια θέση του θύματος. Σήμερα είναι η μέρα του Pride. Aύριο κάντε αν θέλετε parade για την Αριστερά, καταγγείλετε, όπως λέτε θέλετε να κάνετε, για hate speech, όσες/όσους μιλάνε για σταλινισμό. Αλλά λάβετε υπόψη το ακόλουθο. Τα πραγματικά αντικομφορμιστικά κινήματα κάνουν “Politics of Shame”. Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρό. Ξεκινάτε με ένα Parade of Shame για την κατάντια της Αριστεράς στην Κύπρο. Αυτό θα έχει ελπίδες να είναι αριστερό (τουλάχιστον αυτό θα έλεγαν πολλοί σύγχρονοι αριστεροί διανοούμενοι). Από αύριο όμως. Σήμερα, όπως γράφει και ο Antonis Georgiou, είναι μέρα του Gay Pride Parade. Κι αυτοί/αυτές/εμείς ξέρουν και από shame και από περιθώριο. Ειδικά σήμερα, μην προσπαθήσετε να κάνετε μάθημα στους καταπιεζομενους για την καταπίεση”.

Σταδιακά αλλά αναπόφευκτα, η χειραφέτηση των ΛΟΑΤ Κύπρου πέφτει στην παγίδα του κεφαλαίου και του αστικού συντηρητισμού/φιλελευθερισμού. Όταν επίσης αυτός ο αγώνας για χειραφέτηση χαιρετίζεται από την σύσσωμη αστική τάξη και το κεφάλαιο με τον Κωνσταντίνο Γιωρκάτζη, Δήμαρχο Λευκωσίας, την Αλεξάνδρα Ατταλίδου, Αν. Επικεφαλής Γραφείου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη Κύπρο και τον Γεώργιο Μαρκοπουλιώτη, Επικεφαλής Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο, τότε οι ΛΟΑΤ, καλό θα είναι να αντιληφθούν πως οι ίδιοι που επιτρέπουν, μπορούν επίσης και να απαγορεύσουν. Αυτοί είναι που έχουν και την κατασταλτική δύναμη αλλά και το αστικό δικαϊκό σύστημά στο πλευρό τους ώστε να “κατεβάζουν” και να “ανεβάζουν” ότι πολιτιστικό αγαθό τους εξυπηρετεί. Το σθένος και η θέληση της αστικής τάξης να ηγηθεί της πρώτης διεξαγωγής του Gay Pride Parade, καταδεικνύει ποιοί ήταν πραγματικά οι πολιτικοί του στόχοι.

Επίσης, πάνω στον ίδιο άξονα εκφράζεται και ο επιμελητής της έκθεσης κ. Χρήστος Κυριακίδης όπου υποστηρίζει τα ακόλουθα: “Επιπρόσθετα, η σύγκρουση των αντιλήψεων, γιατί περί αυτής πρόκειται, ξεφεύγει από τον «διάλογο» που σημείωσε επίσης ο Κυριακίδης, ότι δηλαδή «το προσωπικό στοιχείο βρίσκεται σε ανοικτό διάλογο με το κοινωνικό περιβάλλον» και καταλήγει σε επίθεση που δέχεται το προσωπικό, από το κοινωνικό περιβάλλον”. Αυτό που προκύπτει ως ερώτημα είναι ποιό είναι το περιεχόμενο της “σύγκρουσης αντιλήψεων” και γιατί να υπάρχει ανάγκη ενός “διαλόγου” με την αστική κουλτούρα; Ποιό ακριβώς είναι αυτό “το προσωπικό στοιχείο” όσον αφορά την έκθεση αφού έχει ένα καθαρά χειραφετητικό περιεχόμενο; Επίσης, ο “ανοικτός διάλογος” με ποιούς διεξάγεται; και τέλος “το κοινωνικό περιβάλλον” ποιές τάξεις ακριβώς συμπεριλαμβάνει; Αν η Πάολα Ρεβενιώτη βρίσκεται «μεταξύ πολιτικών μηνυμάτων και πορνογραφίας, κοινωνικής αφύπνισης, διαμαρτυριών και ηδονής» όπως ισχυρίζεται στο επιμελητικό του σημείωμα ο κ. Χρήστος Κυριακίδης, τότε πως αυτή η ερμηνεία εξυπηρετεί μια κοινωνική χειραφετητική κίνηση ενάντια στην αστική τάξη που την προκαλεί; Ένας τέτοιος ερμηνευτικός ισχυρισμός είναι το αποκρυστάλλωμα της αποπολιτικοποίησης των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ Κύπρου και η σπασμωδική αποστροφή σε ότι ταξικό διαμορφωμένο. Ο πόλεμος που δέχεται η Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου προέρχεται από την αστική τάξη η οποία συνάμα έχει προσφέρει τις υπηρεσίες της για την παρουσία της Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου στην Κύπρο. Η Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου, όπως και κάθε χειραφετητικό κοινωνικό κίνημα, πέφτει στην παγίδα του κεφαλαίου που μασκαρεύεται ως προοδευτικό και σύγχρονο αλλά το αληθινό του πρόσωπο έγκειται στο να μην προλεταριοποιηθούν τέτοια κινήματα με εργατικές και λαϊκές μάζες, αφού μόνο τότε η απειλή θα είναι ταξική και άρα πραγματική.

Αυτή είναι η αρχή του καπιταλισμού

52f5d134b069a-570x467

                                                            Lipa Rojter, 1968

“Η καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι ισχυρότερη από κάθε πολιτισμό. ‘Οπου και αν στραφείς, σε κάθε σου βήμα συναντάς προβλήματα, που η ανθρωπότητα είναι απόλυτα σε θέση να τα λύσει αμέσως. Εμποδίζει ο καπιταλισμός. Έχει συγκεντρώσει σωρούς από πλούτη και έκανε τους ανθρώπους σκλάβους του πλούτου αυτού (…) Ο πολιτισμός, η ελευθερία και ο πλούτος στις συνθήκες του καπιταλισμού φέρνουν στο νου τον παραχορτασμένο πλούσιο, που σαπίζει ζωντανός και δεν αγήνει να ζήσει ότι είναι καινούργιο.”

“Τα πλούτη μεγαλώνουν στην καπιταλιστική κοινωνία με αφάνταστη ταχύτητα παράλληλα με την εξαθλίωση των εργατικών μαζών”

“Η ατομική ιδιοκτησία είναι ιερή: κανείς δεν μπορεί να ανακατεύεται στις υποθέσεις του ιδιοκτήτη. Αυτή είναι η αρχή του καπιταλισμού.”

Λένιν, Για τον ιμπεριαλισμό και τους ιμπεριαλιστες, Σύγχρονη Εποχή. (σελ. 25-26, 20, 22)